Cultura Zeelandica

Wim Hofman benoemd tot Roverhoofdman

2012-03-01T22:55:00.002+01:00

In De Balie in Amsterdam werd vanmiddag de winnaar van de 25e Woutertje Pieterse Prijs onthuld. Deze prestigieuze prijs op het gebied van kinder- en jeugdboeken bleek te zijn toegekend aan Ted van Lieshout, voor zijn boek Driedelig paard. Aan de prijs is een oorkonde en een bedrag van 15.000 euro verbonden. ,,Een verbluffend origineel, knap, dwars, meeslepend en mooi boek", oordeelde de jury.

Het aardige van de uitreiking was dat vanwege het 25-jarig bestaan ook een jubileumboekje werd gepresenteerd, Voort weer gespoord naar een nieuw avontuur getiteld. Daarin wordt teruggeblikt op alle winnende boeken tot nu toe, maar ook heeft een speciale jury van jeugdliteratuurkenners (Bregje Boonstra, Suzanne Hertogs, Annemie Leysen, Bas Maliepaard en Mirjam Noorduijn) alle 24 eerder bekroonde boeken opnieuw besproken en beoordeeld. Vijf boeken, de zogenaamde Roverhoofdmannen (een verwijzing naar roverhoofdman Glorioso uit Multatuli's Woutertje Pieterse), zijn in het boekje extra belicht.

Een van die vijf is Zwart als inkt van de Vlissingse auteur en kunstenaar Wim Hofman. Zijn boek, een prachtige versie - in woord en beeld - van het verhaal van Sneeuwwitje, werd in 1998 bekroond (en won tevens de Gouden Griffel) en wordt nu terecht andermaal erkend als een monument in de Nederlandse jeugdliteratuur.

Hofman deelt de Roverhoofdman-eer met Imme Dros met Annetje Lie in het holst van de nacht (in 1988 de eerste winnaar van de Woutertje Pieterse Prijs), Toon Tellegen met Bijna iedereen kon omvallen (1994), Joke van Leeuwen met Iep! (1997) en Benny Lindelauf met De hemel van Heivisj (2011).

Racoon voor vierde keer op Pinkpop

2012-02-29T21:13:00.002+01:00

Jan Smeets van Pinkpop heeft duidelijk een zwak voor Racoon. Dit jaar treedt de Zeeuwse band opnieuw op tijdens het bekendste popfestival van Nederland. Dat is, na 2002, 2006 en 2008, alweer de vierde keer. En dat terwijl Bløf, minstens zo succesvol, tot dusverre - bij de gratie Smeets - slechts één keer werd geboekt (2006).

Vier Pinkpop-optredens in tien jaar, dat is toch iets bijzonders. Er zijn tot nu toe, in de meer dan veertigjarige festivalgeschiedenis, slechts twee bands die vaker op het festival hebben gestaan: Faithless (1997, 1998, 1999, 2002 en 2005) en Krezip (2000, 2001, 2003, 2007 en 2009). Anouk zal dit jaar ook de vijf volmaken. Acts die vier keer tot Pinkpop hebben geschopt zijn: Bush, Counting Crows, De Heideroosjes, Kaiser Chiefs, Lenny Kravitz, Live, Muse. Novastar, Placebo, Rage Against The Machine en Rowwen Hèze.

Die statistieken zullen de band minder interesseren. Voor de Zeeuwen is de uitnodiging vooral het ultieme bewijs dat ze, hoewel menigeen dacht dat ze hun beste tijd wel achter de rug hadden, nog altijd op het hoogste niveau meedoen. Met het jongste album, Liverpool Rain (2011), hebben ze hun publiek alleen maar verder weten te verbreden, wat bijvoorbeeld blijkt uit het bijna moeiteloos uitverkopen van de Heineken Musical Hall. Pinkpop 2012 is de bekroning van die ontwikkeling.

Hieronder beelden van hun eerdere optredens in Landgraaf:

2002 (Blue Days)

2006 (Love You More)

2008 (Clean Again & Close Your Eyes)

Album bewijst uitzonderlijk talent van Eva Auad

2012-02-29T08:08:00.002+01:00

Vanavond is de officiële presentatie in, jawel, Paradiso in Amsterdam. Zaterdag volgt het eigen Zeeland, met een optreden in De Piek. Dat is een royaal welkom voor het titelloze debuutalbum van Eva Auad. En terecht, want de cd bevestigt wat menigeen die haar de afgelopen jaren heeft gevolgd al wist: de Vlissingse beschikt over een overdaad aan muzikaal talent.

Dat talent kwam enkele jaren geleden bovendrijven tijdens haar deelname aan Popaanzee, waar ze indruk maakte, maar waarbij ze ook duidelijk liet blijken dat ze als singer-songwriter haar eigen weg kiest en daarbij weinig concessies wil doen. Een 'vrije ziel', noemt ze zichzelf. Bij haar deelname aan The Voice of Holland (eind 2010) overdonderde ze de jury met haar auditie, maar liepen haar ambities spaak in het strakke format van het programma.

Het platenlabel Basta Music onderkende haar potentie en bood Auad een platencontract. Dat zorgde ervoor dat ze het album kon opnemen dat ze al jaren in haar hoofd had. Het resultaat overtuigt, blijkt nu. In pakweg driekwartier laat Auad een bijna duizelingwekkende mengeling van stijlen horen, van - bijvoorbeeld - de funky opener (en eerste single) What I Really Do via de opmerkelijke tango-explosie If You Love Me tot en met de aangeklede pianoballad-achtige Creating Misconclusions.

Auad bewijst zich als songwriter, want de nummers zitten geraffineerd in elkaar zonder onnodig complex te worden. Maar bovenal excelleert ze als zangeres. ,,Her voice is an instrument totally at her command, she blows away all your typical pyrotechnical divas", zegt Ken Stringfellow (niet de eerste de beste), die samen met JB Meijers het album vaardig produceerde. Tegen zijn woorden valt weinig in te brengen.

Hoogtepunten zijn, wat mij betreft, het subtiel opgebouwde Traveling, het tamelijk onweerstaanbare slotnummer The Letter en, vooralsnog mijn favoriet, Wondering. Dat de al uit de Popaanzee-periode bekende nummers Roll It Over Me en On The Loose zeker niet onderdoen voor de rest, is geen teken van gebrek aan progressie, maar bewijst vooral hoe ver ze toen al was.

De meeste nummers van het album zijn te beluisteren via haar website en via Soundcloud. Hieronder wat video-opnamen die ik maakte bij Auads optreden in 't Beest in Goes, in januari van dit jaar.

Caesuur versus de vluchtigheid

2012-02-23T22:10:00.000+01:00

Willy van Houtum en Hans Overvliet weten via Caesuur, de presentatieruimte in de Lange Noordstraat in Middelburg, al jaren te verrassen met bijzondere, uitdagende projecten op het gebied van beeldende kunst en aanpalende disciplines. Voor 2012 stelt Caesuur, naar aanleiding van een suggestie van kunstenaar Giel Louws, de schilderkunst centraal onder de noemer De schilder, het werk & het atelier. Zaterdagmiddag wordt de reeks ingeluid door een expositie van de jonge kunstenaar Niek Hendrix (1985) uit Tilburg.

Met het project keert Caesuur zich nadrukkelijk tegen de vluchtigheid, tegen de hypes, tegen het gebrek aan bezinning en verdieping. ,,Concentratie op één gelaagd object wordt door het misverstand van het multi-tasken in toenemende mate problematisch", zo staat in de toelichting. ,,Historisch bewustzijn, de etymologie van symbolen, culturele duiding – zelfs het bestaansrecht ervan: het staat allemaal onder grote druk. Vakbekwaamheid is een uitgehold begrip aan het worden. Het geconcentreerd en langdurig werken aan een consistent oeuvre wordt bijna een uitzonderlijke bezigheid."

Dit pleidooi voor hernieuwde toewijding en kwaliteit zet Caesuur kracht bij door het houden van debatten halverwege de looptijd van de exposities, onder leiding van Harmen Eijsenga, maar ook door nadrukkelijk samen te werken van kunstwerkplaats KipVis, kunsttijdschrift decreet en kunstcentrum deWillem3. Vanaf zaterdag (opening om 16.00 uur) zal blijken of de prijzenswaardige ambities ook kunnen worden waargemaakt.

(foto: werk van Niek Hendrix)

Tuxedo Bandido slaat weer toe

2012-02-21T21:32:00.002+01:00

Een van de opvallendste bands van Zeeland, Tuxedo Bandido, laat weer eens van zich horen. Het drietal heeft vandaag de nieuwe single gepresenteerd: Wrong Place, Wrong Time. En zoals gebruikelijk hoort dat weer een typische Tuxedo Bandido-videoclip bij. Het wordt, bedacht ik me, tijd om die mannen weer eens live te gaan zien.
(foto: Micha Posthumus)

Zeeuws Museum: Filmen is bewaren

2012-02-16T23:12:00.000+01:00

Het filmproject Eilanden van het Zeeuws Museum lijkt langzaam maar zeker op gang te komen. Zo'n 180 video's zijn er inmiddels geüpload via de website die voor het project is opgezet. Het eindresultaat moet in september, tijdens Film by the Sea, in première gaan.

Het doel van Eilanden is het inventariseren van 'het erfgoed van de toekomst'. Het museum heeft, in het kader van de viering van zijn vijftigjarig bestaan, Zeeuwen opgeroepen op video vast te leggen wat zij de moeite van het bewaren waard vinden. Gerenommeerde cineasten gaan met het materiaal aan de slag om daaruit ieder een film te destilleren. Het project is geïnspireerd op het succesvolle Life In A Day.

Toch vraagt het museum nogal wat van de inwoners van de provincie. Het is al lastig om te bepalen wat je het bewaren waard vindt. Nóg lastiger - en bewerkelijker - is om dat ook in beeld vast te leggen. De afgelopen dagen kwamen uiteraard veel beelden van schaatsplezier binnen. Anderen filmen hun omgeving of maken bijvoorbeeld een video van hun hobby, zoals de ontwapenende Joeri die zijn althoorn presenteerde omdat 'het een superinstrument is met een mooie klank'.

Filmen is bewaren, is de gedachte achter Eilanden. Dat begint nu een mooie, almaar groeiende verzameling Zeeuwse beelden op te leveren. Toch lijkt het me nog een hele opgave voor de betrokken filmmakers om daar ook echt iets bijzonders van te maken.

Eilanden is ook via Facebook te volgen.

Back-Up wint Popsport Zeeland

2012-02-11T14:11:00.001+01:00

Back-Up heeft gisteravond in De Spot in Middelburg Popsport Zeeland gewonnen. De poprockband uit Bergen op Zoom overtuigde de jury met haar muzikale en creatieve vaardigheden. Bovendien bleek het vijftal de afgelopen tijd de meeste vooruitgang te hebben geboekt. In mei vertegenwoordigt Back Up Zeeland tijdens de landelijke finale van Popsport. Een verslag van Kris Louwerse (Scoop):

Zes acts traden gisteravond aan in De Spot. Naast Back Up waren dat Raptured, PUNT!, DJ OLI4, Remote World en The Shards. De jury koos voor Back Up, bestaande uit Liesanne van Dongen (zang), Jens Wierckx (drums), Jannes van Kaam (gitaar), Tristan van Selm (basgitaar) en Emilian Lock (toetsen). Tijdens het coachingstraject hebben ze eigen nummers geschreven, die ze overtuigend wisten over te brengen aan publiek en jury.

De band is grotendeels afkomstig uit Bergen op Zoom, maar wist in oktober toch een plaatsje te bemachtigen in het Zeeuwse PopSport-traject. Zij zullen in mei dit jaar in de landelijke finale van PopSport Zeeland vertegenwoordigen, waar ze het opnemen tegen de andere provinciale PopSport winnaars. Daarnaast brengen alle winnende acts een bezoek aan Kytopia, Kytemans creatieve broeinest, waar ze aan de slag gaan met diverse muzikanten in de aanwezige studio’s en oefenruimtes.

Er werden ook nog publieksprijzen vergeven, een opname van een professionele videoclip voor de act met de meeste stemmen, ook deze ging zonder twijfel naar Back Up. Daarop volgde The Shards, een hardrockband uit Goes, die duidelijk veel fans bij zich hadden, zij wonnen een professionele bandfotoshoot.

Vanuit Stichting PopSport werden ook nog wildcards vergeven voor acts die alsnog kans maken om in de finale te komen, in Zeeland werd de eerste wildcard uitgereikt aan DJ OLI4, Olivier Gerretsen uit Middelburg. Ook hij maakte volgens de jury een enorme ontwikkeling door, draait al volop in het clubcircuit en wist in De Spot de voeten van de vloer doen gaan.

Remote World (Goes) wist ook een memorabele show neer te zetten met drummer Frank van Dijke, die wegens een ongelukje met één hand moest drummen deze avond, maar ze vielen niet in de prijzen.

Sinds een aantal maanden zijn in zeven provincies acts bezig met het coachingsprogramma van PopSport. PopSport is geen wedstrijd, maar een kans om workshops te volgen van professionele muzikanten, programmeurs en managers uit de muziekbusiness waarin talentvolle jonge muzikanten persoonlijk advies krijgen en alles draait om hun muzikale ontwikkeling. De acts die de grootste ontwikkeling doormaken en laten zien, stromen door naar het landelijke eindfestival dat begin mei plaatsvindt. Daar zetten acht acts (uit elke provincie één, plus een wildcard) zich in om de PopSport Award in de wacht te slepen.

Nul Elf Acht - Halve Literatuur

2012-02-09T23:17:00.000+01:00

Halve Literatuur, het nieuwe album van Nul Elf Acht, opent met de Bert van Leerdam-sample 'Wat komt er nou bij kijken om hiphop te brengen?' Het antwoord van de band is simpel: 'Niks'.

Grootspraak natuurlijk. Of ironie. De Zeeuwse hiphoppers hebben, met tussenpozen, zo'n drie jaar gewerkt aan het album. Ze stelden daarmee het geduld van de fans op de proef, maar dat wordt beloond met een plaat die kan wedijveren met het destijds zo geprezen Flessepost (2004).

Toen heette de crew nog 0118-Vier. Na het vertrek van KD en Junior gingen Vinnie (Huckleberry Vinn) en Lay (Neger R. de Vries) met z'n tweeën verder en noemden zichzelf voortaan Nul Elf Acht. Inmiddels maakt ook DJ Vindictiv deel uit van de groep.

De MC's Vinnie en Lay overladen de luisteraars opnieuw met een stortvloed aan woorden. Soms scherp, vaak geestig, hier en daar ook flauw. De inbreng van DJ Vindictiv is goed te merken, want met zijn sterke beats en strakke scratches zorgt hij ervoor dat Nul Elf Acht weer een stuk volwassener klinkt vergeleken met enkele jaren geleden. De sterkste track is - wat mij betreft - Bezeten, met zijn sinistere sfeer.

Halve Literatuur wordt morgenavond (vrijdag 10 februari) gepresenteerd in De Piek in Vlissingen.

Een snippet mix van het album is hier te beluisteren.

Deze week stond mijn interview met Nul Elf Acht in de PZC. Lees het hier.

Wat is de mooiste poster van 2011?

2012-02-09T01:08:00.000+01:00

Meer dan vijftig posters zijn er dit jaar ingestuurd voor We Hangen! Deze jaarlijkse verkiezing van de mooiste poster van het afgelopen jaar is een initiatief van CBK Zeeland, de Zeeuwse Bibliotheek en de PZC.

Vanaf 30 maart zijn alle inzendingen te zien op een tentoonstelling in het CBK-gebouw aan de Balans in Middelburg. Daar en via de website van de PZC kan het publiek zijn voorkeur bekend maken. Naast deze publieksprijs wordt er een juryprijs toegekend. De winnaars worden op 20 april bekendgemaakt.

Omroep Zeeland besteedde aandacht aan de inzendingen:

Morgen in Uitgids van PZC...

2012-02-08T17:57:00.000+01:00

In de wekelijkse Uitgids van de PZC besteden we morgen aandacht aan onder meer
* De toneelversie van Calendar Girls (vrijdag in Scheldetheater, Terneuzen)
* Kees Schipper, die voorlopig stopt met zijn Freeride Band
* Eten bij 'De Baas en zijn madam' in Middelburg
* Filmrecensies The Muppets
* Maatkleding van SiBa Collection in Goes
* Expositie bij Kunstuitleen Terneuzen
* Wandelen in Nieuw- en Sint Joosland

Opkomende festivalkoorts in februari

2012-02-04T23:10:00.000+01:00

Naast de Elfstedenkoorts doet de festivalkoorts zich dezer dagen ook al voorzichtig gelden. Lowlands was vandaag opnieuw in no time uitverkocht en in Zeeland onthult het ene na het andere festival namen voor de editie 2012.

De line-up van Vestrock - een van de beste popfestivals in de provincie - begint al aardig vorm te krijgen. De komst van de Heideroosjes, The Subs, Textures en School is Cool was al bekend, nu is naar buiten gebracht dat ook Go Back To The Zoo (foto) in Hulst wordt verwacht. In april komt het tweede album van de band uit: Shake A Wave, mede-geproduceerd door JB Meijers (o.a. De Dijk), afkomstig uit... Hulst.

Vorig jaar zou Go Back To The Zoo ook op Concert at Sea spelen. De band reisde toen voor niets af naar de Brouwersdam, want eenmaal ter plaatse werd duidelijk dat de tweede dag van het festival moest worden afgelast vanwege de extreme wind. Bassist Lars Kroon belandde die dag vanwege baldadigheid zelfs even in een Zeeuwse politiecel.

In 2010 speelde Go Back To The Zoo wél op Klomppop in Ovezande. Laat het oudste Zeeuwse popfestival nu ook net een deel van zijn programma hebben onthuld. Het is een mooi rijtje, met Textures, Kensington, Automatic Sam, Hunting The Robot, Eva Auad en Mr. Polska.

Voor een overzicht van alle Zeeuwse festivals zie de speciale festivalpagina.

Maarten Swaan presenteert cd Broken Bike

2012-01-12T23:30:00.000+01:00

Na de EP Write Me Notes heeft de in Barcelona wonende Zeeuwse singer-songwriter (en model!) Maarten Swaan een album gemaakt: Broken Bike. Deze week is hij in Nederland om het te promoten. Morgenavond is de presentatie in De Piek in Vlissingen, de plek waar hij in 2010 ook optrad. Het is opnieuw een opvallende, sterke plaat, met onder meer het nummer Like The Leaves In Autumn Time:

Voor de PZC had ik deze week een interview met Maarten, dat vandaag in de krant is verschenen. Hieronder een weergave van het complete gesprek:

- Wat heeft de vorige plaat (Write Me Notes) je 'gebracht'?
,,Write me Notes was natuurlijk super spannend om te doen. Het was de eerste soloplaat, na het uiteenvallen van Melou, waarvan ik de muziek en nu ook de teksten zelf schreef. Het was voor mij een stap naar onafhankelijkheid en geloof in mijzelf dat ik niet van andere mensen afhankelijk was om muziek te kunnen schrijven en maken, wat ik voorheen wel pretendeerde. Vanaf toen had ik dus ook geen angst meer om te schrijven en van tijd tot tijd vloeit er weer een liedje uit mijn handen. Write Me Notes heeft me inspiratie gegeven om door te gaan en in mezelf te geloven als muzikant en songwriter."

- Met welk idee ben je aan het nieuwe album begonnen?
,,Toen ik met Write Me Notes net klaar was, had ik al weer zin om een nieuw album op te nemen. Er waren wat liedjes afgevallen op de eerste cd, en ik vond dat die toch opgenomen moesten worden.
Ik had, toen ik eraan begon, nog niet echt een idee wat voor album het tweede album zou worden, maar ik wilde me niet vastbijten in de melancholische sfeer en jaren 70 stijl, die de eerste plaat had. Als het zo zou uitkomen, ok. Maar ik voelde me anders toen ik de nieuwe liedjes schreef, dus er kwamen ook een ander soort liedjes uit.
Gedurende het jaar dat volgde op de opnamens van Write Me Notes in Barcelona heb ik wat optredens gedaan en een "vaste" band om me heen gevormd met geweldige muzikanten, wat zeer inspirerend werkt. Ik heb 2 maanden in Buenos Aires getoerd met mijn Argentijnse groep Negritos en daarna 6 weken in de Verenigde Staten als duo met mijn maatje Charlie Christos, met ons eigen repertoire. Uiteraard in deze periode heb ik weer genoeg inspiratie opgedaan voor nieuwe liedjes die dus ook op de nieuwe cd te horen zijn."

- Zijn de nummers weer op dezelfde manier tot stand gekomen, dus aan de piano?
,,In Buenos Aires had ik geen piano, en daar heb ik toch een aantal liedjes geschreven. Het is altijd afhankelijk waar de inspiratie vandaan komt. Soms zit ik wat te pingelen op de piano en komt er bij toeval een mooi akkoordenreeks voorbij en is dat de start van een liedje. Maar hetzelfde kan gebeuren met de gitaar. Nu heb ik laatst zelfs een liedje geschreven en dat is ontstaan met een tekst! Verder ontwikkel ik de basis wel zelf, zoals een extra gitaar en een tweede en derde stem. Maar nu ik een band om me heen heb zijn zij ook een belangrijke factor gaan spelen in het proces. Zoals het intro van The White Dress was Claudia (Gomez) haar idee. Verder laat ik de muzikanten vrij in het inbrengen van ideeen. Zij zijn immers beter op hun instrument dan ik... Het werkt verrijkend!"

- Stond het voor jou meteen vast om weer met producer Dave Bianchi te werken?
,,In de tijd van Melou was het stukken moeilijker om met Dave te werken. Mede omdat er zo veel opinies, van vijf verschillende bandleden meegeteld moesten worden en Dave als producer een stempel op, ook zijn project, wilde zetten. Nu zijn de rollen wat makkelijker. Ik weet precies vooraf hoe ik mijn muziek wil hebben en vertrouw hem, zeker na Write Me Notes, om er productiegewijs iets moois van te maken. Het is een heel gezellige, ontspannen en vertrouwde samenwerking, die ik zeker voort ga zetten in de toekomst. Ik denk dat we een goed team zijn."

- Het zanggeluid is heel kenmerkend voor je geworden. Hoe realiseer je, technisch gezien, dat geluid?
,,De stijl werd eigenlijk van mijn demo's gejat. Omdat ik deze in niet zo'n hoge kwaliteit thuis op mijn laptop waren opgenomen, en ik wat speelde met meerstemmigheid, had het van origine al een jaren 70 geluid. Dit was de inspiratie toen, om dit juist als thema te gebruiken voor Write Me Notes. Uiteindelijk is deze stijl kenmerkend gaan worden voor mijn muziek. Meerstemmige zanglijnen, het dubbel inzingen van de lead vocal met galm en dan dun afmixen. Het is een productietrucje, maar werkt goed voor mijn stem en mijn muziek."

- Qua zang wijkt één nummer af: het titelnummer, dat een duet is. Hoe is dat zo gekomen?
,,Leslie Helpert en ik kennen elkaar ruim een jaar of twee. We hebben toen Melou uit elkaar viel een kleine toer gedaan in Nederland en Engeland. Sindsdien wonen we af en toe in dezelfde stad. Zij reist als muzikante namelijk net zo veel als ik. Als we dan in een stad zijn, komen we altijd bij mekaar en spelen mee met mekaars concerten. Uiteraard is de volgende stap samen liedjes schrijven. De muziek van Broken Bike had ik liggen, geïnspireerd door het vorige nummer op de cd: The White Dress. Op een middag zaten we een kopje koffie te drinken en ik zat het liedje te pingelen en ze begon de tekst te schrijven, gebaseerd op wat tekst dat ik er al voor had geschreven. Daarop vroeg ik haar of ze deze met mij wilde inzingen op de nieuwe cd. Tijdens de opnames dachten we het als een zanglijn op te nemen, maar dat klonk raar. Toen zei Dave dat we echt iets moesten verzinnen erop. Ik besloot die avond haar te bellen om harmonieën erop te schrijven. We namen de ideen ouderwets op de computer op, en namen deze de volgende mee dag naar de studio, waar toen het resultaat is opgenomen. Het is een schattig liedje geworden, en zo was het ook bedoeld is."

- Veel nummers lijken over dromen en het najagen ervan te gaan. Klopt dat?
,,Ja. en over hoe ik over dingen nadenk. Maar tegenwoordig schrijf ik ook over andere dingen, verhalen van vrienden of vriendinnen, collega's. The White Dress heb ik bijvoorbeeld geschreven voor de trouwerij mijn nichtje Noortje. Het nummer heb ik met Leslie in de kerkdienst van haar trouwerij heb opgevoerd. Het pianonummer Noortje heeft dezelfde reden. Hourglass is inderdaad geschreven vanuit een droomwereld; hoe zou het zijn als we nog steeds bij mekaar zouden zijn. So Long gaat meer over afscheid nemen van je vrienden, familie, liefdes, die ik ontmoet heb en met wie ik tijd heb doorgebracht tijdens mijn reizen en toers en daar ook heb achtergelaten. Play Pretend gaat duidelijk over een fantasiewereld, waarin ik mij groots voordoe, maar uiteindelijk maar een klein manneke ben met een grote bek en een hoop fantasie. Like The Leaves In Autumn Time is geschreven voor een thema-avond. De gedachte erachter is dat ik mijn liefde op dat moment moet loslaten, omdat we beiden nog te veel moeten reizen en ontwikkelen, maar dat ik erin vertrouw dat alles goed komt, en wij weer bij mekaar zullen komen."

- Het enige nummer dat voor mij (tekstueel) wat duister blijft, is Broken Bike. Toch zal het niet voor niets het titelnummer zijn. Waar gaat het over?
,,Eigenlijk is het andersom; Het liedje was geschreven voordat ik besloot om mijn album ook zo te noemen. De tekst van Broken Bike is geschreven door Leslie Helpert, een van de beste tekstdichters die ik ken, aan de hand van stukjes tekst die ik ervoor had geschreven. Het is een verwoording van hoe ik ben in de ogen van een buitenstaander. Ik ben niet iemand die graag alleen is, ik heb muren om me heen voor mensen die graag binnen willen. Ik kan mijn "minpunten, mijn falen" niet repareren, maar ik kan hierdoor ook niet continu tegen de lamp blijven lopen of ervoor weg rennen. Het is een beetje een metaforische tekst over Maarten Swaan, wat zelfs voor mij moeilijk is uit te leggen, haha. Het gaat dus gewoon over mij. I'm a Broken Bike."

- Heb je voor je gevoel een grote stap voorwaarts gemaakt ten opzichte van de vorige plaat?
,,Ik ben nog steeds reuze trots op Write Me Notes. Het heeft iets speciaals en een charme. Gegroeid ben ik wel denk ik, en hoop ik. Maar ik laat dat meer aan andere mensen over om te beoordelen. Ik streef ernaar om stappen voorwaarts te maken, door een nieuwe plaat te maken, meer te spelen, meer diversere liedjes te schrijven, beter worden in mijn instrumenten, teksten en door met mijn band te groeien. Dus ja, ik denk dat ik wel een aantal stappen vooruit heb gemaakt, maar dan meer in de zin van het gehele plaatje en niet alleen qua muziekopnames, waar het natuurlijk uiteindelijk hopelijk wel op terug te horen is."

- Hoe gaat het met Melou?
,,Melou had afgelopen september nog een reünishow in de Harlem Jazz Club in Barcelona met de oude bandleden Annie Goodchild en Max Comaskey (bas) maar ook Jeremy Jason deLacombe was van de partij. De drummer van Maarten Swaan, Xavi Molero, nam verdienstelijk de drumshonneurs waar. Een half jaar geleden in Boston hebben we ook twee concerten gespeeld. Het blijft een verslaving, muziek maken met Melou. Zelfs na zo'n lange tijd niet samen te zijn, als we dan eenmaal op het podium staan is de magie er gewoon weer. Dat zal hopelijk nog wel een aantal keren gebeuren. Lekker als vanouds! Ik ben zeker van plan in de toekomst nog een plaatje te maken met miss Goodchild!"

- Blijf je voorlopig in Barcelona wonen?
,,Voorlopig voel ik mij in Barcelona thuis. Regelmatig maak ik uitstapjes naar Nederland, is het niet met Maarten Swaan, dan wel met mijn andere band Negritos, dus missen hoef ik Nederland niet. Er staat ook weer een toer in de Verenigde Staten op de planning. Dus qua reizen maak ik me geen zorgen. Nu ik ook mijn vaste band hier heb, waar ik mee probeer te groeien, is het naast heerlijk wonen ook nog eens voor de hand liggend dat ik in Barcelona blijf. Maar je weet het nooit. Het balletje kan zo maar weer eens gaan rollen. New York lijkt me toch wel erg te gek om een jaartje of wat te wonen..."

Uitzien naar nieuwe album van Moss

2012-01-10T22:11:00.001+01:00

Heel benieuwd ben ik naar Ornaments, het nieuwe album van Moss, dat eind deze maand uitkomt. De band van de Zeeuwse frontman Marien Dorleijn brak twee jaar geleden door met de prachtplaat Never Be Scored / Don't Be A Hero, dat onder meer de 3voor12 Award 2010 won voor het beste Nederlandse album en waarmee Moss vooral ook op de podia imponeerde.

Dat maakt nieuwsgierig naar het vervolg. De eerste signalen stemmen hoopvol, maar vooralsnog moeten we het doen met de eerste single: What You Want, die vertrouwd goed klinkt. Moss, door het vertrek van Bob Gibson onlangs teruggebracht tot een kwartet, speelde het nummer vanochtend live op de radio bij Giel Beelen:

Het zijn trouwens toch al drukke tijden voor Marien Dorleijn. Morgen treedt hij in het huwelijk met Annelies Nijveldt. Vrijdag volgt een optreden op Eurosonic in Groningen. Op vrijdag 2 maart speelt Moss in De Spot in Middelburg.

The Ploctones & Schaerer: grote klasse, klein publiek

2012-01-08T14:16:00.000+01:00

Het eerste memorabele concert voor 2012 is, voor mij dan, al een feit. Gisteravond traden The Ploctones op in 't Beest in Goes. Dat is op zich al een waar genoegen, maar de tijdelijke samenwerking met de Zwitserse stemkunstenaar Andres Schaerer maakte er echt iets bijzonders van.

Over de klasse van The Ploctones - veruit de leukste Nederlandse band op het gebied van avontuurlijke jazz - blogde ik al vaker. Het viertal, met de teruggekeerde drummer Martijn Vink, voldeed opnieuw aan de verwachtingen.

Na een klein half uur zelf gespeeld te hebben, kwam gast Schaerer op het podium. Die verbaasde met de bijna onbegrensde mogelijkheden van zijn stem. Dat leverde onder meer fraaie scat-improvisaties op, imaginaire trompet/saxofoonduels met Efraim Trujillo en indrukwekkende human beatbox-demonstraties. En het paste allemaal wonderwel goed bij de muziek van The Ploctones.

Opvallend was wel de magere publieke opkomst. In Middelburg en Terneuzen trekken The Ploctones moeiteloos een volle zaal; in Goes enkele tientallen - enthousiaste - belangstellenden. 't Beest is ook niet de plek waar je dit soort concerten verwacht. Maar zoals Trujillo zei: ,,Zoals jullie klappen, voelt het alsof we in de Heineken Music Hall staan."

Volle agenda

2012-01-06T21:40:00.001+01:00

Vestrock 2011

Vanavond, in eerste instantie voor mezelf, een overzicht gemaakt van de culturele festivals dit jaar in Zeeland. Kom al snel tot bijna dertig evenementen, dus we hoeven ons de komende maanden opnieuw allerminst te vervelen.

De gevolgen van de bezuinigingen op cultuur zijn in dat opzicht nog niet echt zichtbaar (alleen Mosselrock is helaas, ook door andere oorzaken, verdwenen). Of dat in 2013 ook zo zal zijn, is nog maar de vraag. Dit jaar worden de subsidies voor de periode 2013-2016 vastgesteld. Dat kan op vele fronten ingrijpende gevolgen hebben.

Maar eerst 2012. Genoeg om naar uit te zien. Een goede zaak is dat het Zeeland Nazomerfestival en Film by the Sea wat meer uit elkaar getrokken zijn. En drie festivals vieren dit jaar een lustrum/jubileum: Bluesfestival Kwadendamme (20e editie), Straatfestival Ovezande (25e editie) en Scheldejazz (40e editie).

Grote drukte bij Zeeuws Veilinghuis

2010-12-07T10:58:00.001+01:00

Het leken wel de Doldwaze Dagen van de Bijenkorf. Spitsuur gisteren op de voorlaatste kijkdag van het Zeeuws Veilinghuis in Middelburg. Honderden mensen kwamen langs om te kijken of er iets van hun gading bij is.

Nooit geweten dat het daar zo druk kan zijn. Het aanbod is dan ook groot, deze keer: zo'n 2200 kavels. Vanmiddag begint de kunst- en antiekveiling, die duurt tot en met donderdagavond.

Zaterdag een uitgebreide reportage in de PZC.

Indra Paasse maakte deze impressie van de kijkdag:

Repetities '1953 De Musical' begonnen

2010-12-06T23:46:00.002+01:00

Taart vandaag bij het begin van de repetities (foto: Wim Lanser)

Het voelt wat ongemakkelijk: een musical over de watersnoodramp. Toch gaat het gebeuren. Over een week of zeven - op 1 februari, uiteraard - gaat in Middelburg 1953 De Musical in première. Vandaag zijn in Sliedrecht de repetities begonnen.

Het wordt in elk geval een productie die in Zeeland nauwlettend - om niet te zeggen: met argusogen - wordt gevolgd. Musical wordt nu eenmaal vaak geassocieerd met niet al te diepgravend vermaak en het lijkt dan ook wat oneerbiedig om de Ramp daarvoor als onderwerp te nemen.

De producent benadrukt echter keer op keer dat het een 'waardige, zorgvuldig gemaakte' musical moet worden, waarbij nadrukkelijk rekening wordt gehouden met de gevoeligheid van het onderwerp in Zeeland.

Dat moet op 1 februari blijken. Tot die tijd zal de PZC regelmatig berichten over de voorbereidingen.

Binnenkort op tv: Evenblij met Bløf

2010-12-03T20:16:00.000+01:00

De Vara zendt vrijdag 10 december een documentaire over Bløf uit. Deze is gemaakt door Frank Evenblij, die eerder al een fraai portret van Anouk maakte. De trailer van de Bløf-uitzending maakt nieuwsgierig. Erg nieuwsgierig zelfs:

Eerste videoclip van Maarten Swaan

2010-11-29T10:45:00.000+01:00

Ik schreef al eerder over de uit Zeeland afkomstige Maarten Swaan. Nu heeft hij ook zijn eerste videoclip, van het nummer Be Together. Erg fraai gemaakt:

Still going strong: The Juke Joints

2010-11-27T23:46:00.004+01:00

Ze bestaan inmiddels 27 jaar: The Juke Joints, de Zeeuwse grootmeesters van de blues. Gisteravond presenteerde het kwartet in het Vlissingse Arsenaaltheater zijn nieuwe album: Going to Chicago. Een gevarieerde en sterke plaat, misschien wel de beste van de band tot nu toe.

Na al die jaren klinken The Juke Joints nog steeds fris en gedreven. Dat bleek ook bij de cd-presentatie, waar de band het album - bij wijze van uitzondering - integraal uitvoerde, met onder meer een gastbijdrage van de ravissant hooggehakte gitariste Ana Popovic. Na de pauze was de hoofdrol weggelegd voor de befaamde Eddy 'The Chief' Clearwater, die eveneens een bijdrage heeft geleverd aan Going to Chicago.

Vleeshal laat de innerlijke stem klinken

2010-11-26T19:11:00.002+01:00

Soms raakt een expositie je, omdat je even totaal op het verkeerde been wordt gezet en het inzicht pas geleidelijk doorbreekt. Innere Stimme, momenteel in De Vleeshal in Middelburg, is er zo een. Een bijzondere ervaring.

De hal lijkt leeg bij binnenkomst, ís ook echt leeg, afgezien van wat bezoekers die rondlopen of stilstaan. Maar verder is er niets te zien. Geen kunstwerk, geen tentoonstelling. Er klinkt alleen stemmige woordloze muziek, die in de verte doet denken aan Gregoriaans. Hemels bijna.

Wie wat langer verblijft, merkt dat het gezang niet van een cd komt, maar door een aantal 'bezoekers' wordt voortgebracht. Ze doen niet continu mee, maar altijd zingt er wel iemand. Dat maakt het fascinerend. En tegelijk ontroerend.

De bedenker ervan is de Duitse kunstenaar Olaf Nicolai. Zijn uitgangspunt was Humoresque, een pianostuk van Robert Schumann. De partituut ervan bevat een extra sleutel voor de innerlijke stem, de Innere Stimme. Aangezien het gaat om een solostuk voor piano, kan deze sleutel niet worden gespeeld en blijft dus een verborgen melodie. Nicolai laat deze in De Vleeshal wel klinken, vier uur per dag.

Een aanrader.

Innere Stimme duurt nog t/m 12 december en is dagelijks, behalve op maandag, open van 13.00 tot 17.00 uur.

Bløf staat Wijd Open voor Glazen Huis

2010-11-25T20:34:00.008+01:00

Bløf presenteerde vandaag in het programma van Giel Beelen het nummer dat dit jaar centaal staat bij Serious Request, de jaarlijks Glazen Huis-actie van 3FM. Wijd Open heet het nummer en het is de voorbode van het album dat begin maart verschijnt.

3FM vertelt steevast dat Bløf het nummer, tijdens de opnamen van het album in Berlijn, speciaal voor Serious Request heeft geschreven. Dat klinkt mooi, maar Wijd Open bestond al langer. Al eind juni speelde de band het tijdens Concert at Sea. Wel is de tekst, zij het niet ingrijpend, aangepast.

Gisteren werd ook bekend dat Anton Corbijn de foto's en de artwork voor het nieuwe album heeft gemaakt. De eerste foto (zie boven) is vrijgegeven. Die wijkt opvallend af van wat gebruikelijk is bij Bløf. Het kwartet werd altijd als band getoond, met vier gelijkwaardige leden. Corbijn focust op Paskal Jakobsen en presenteert hem als frontman, zo lijkt het. Het kan toeval zijn. Daarvoor moeten we de rest van de serie afwachten.

Kortekaas en Vosselman: moeder en dochter

2010-11-24T23:42:00.011+01:00

Lys Vosselman: Romme en Julie II (2005)

Juul Kortekaas en Lys Vosselman. Moeder en dochter. De eerste (1950) wonend in Middelburg, de tweede (1979) opgegroeid in Zeeland maar nu wonend en werkend in Arnhem.

Samen exposeren ze momenteel in het souterrain van de Zeeuwse Bibliotheek in Middelburg, onder de titel Temptation & Contemplation. Kortekaas met objecten van roestvrij staal en schilderijen. Vosselman met voornamelijk olieverfschilderijen.

Het werk van Kortekaas is zeker in Zeeland welbekend: bloemen spelen de hoofdrol, tulpen vaak, maar ook regelmatig aronskelken. Kortekaas toont, uitvergroot, de wondere kracht en pracht van de natuur.

Vosselman maakt bijzonder, aansprekend werk. Verfijnde techniek, veelal sprookjesachtig, wat mystiek soms. Maar altijd krachtige beelden, die uitnodigen om er wat even langer bij stil te staan. Daarin schuilt ook de overeenkomst met haar moeder, waardoor beider werk goed bij elkaar past.

Nog te zien tot en met 4 december.

Juul Kortekaas: Aronskelken.

Lys Vosselman: Anouk (2006)

Juul Kortekaas: Tweeluik Tulpen, Tweeluik Amaryllis en Het geheim (brons)

Lys Vosselman: Jong stel (2010)

Overzicht

Lys Vosselman: Dame bij rode bomen (2007)

Bekijk ook de reportage van Omroep Zeeland: Moeder en dochter exposeren in bibliotheek.

De twee werelden van Carina Dumais

2010-11-23T23:07:00.001+01:00

Al zes weken verblijft de Vlissingse beeldend kunstenaar Carina Dumais in Mexico voor een grote expositie - Dos Mundos getiteld - van haar werk. Dat heeft tot veel geleid, waaronder een televisie-interview.

Haar voornemen om zeker drie per week verslag te doen, is helaas niet helemaal gelukt, maar Dumais' blogs (hier en hier) geven een goede indruk van haar ervaringen, maar vooral van de tentoonstelling zelf, dankzij video's zoals deze:

Het heerlijk zinkende schip van Blaudzun

2010-11-21T15:28:00.004+01:00

Noem het voorzienigheid. Of toeval. Op 20 november 2009 trad Blaudzun op in De Spot in Middelburg. Gisteravond, op de kop af een jaar later, stond hij opnieuw op dat podium, ditmaal in het kader van zijn Midnight Room Tour. Inmiddels is hij een nieuwe, groeiende schare bewonderaars rijker, dankzij zijn alom geprezen album Seadrift Soundmachine, dat begin dit jaar verscheen.

,,Dit kan een mooie traditie worden", zei de singer-songwriter zelf over de datumkwestie. ,,Vorig jaar hebben we hier onze nieuwe liedjes uitgetest. Middelburg hebben ze overleefd." Inderdaad, glansrijk zelfs, want Blaudzun maakt zeldzaam mooie muziek. Dat bleek al op zijn titelloze debuutplaat uit 2008 en dat bevestigde hij met verve met Seadrift Soundmachine.

Blaudzun, ofwel Johannes Sigmond, is de Hollandse meester van de sfeervolle melancholie. Zijn jongste album heeft hij zelf omschreven als muziek voor op een zinkend schip. De wijze waarop hij deze brengt, met zijn karakteristieke hoge stem en snik, zorgt er echter voor dat menigeen zich maar al te graag inscheept om zich te laten overspoelen door diens ballades op drift.

Op het podium wint Blaudzuns muziek alleen maar aan kracht, aan intensiteit. Begeleid door een inmiddels vijfkoppige band van multi-instrumentalisten, met onder anderen broer Jakobus Sigmond op gitaar, wist hij de aandacht moeiteloos vast te houden. De contrasten in stemmingen waren vaak groot. Een vrolijk meegeklapte uitvoering van Quiet German Girls werd direct gevolgd door het ingetogen Streetcorner Shouter, waarna de singer-songwriter het sfeervolle Jezebelle - vermengd met een flard I'm On Fire van Springsteen - opbouwde tot een fraaie climax.

Voor je het weet, betitel je de hele setlist als een hoogtepunt, maar Wolf's Behind The Glass mag zeker niet onvermeld blijven. Een 'klein', akoestisch nummer, waarbij de frontman zichzelf begeleidde op de ukelele. Zo simpel, zo mooi.

Hoewel Blaudzun vaak een muzikaal 'nachtdier' wordt genoemd, was hij ruim voor twaalven klaar. Na 55 minuten was de eigenlijke set helaas al gedaan. In de toegift volgden nog drie nummers, waaronder een verrassende uitvoering van Bob Marleys Redemption Song en als afsluiter het al bijna klassieke Loveliesbleeding.

,,We komen graag op 20 november 2011 terug", zei Blaudzun. Wij ook.

Setlist
Sunshine Parade
February Flare
Quiet German Girls
Streetcorner Shouter
Jezebelle
Midnight Room
California
Wolf's Behind The Glass
Light-O'-Love
Blindspot
-------
Redemption Song
The Choking Game
Loveliesbleeding

Bekijk ook het fotoverslag van Marcelle Davidse.

Watisnouje.nl sprak met Blaudzun:

Nuff Said op de Neeltje Jacoba

2010-11-20T20:31:00.005+01:00

Toen ruim een jaar geleden het album Supernatural van Nuff Said uitkwam, was ik meteen onder de indruk. Er verschenen meer lovende recensies, maar écht aangeslagen lijkt de plaat toch niet. Dat neemt niet weg dat de Zeeuwse band regelmatig singles ervan uitbrengt. Gisteravond werd in café-pakhuis Wilhelmina in Amsterdam These three chords gepresenteerd. Met bijbehorende videoclip.

Vooral die video, geregisseerd door Matthijs Hoitsma, is aardig. Nuff Said heeft deze namelijk opgenomen in het ruim van de deinende Neeltje Jacoba, een schip met een roemruchte geschiedenis. Klaas Bruinsma is een van de eigenaren ervan geweest en hij zou er de nacht hebben doorgebracht met Mabel Wisse Smit. Zou.

Helder signaal tegen het dédain

2010-11-20T18:50:00.002+01:00

Of het veel zal uithalen, valt sterk te betwijfelen. Dat neemt niet weg dat de cultuursector, landelijk én provinciaal, vandaag een mooi signaal heeft afgegeven. En wat mij betreft is dat vooral een signaal tegen het dédain waarmee in toenemende mate over kunst en cultuur wordt gesproken.

De Zeeuwse sector koos gelukkig niet zozeer voor een schreeuw, maar voor een muzikale invulling, met de gelegenheidscompositie In Zee van Douwe Eisenga. De opkomst was aanzienlijk: enkele honderden mensen. Een duidelijke minderheid nam, met instrument, actief deel aan de uitvoering van het muziekstuk; de rest klapte mee of keek goedkeurend toe.

Het is verheugend dat zo'n actie (relatief) veel mensen op de been brengt die zich keren tegen de tendens om cultuur alleen maar als linkse hobby weg te zetten. Daarmee wordt het belang van de sector ernstig tekortgedaan. Bezuinigen is onvermijdelijk, maar onevenredig snoeien op cultuur levert, kijkend naar de totale rijksbegroting, weinig op terwijl de gevolgen desastreus kunnen zijn.

Bekijk ook de video's van de PZC en Watisnouje.nl:

Deelnemers Popaanzee stellen zich voor

2010-11-18T22:07:00.005+01:00

Het vierde seizoen van Popaanzee is begonnen. De PZC stelt hieronder de drie deelnemers aan het bandcoachingsproject (Volt Violin, Tuxedo Bandido en Capital Sentimental) in enkele video's - fraai gemaakt door Indra Paasse en Hans Puik - voor:

Zeeuws Museum zet moderne media in

2010-11-17T21:09:00.002+01:00

QR-code voor Cultura Zeelandica

Gisteren kreeg ik een voorproefje van de tentoonstelling Soort van steen, die zaterdag in het Zeeuws Museum wordt geopend. Een bijzondere expositie - meer daarover vrijdag in de PZC - maar wat me ook opviel is het gebruik van de moderne media.

Er wordt volop gebruik gemaakt van QR-codes. Als je zo'n code tegenkomt, kun je die met je smartphone scannen of fotograferen. Het beeld wordt direct omgezet in een YouTube-link, die leidt naar een filmpje waarin uitleg wordt gegeven over dat deel van de tentoonstelling. In totaal zijn er dertien video's te zien.

Het Zeeuws Museum is niet het eerste museum die met de streepjescodes werkt, maar het is wel mooi om te zien dat het dit soort trends snel oppikt en ermee experimenteert.

De Zwingodin geveld door de storm

2010-11-14T18:57:00.000+01:00

Vandaag het droeve bericht van het verscheiden van de Zwingodin. Zij blijkt te zijn geveld door de eerste najaarsstorm. Of ten prooi te zijn gevallen aan vandalisme, maar dat lijkt niet waarschijnlijk.

Daarmee komt een (voorlopig?) einde aan een geslaagd artistiek project, waarbij volop gebruik werd gemaakt van sociale media. De wederwaardigheden van het beeld in het Zwin waren te volgen via blog, Facebook, LinkedIn en Twitter.

Gelukkig lijkt er een vervolg te komen. ,,Dat de Zwingodin zal herrijzen staat al vast."

--------------------------------------------
Lees meer: Zwingodin in de PZC:
- Zwingodin re(a)geert geheel onafhankelijk (13 juli 2010)
- Zwingodin op zoek naar lekkerste mossel (26 augustus 2010)
- Mosselgod bestiert rijk vanuit Breskens (20 oktober 2010)

Stichting Cavak toont volop filmtalent

2010-11-14T14:43:00.002+01:00

Dat er in Zeeland verrassend veel filmtalent rondloopt, blijkt elk jaar onder meer tijdens Delta Shorts, onderdeel van Film by the Sea. Sinds enige tijd zet ook de Stichting Cavak zich actief in om amateurfilmmakers te ondersteunen en onder de aandacht te brengen. Dat dat mooie resultaten kan opleveren bleek vrijdagavond in het Spiegeltheater in Middelburg, waar de oogst van dit jaar werd vertoond.

De aandacht ging vooral uit naar wat de Filmstars-competitie (zie ook video van Maximaal TV) hebben opgeleverd. De drie korte films bleken zeer uiteenlopend te zijn, maar allemaal op hun manier geslaagd. Jurylid Raimond van Soest toonde zich ook enthousiast. ,,Met deze kwaliteit kun je zo door naar het Filmfonds en de Filmacademie", zei hij bijvoorbeeld over de bijdrage van Wietske de Klerk.

Groot worden in te kleine kleren, zo heette haar film. Het bleek een poëtische film over 'de scheidslijn tussen kind en volwassene'. Goede opzet, mooi gefilmd. En dan was het nog 'work in progress', benadrukte de maakster. ,,Er komt nog een eindversie."

Dat gold ook voor Gamophrenia van Eddy van Haastert en Rick Hamelink, die een voorlopige versie lieten zien die pas vlak voor de vertoning uit de dvd-brander was gekomen. De film gaat over een gamer voor wie het onderscheid tussen spel en werkelijkheid vervaagt. Het gevoel van opgejaagde vervreemding komt goed over. En de special effects, zoals de televisietoren van Goes die als een raket wordt gelanceerd, zijn opvallend.

Nathalie Pleunis (bekijk ook haar eerdere film Eikel) maakte - samen met Ruben Schouw en Lotta Ivert - met Zilte zoetigheid de meest traditionele film van de drie: een afgerond maar wat voorspelbaar verhaal, op locatie gefilmd in de binnenstad en op de boulevard van Vlissingen. Goed gedaan, maar de andere twee films vond ik net wat sterker.

Kunstenaars als popsterren in China

2010-11-12T23:46:00.002+01:00

De kunstenaars werken onder grote belangstelling.

GalleryMaritime in Middelburg richt zich al enkele jaren op artistieke uitwisselingen met China. Onlangs reisde galeriehoudster Dimp Nelemans met zeven kunstenaars opnieuw erheen, voor een verblijf van ruim drie weken. Ze tekende dit verslag op:

Schilderen op buitenlocaties in China

GalleryMaritime Middelburg vertrekt met zeven van haar maritieme kunstenaars vanuit Brussel naar Shanghai Pudong. Daar worden zij opgewacht door Professor Zhu Zi Gang van de Jiangnan University of Design & Art uit Wuxi en He Jiang, Master in Thick Ink Painting, uit Xitang. Het werkbezoek aan China waarvoor GalleryMaritime is uitgenodigd is op initiatief van het Provinciebestuur Wuxi en Gemeentebestuur Xitang. Gedurende 23 dagen zullen de kunstenaars te gast zijn van de kunstscène Wuxi en Xitang. Op het programma staan lezingen voor studenten van de Senior Highschool of Art, het openen van een tentoonstelling, aanwezigheid bij de oprichting van een exportbedrijf voor Chinese kunst en uiteraard het belangrijkste van alles; op locatie gaan schilderen in Wuxi en het lieftallige Xitang.

Wie met een uitnodiging uit China op reis wil heeft voor zijn visumaanvraag de officiële uitnodigingsbrief nodig van het Chinese instituut dat zich daarvoor garant stelt. Uit eerdere ervaringen weten we hoe we dat traject moeten doorlopen. Dit was de tweede keer dat we op uitnodiging zouden gaan en we weten dat Chinezen als regel ‘iets’ doen op het allerlaatste moment. Dus, toen wij in augustus daarover de eerste berichten ontvingen, wachten we rustig af wat er zou gebeuren. Vier weken voorafgaand aan onze reis hadden we nog steeds niet de juiste papieren, was er nog geen vlucht geboekt en waren enkelen van ons nog niet in het bezit van een geldig paspoort, laat staan een effectief visum. Maar alles ging in stroomversnelling toen halverwege september de uitnodiging samen met een tamelijk ‘open’ werkschema in de mailbox lag.

Als definitieve selectie van deelnemers voor de reis werd gekozen voor de kunstenaars die al in een eerder stadium via GalleryMaritime in een kunstuitwisseling met China betrokken waren. Gekozen werd voor Peter de Rijcke, Geer Huybers, Marion Kieft, de Belg Ronny Moortgat en de Zeeuwen Ludo van Well en Els Burgers. Nieuw in het groepje was Ferial Pichech, een Rotterdamse kunstenares. Dimp Nelemans, de galeriehoudster, was samen met He Jiang uit Xitang drager van de boodschap. Aan haar de taak om e.e.a organisatorisch en qua groepsdynamiek te begeleiden en tevens zorg te dragen voor de verslaglegging.

Bij aankomst in Shanghai Pudong stapte de hele groep, geflankeerd door vier min of meer onduidelijke Chinese medereizigers en een tolk vertaalster, in de bus op weg naar Wuxi. De naam Wuxi betekent ‘geen tin’. De geschiedenis vertelt dat tinerts, waarop destijds de hele economie van deze streek dreef, op zeker moment was uitgeput waardoor het hele gebied enorm in de problemen kwam. In de huidige tijd is dat wel anders. Dwars door de stad loopt het Grote Kanaal dat nu als slagader van de bloeiende economie dient. En hoewel het vijf jaar geleden nog bekend stond als een van de meest vervuilde industriesteden is het momenteel, na een reeks milieuaanpassingen, op weg om het schoonst leefgebied van Zuid West China te worden.

Onze reis vanaf de vlieghaven zal zo’n drie uur duren maar na een half uur zucht mr. Zhu Zi al dat we eerst maar eens even moeten gaan eten. Onze tolk vertaalster Sue deelt ons de tussenstop mee. Wij denken dan aan een snackje maar dat is buiten de waard gerekend. En ondertussen ontstaat ook een beetje het gevoel alsof we belaagd worden. Twee van de onduidelijke types dragen grote fotocamera’s waarmee zij ons, gedurende de gehele busreis fotograferen. Alles wat we zeggen en doen blijkt hun interesse te hebben. De andere twee kijken stuurs voor zich heen. We stoppen bij een enorm wegrestaurant en voor we het weten zitten we aan een grote ronde tafel waar, op een draaiplateau, het ene na het andere gerecht wordt geschoven en we meteen onze kunst ‘eten met stokjes’ kunnen vertonen. Alles gaat onder het wakend oog van onze vier naamloze medereizigers. De lunch met zestien gerechten is voor enkelen van ons toch echt een beetje veel. Maar gelukkig: “Je hoeft niet alles op te eten, als je er maar iets van proeft” zegt Sue geruststellend. We zullen 23 dagen dit ritueel krijgen voorgeschoteld twee a drie keer per dag. En dan mogen we nog van geluk spreken want doorgaans eten Chinezen 5 keer per dag……..

We reizen verder naar Wuxi en naderen tegen het eind van de middag het enorme complex van Jiangnan University met zijn > 5000 studenten en dat is te merken ook. Het is einde studiedag en we worden links en rechts gepasseerd door drommen studenten op fietsen en scootertjes. Mr.Zhu Zi loodst de chauffeur via de achteringang van het Universiteitsterrein naar het Hotelcomplex van de universiteit. Inchecken wordt voor ons gedaan. Wij kennen geen Chinees en de baliemedewerker kent geen Engels. Sue helpt ons vakkundig en we merken dat we in haar een bondgenoot hebben. Voor we het weten hebben we een kamerindeling en staan we in de lift met onze bagage.

De Nederlandse en Chinese kunstenaars voor het Hotel Xitang. Let op de spelfout linksboven op de banieren.

Rusten is er niet bij. Het diner wacht. “Over tien minuten in de hal” zegt Sue. De meeste van ons geven daar gehoor aan een enkeling niet en dat blijkt toch een obstakel. In de hal wacht mr.Yang, Provinciebestuurder annex Bestuurslid van de Jiangnan University. Deze eerste ontmoeting van officiële aard drukt ons meteen op het feit dat wij speciale gasten zijn en dat het onze gastheren te doen is om met ons te pronken. Mr.Yang heet ons vriendelijk welkom maar is toch enigszins verbaasd over het feit dat een enkeling van de groep er (nog) niet is. Hij wacht een beetje geagiteerd tot de groep compleet is. Ondertussen worden we weer druk gefotografeerd. We vertrekken met de bus onder luidruchtig aankondigen van mr.Yang dat hij voor ons de beste restaurants van Wuxi heeft uitgezocht en ons daarnaar zal begeleiden. Enkele van zijn keuze restaurants worden gemanaged door goede vrienden dus dat beloofd een goede service, aldus mr.Yang. Dit ritueel zal ons de komende dagen blijven volgen, twee tot drie keer per dag.

Maar we komen om te schilderen en te beeldhouwen dus dat is wat we willen. Dat moment suprème ondergaan we drie dagen later. We hebben de omgeving verkend, we hebben wat bezienswaardigheden voorgeschoteld gekregen en op dag drie moet het er van komen. Mr.Yang brengt ons samen met Professor Zhu Zi en zijn collega mr.Lin Yu Feng naar de eerste van vele nog volgende buitenlocaties. Wuxi beschikt over een groot aantal, geheel handmatig aangelegde, enorme parken met traditionele symbolieken zoals tempels, uitgestrekte vijvers geheel overgroeit met waterlelies, op de grasvelden standbeelden van eeuwenoude wijsgeren temidden van kunstig aangelegde bloemperken, prieeltjes en liefelijke rotspartijtjes. De routing in die parken loopt als regel langs of tegen de rivierkant van het Grote Kanaal of de Jangstekiang zodat het uitzicht over water waarop wat bootjes varen gegarandeerd is. Perfecte locaties dus voor het creëren van maritieme kunst. En dat is waarvoor we kwamen. Schilderezels en schilderstoeltjes worden bezorgd. Canvas in alle maten. Tubes olieverf het is een berg waar we bijna niet overheen kunnen kijken, Kwasten en penselen in diverse kwaliteiten. Kortom, teveel om op te noemen.

Mr.Yang en Zhu Zi kijken tevreden toe hoe de groep kunstenaars zich op dit materiaalaanbod stort, er een keuze uit maakt en een plekje in het (aangelegde) natuurpark zoekt. Na twee uur zijn alle schilders aan de slag en worden als popsterren omringd door honderden fotograferende Chinezen. Soms moet de schildersezels gestut worden vanwege de drommen nieuwsgierigen. Onder hen veel studenten van de universiteit. Ook leraren kunstopleiding staan klaar met fototoestel in de aanslag.

Twee van de Nederlandse kunstenaars voelen zich verloren. Hier wreekt zich de concentratie van drieduizend jaar Chinees landschap schilderen. De gemiddelde Chinese kunstopleiding heeft (nog) niet veel gepassioneerde aandacht voor beeldhouwen en conceptuele kunst. De twee kunstenaars die 11 uur vliegreis ondergingen om hun kunnen in China te tonen, lopen rusteloos rond. De een heeft wel gereedschap meegebracht om te beeldhouwen maar er is geen Chinese Soapstone beschikbaar. De conceptuele kunstenares wil met ‘zijdepapier’ werken maar het ontbreekt haar aan lijm, scharen, ophangsystemen en een pak ruwe zijde. Gedienstig als onze Chinese begeleiders zijn rijden zij dagenlang vele kilometers om het materiaal te vinden. Pas na dagen zoeken vinden beiden een beetje materiaal dat zij kunnen benutten. “Het is toch bijna onvoorstelbaar dat ik hier geen Chinese Soapstone kan vinden? En, ze praten nu al over herhaling van dit project. Nou volgende keer neem ik zelf Chinese Soapstone mee uit Nederland”, aldus de beeldhouwer.

De belangstelling van de Chinezen is er niet minder om. De media laten zich meermalen informeren TV, Radio, geschreven pers ze komen als bijen af op de honing. Twintig dagen lang zijn we cultureel actief, het resultaat is 60 maritieme kunstwerken. En, onze voetprint blijft na in diverse officiële bezoeken met Chinese hooggeplaatsen. Als special invites bij de gemeentelijke ondertekening van Wuxi Sistercity agreements. We openen een kunstexpositie op de Universiteit, zijn officiële genodigden bij de oprichting van een, door de Chinese overheid, op te richten bedrijf dat wereldwijd moderne Chinese kunst op de markt wil brengen. We schudden handen met gouverneur van Wuxi, Burgemeesters van Wuxi en Xitang en overhandigen onze meegebrachte vriendschapsbrieven en geschenken van de CvdK Zeeland en Burgemeesters Middelburg en Antwerpen.

Het is een soort Alice in Wonderland ervaring die wij hebben ondergaan.

Zeker als we terug denken aan het 9 dagen op locatie werken in Xitang, het eeuwenoude stadje waar de tijd heeft stilgestaan. In een special meeting met Burgemeester Yu Weihua van Xitang wil hij van ons vernemen hoe hij de enorme druk van 3 miljoen bezoekers per jaar kan kanaliseren zonder de oorspronkelijke eeuwenoude leefstijl daarvan aan te tasten.

Als we op 3 november, op de dag van onze terugreis, nog even een bezoek brengen aan het spiksplinternieuwe China Maritime Museum in Shanghai en een onderhoud met de directie afspraken maken voor expositie van het werk dat we in China achterlaten, weten we waarom we er waren.

We hebben moderne maritieme kunst een gezicht gegeven met de verbeelding van het Chinese waterlandschap in 60 Westerse maritime werken. De vele persberichten in Wuxi Daily, Wuxi Weekly en Xitangs News en duizenden foto’s op camera’s van het Chinese publiek zijn onze stille getuigen.

Voetnoot. Natuurlijk zagen wij soms ook situaties waarbij we als Europeaan voor achter de oren krabben. Onze strategie was niet de kritische aanval op wat we zagen maar vragen stellen over de toedracht. Soms kregen we geen antwoord of een non-antwoord. Soms echter merkten wij dat onze vragen tot nadenken leidden. En in een enkel geval zelfs tot directe aanpassing. Chinezen leren snel, heel snel…..

De wandelende tak van Katinka Polderman

2010-11-11T22:17:00.000+01:00

(foto: Willem de Roon)

Ze is bezig met de try-outs van haar derde programma, Polderman tuigt af. De uit 's-Heer Abtskerke afkomstige cabaretière Katinka Polderman blijft wat mij betreft onverminderd grappig, zo blijkt ook uit de reportage die het programma Vrw.zkt.Knst. gisteren over haar uitzond:

Muzikale Zeeuwse schreeuw om cultuur

2010-11-11T16:53:00.002+01:00

Of het nu de beste manier om te protesteren tegen de dreigende kaalslag in de cultuursector, kun je je afvragen. Maar gezien de voorgenomen ingrijpende bezuinigingen op de sector is een noodkreet zeker op haar plaats.

Ook Zeeland doet zaterdag 20 november mee aan de landelijke actie Nederland schreeuwt om cultuur, op initiatief van Theaterproductiehuis Zeelandia en het Zeeuws Museum, in samenwerking met onder anderen de Cultuurwerf en Kunsteducatie Walcheren. De actie vindt plaats op het Abdijplein in Middelburg, om 15.45 uur.

Het aardige is dat er in Zeeland net wat meer wordt gedaan met het protest. Douwe Eisenga componeert speciaal voor deze dag een nieuw muziekstuk dat zonder voorbereiding of repetitie te spelen is. Alle musici en zangers, zowel professioneel als amateurs, zijn welkom om met elkaar de compositie uit te voeren. De slagwerkers Cora Dellebeke en Arno de Klerk zorgen voor de ritmische basis.

De bladmuziek en bijbehorende instructie zijn vanaf maandag 15 november te downloaden op de website van Douwe Eisenga en de betrokken culturele organisaties.

Energiek debuut People Get Ready

2010-11-10T22:34:00.000+01:00

Op de slotavond van het Zeeland Nazomerfestival keek menigeen wat vreemd op van het voorprogramma in de Popaanzee-tent: People Get Ready. Een naam die nog weinig zei, maar het vijftal wist meteen de aandacht te trekken. Toch was dat niet zo verwonderlijk, want de band is de reïncarnatie van het vermaarde, in Zeeland gewortelde This Beautiful Mess.

Het titelloze debuutalbum van People Get Ready is inmiddels gereed (onder meer te beluisteren en te downloaden op Bandcamp) en laat een aanmerkelijk steviger, vooral op de new wave geënt geluid horen. Het is een uiterst energieke, bruisende plaat, zonder rustpunt.

Dat is ook mijn enige bezwaar: het dendert erg achter elkaar door, waardoor de op zich sterke nummers nogal op elkaar gaan lijken. Ander kritiekpuntje: de website biedt wel erg weinig informatie.

Niettemin ben ik benieuwd naar hun optreden op 27 november, in De Spot in Middelburg.

Reizen langs Vlissingse buitenkunst

2010-11-08T23:32:00.001+01:00

Afgelopen weekend gelanceerd: kunstroutevlissingen.nl. Een goede manier om de (vele) buitenkunst in de gemeente Vlissingen onder de aandacht te brengen. Drie fietsroutes en een wandelroute leiden langs in totaal 44 kunstwerken. Wie de bijbehorende GPS-coördinaten gebruikt, kan er onmogelijk een missen.

Een digitaal ritje is natuurlijk ook mogelijk. De foto's van Frank Viergever en de teksten op de website, mooi vormgegeven door Studio Bentall-Bommeljé in Middelburg, geven een goede indruk en al klikkend word je toch het een en ander wijzer.

Blijft de vraag waarom de gemeente Vlissingen, de opdrachtgever van de website, in dit geval geen samenwerking heeft gezocht met CBK Zeeland. Die probeert immers al enige tijd tot een provinciebrede inventarisatie van kunst in de openbare ruimte te komen.

Moss en de rest van de wereld

2010-11-08T22:07:00.001+01:00

Engeland, Parijs, Berlijn, New York. Moss, de band van Marien Dorleijn, komt nog eens ergens de laatste weken. Na Nederland wordt ook de rest van de wereld in toenemende mate warm gemaakt voor de succesplaat Never Be Scared/Don't Be A Hero.

De afgelopen weken toerde het vijftal door Europa en stak ook 'even' de oceaan over voor een optreden in New York. Vanaf donderdag volgt weer het eigen land, als in 013 in Tilburg een clubtour begint, met veertien optredens in iets meer dan drie weken. Zeeland zit er helaas niet bij.

In januari gaat Dorleijn overigens naar Canada om samen met David Pino (van El Pino and the Volunteers) deel te nemen aan het bekende, mondiale In A Cabin With-project.

Volledige uitslag PZC Publieksprijs

2010-11-06T11:43:00.002+01:00

Drijven op een dak heeft dus de PZC Publieksprijs gewonnen. Ruim 3700 stemmen kwamen er dit jaar binnen, duizend meer dan vorig jaar. Bekijk hier de volledige uitslag:

Anneriek van Heugten & Mariëlla van de Beek: Drijven op een dak 1024
Danker Jan Oreel & Jan Zwemer: Zeeland van Nehalennia tot Westerscheldetunnel 971
Van zwartwit naar kleur. 50 jaar Jachtclub Veere 456
P.J. Minderhoud: Van de goudsmid 237
Benn Flore: Drie hoofden op een kussen 198
Franca Treur: Dorsvloer vol confetti 149
Leuntje Aarnoutse: Wiek! 106
Peter de Lijser e.a.: Kezanse kostelijkheden 97
Johan Sinke: Dolend in de tijd 79
Frank de Klerk (sam.): De oorlog in stukken 70
André van der Veeke: Rotterdam vertrekt 49
Cees Steutel e.a.: Joods Vlissingen 39
Jan J.B. Kuipers & Gert P. Kuipers: Hannelore 37
Piet Meeuse: Het kraaien van de haan 36
Lia Geelhoed-Tournois e.a.: Getroffen 34
Alma Sturm: Een jongensleven 28
Floortje Zwigtman: Spiegeljongen 25
Rieks Veenker: Sterre 17
Peter Sijnke (red.): Het vergeten bombardement 12
Frank de Klerk: Kort door de bocht 9
Peter Blom e.a.: Historische atlas van Walcheren 8
Wim Vreeke: De Zeeuwse strandvisserij 7
De Slag om de Schelde 7
G.J. Lepoeter e.a.: Marinus Nathaniël de Broekert 7
Wim Hofman: Op zekere dag ziet u plotsklaps de ware liefde 5
Cor Heijkoop: Klein venijn 4
Hans Schoots: Bert Haanstra 4
Kisling & Verhuyck: De duim van Alva 4
Cor Heijkoop: De duvel zit in het water 3
Albert L. Kort: Bromsnor in Zeeland 3
Ella Vogelaar: De verborgen kracht van migrantenvrouwen 2
Marcel Metze: Veranderend getij 2
Jan J.B. Kuipers: Kleine Leviathan 2
Theo Giele: Herinneringen aan de verdwenen stad 1
Antheun Janse: Pion voor een dame 1
Marinus Boezem: De wind 1
Wilfried Uitterhoeve: Koning, keizer, admiraal 0
Bianca Runge: no subject 0
E.J. Weterings: De Wibauts op Walcheren 0
Arie van der Zwam: Handelaars in onrust 0
Gwenaëlla Stubbe: Tja 0
Lydia Wolterbeek: Voortdurend onderweg 0
Renée van Marissing: Het waaien van mijn oma 0
Cornelis Dekker & Roland Baetens: Geld in het water 0

Nigel Brown doorstaat battle wél

2010-11-06T11:16:00.000+01:00

Eva Auad redde het twee weken geleden niet, maar de eveneens uit Vlissingen afkomstige Nigel Brown hield gisteravond wél stand in The Voice of Holland, veruit de belangrijkste tv-talentenjacht van dit moment. In de 'battle' versloeg hij Saskia Lie Atjam (video) en mag hij door naar de liveshows. Een 'geweldige zanger', aldus jurylid Angela Groothuizen.

Vrouwen veroveren Zeeuwse boekenprijzen

2010-11-05T23:12:00.004+01:00

Toch Floortje Zwigtman dus. Eindelijk winnaar van de Zeeuwse Boekenprijs, na twee eerdere nominaties. Het scenario dat ik vermoedde, bleek ook te kloppen: Zwigtman de hoofdprijs, Franca Treur de Jan Bruijnsprijs als 'troostprijs'.

De prijsuitreiking vanavond in de mooie repetitieruimte van Theaterproductiehuis Zeelandia in Middelburg had wat meer cachet dan de voorgaande edities, dankzij de wat intiemere setting. En toch werd het niet al te stijf, mede dankzij dichter Theo Raats die de beeldjes voor de winnaars per ongeluk van het toch al wat wankele tafeltje zwiepte en commissaris van de koningin Karla Peijs, die onomwonden bekende als juryvoorzitter de boeken helemaal niet te lezen.

Indrukwekkend waren de dankwoorden. De moeder van de afwezige Franca Treur hekelde het feit dat de roman Dorsvloer vol confetti te vaak wordt gelezen als het verhaal van de familie Treur. ,,Dat het om fictie gaat, losjes gebaseerd op de jeugd van de schrijfster, wordt in Zeeland helaas maar weinig onderkend."

Floortje Zwigtman (samen met Antheun Janse overigens de enige genomineerden die aanwezig waren) zei weliswaar geen dankwoord te hebben voorbereid, maar kwam toch met een doordacht pleidooi voor het belang van cultuur in het algemeen en literatuur in het bijzonder. Boeken, zo zei ze, dwingen je - juist in deze jachtige tijden - om langzaam te leren nadenken over grote thema's.

De PZC Publieksprijs ging naar Drijven op een dak van Anneriek van Heugten en Mariëlla van de Beek, waarmee alle prijzen door vrouwen in de wacht werden gesleept. In totaal werd er voor de publieksprijs ruim 3700 keer gestemd, duizend keer meer dan vorig jaar. Dat is een heel mooie score. Het doel van de Publieksprijs, meer Zeeuwse boeken onder de aandacht brengen en de discussie erover op gang brengen, is zeker gehaald.

Een mooie Mooie Anna van Zeelandia

2010-11-05T00:32:00.002+01:00

Wiek Hijmans en Ilse Uitterlinden in Mooie Anna (foto Lex de Meester)

Is het een monoloog of een dialoog van tekst en gitaarspel? In elk geval is het de muziektheatervoorstelling Mooie Anna, die afgelopen avond in theater De Mythe in Goes in première ging. Een fraaie productie - geschreven door Marjolein Bierens (Ik Zeeuws Meisje) en geregisseerd door Annechien Koerselman (Amanda) - vertelt het smartelijke levensverhaal van een Zeeuwse kruideniersdochter die ondanks het standsverschil trouwt met een rijke boerenzoon.

De voorstelling draagt onmiskenbaar de signatuur van Theaterproductiehuis Zeelandia: veel (misschien wel té veel) tekst, spaarzame actie, doordachte enscenering, duidelijk Zeeuwse thematiek. Ilse Uitterlinden - we kennen haar onder meer van Kwartet, waarmee het Zeeland Nazomerfestival in 2008 opende - speelt sterk, maar verrassend is vooral de inbreng van de uit Zeeland afkomstige gitarist Wiek Hijmans. Hij zorgt voor tegenspel, niet in woorden maar in muzieknoten. De Zeeuwse fado die hij componeerde en die uitstekend gedoseerd met de tekst wordt verweven, geeft de voorstelling een extra dimensie.

Van groot belang is ook het uitgekiende decorontwerp van Yvon Muller. Het gebruik van spiegels biedt de toeschouwer meerdere perspectieven. Bovendien zorgt de demontage van het decor voor de apotheose van Mooie Anna.

Omroep Zeeland zond vandaag een tv-reportage uit over de voorstelling. Zeelandia maakte zelf ook filmbeelden:

Speellijst

Boekenprijs voor Franca Treur. Of toch niet?

2010-11-04T00:22:00.002+01:00

De winnaars en genomineerden van de Zeeuwse Boekenprijs ontvangen een Zeeuws Meisje in goud, zilver of brons. (Fotografie Christel Cosijn, Big Bang Express BV)

Is het eigenlijk denkbaar dat Dorsvloer vol confetti morgen de Zeeuwse Boekenprijs 2010 niet wint. De veelgeprezen bestseller (100.000 exemplaren) van Franca Treur is toch hét Zeeuwse boek van de afgelopen periode. Bovendien gooide het hoge ogen bij belangrijke literaire prijzen zoals de AKO Literatuurprijs en de NS Publieksprijs en won het de Selexyz Debuutprijs. Een Zeeuwse Boekenprijs lijkt dan een uitgemaakte zaak.

Toch heeft de jury de afgelopen jaren altijd laten zien haar eigen koers te varen, met soms verrassende uitkomsten. Vijf jaar geleden bijvoorbeeld werd Margriet de Moor met De verdronkene, haar roman over de watersnoodramp, pardoes gepasseerd.

En niet alleen De Moor, maar ook Floortje Zwigtman zag de prijs destijds aan haar neus voorbijgaan, terwijl ze met Schijnbewegingen toch grote indruk had gemaakt in binnen- én buitenland. Korte tijd later werd het boek onderscheiden met zowel de Gouden Uil, een van de belangrijkste literaire prijzen voor Nederlandstalige literatuur, als de Gouden Zoen.

Floortje Zwigtman

Zwigtman is nu opnieuw genomineerd, met Spiegeljongen. Het is de wat mij betreft zeer geslaagde afronding van de imponerende trilogie Een Groene Bloem, waarvan Schijnbewegingen het eerste deel vormde.

Mocht de jury van de Zeeuwse Boekenprijs toch niet kiezen voor Franca Treur, dan lijkt me - zonder iets aan de andere drie genomineerden af te willen doen - nu alle aanleiding om het werk van Zwigtman ook eens met een Zeeuwse prijs te bekronen.

Ook bij de stemming voor de PZC Publieksprijs is het trouwens spannend. Laatste tussenstand is hier te vinden.

Klimaatfoto's schetsen somber beeld

2010-11-02T23:27:00.000+01:00

Werk van Yuri Kozyrev, een van de deelnemers aan Consequences.

Consequences, zo heet de internationale fototentoonstelling die sinds eind vorige week te zien is in de Grote Kerk in Goes. De expositie is opgezet in het kader van de Zeeuwse Klimaatweek en presenteert series van negen vooraanstaande fotografen, die verspreid over de wereld de gevolgen van de klimaatverandering in beeld hebben gebracht.

Er zit prachtig werk bij - onder meer van de befaamde Nederlandse fotograaf Kadir van Lohuizen (in het Amazonegebied) - maar de bezoeker verlaat uiteindelijk behoorlijk bedrukt de kerk, want de deelnemers schetsen gezamenlijk wel een heel somber en soms zelfs apocalyptisch beeld van de conditie van de aarde.

De tentoonstelling wekt vooral de indruk dat de wereld weldra volledig ten onder gaat aan temperatuurstijging, vervuiling, droogte, ontbossing en dennenkevers. Zonder iets aan het probleem te willen afdoen, zijn er naar mijn idee wel erg weinig aanzetten tot relativering, afgezien van bijvoorbeeld de Russische pelgrims die wanhopig bereik zoeken voor hun mobiele telefoon (zie foto boven).

Een ander kritiekpunt(je) is dat je vaak net wat meer informatie verlangt. Weliswaar wordt het werk van elke fotograaf apart ingeleid, maar wat er nu precies op elke foto is te zien, wordt niet altijd even duidelijk. Aparte bijschriften zouden zeker verhelderend zijn geweest.

Desondanks een bezoek waard. Dat kan nog tot 20 november.

Edison-winnaar eerst in Porgy en Bess

2010-11-01T16:34:00.004+01:00

Perfecte timing van Porgy en Bess, kun je bijna zeggen. Vorige week werd bekend dat trompettist Rob van de Wouw de Edison Jazzism Publieksprijs 2010 heeft gewonnen. Laat nou net zijn eerstvolgende optreden - nog vóór de prijsuitreiking op 11 november - komende donderdag in het jazzcafé in Terneuzen zijn.

Van de Wouw, wiens vriendin Georgina Verbaan anderhalve week geleden beviel van een dochter, versloeg bij de publieksprijs Benjamin Herman en Sven Hammond Soul. De trompettist was genomineerd met zijn tweede album Tunnelvision (2009), waarop hij triphop en jazz mengt.

Het concert in Porgy en Bess organiseert Porgy & Jazz trouwens samen met HZ Cult, de culturele organisatie van Hogeschool Zeeland. Het is goed om te zien dat HZ Cult steeds vaker haar vleugels uitslaat richting Zeeuws-Vlaanderen en dat ze ook dit soort concerten, die minder voor de hand liggen voor studenten, onder de aandacht van jongeren brengt.

Lees ook het PZC-interview van Mischa Beckers met Van de Wouw.

Hans Warren verdient meer eerbetoon

2010-10-29T09:57:00.001+02:00

Op een Middelburgse restaurantgevel wordt morgen de tekst van het gedicht Poseidon van Hans Warren (1921-2001) onthuld. Die aankondiging deed me er opnieuw aan denken hoe weinig er in de gemeente Goes - waar hij tientallen jaren woonde en in 2001 ook is overleden - gebeurt om haar grootste literator te herdenken.

Sinds 2005 staat er, op initiatief van Staatsbosbeheer, een plaquette met het gedicht Thuiskeer in Zeeland bij de Deesche Watergang, nabij Kattendijke. Dat is het eigenlijk wel. Natuurlijk is er ook nog het Hans Warrenpad, maar dat is eigenlijk te beschamend om te vermelden.

Het pad loopt weliswaar langs het verkommerde huis aan het Pykjeswegje in Kloetinge waar Warren 44 jaar heeft gewoond - en dat weldra ten prooi lijkt te vallen aan de oprukkende nieuwbouw - maar is eigenlijk gewoon drie keer niks.

Hans Warrenpad

Er had natuurlijk een Hans Warrenlaan moeten komen in de nieuwe Goes/Kloetingse wijk Riethoek, waar net als in het naastgelegen Oostmolenpark alle straten zijn vernoemd naar bekende schrijvers. De gemeente had - oeps! - Warren echter over het hoofd gezien. Dat 's mans homoseksuele achtergrond daarbij een rol heeft gespeeld, zoals wel eens is beweerd, kan onmogelijk vol worden gehouden, aangezien er in Riethoek bijvoorbeeld ook een Gerard Revelaan komt.

Maar goed, in Borssele - waar Warren is geboren, opgegroeid en uiteindelijk ook begraven - herinnert zelfs geen pad aan hem. Er zijn ook geen concrete plannen in die richting. De wethouder zegt het wel 'in gedachten' te houden, maar daar koop je natuurlijk niets voor.

Des te aardiger is het daarom dat de Sport Vereniging Borssele zaterdag 20 november een Hans Warren Wandeling houdt, langs plekken die voor de schrijver van groot belang zijn geweest. Inclusief uitleg én film.

Winterse Week van het Zeeuwse Boek

2010-10-27T10:14:00.001+02:00

De 16e editie van de Week van het Zeeuwse Boek komt eraan. Het geschenk is dit jaar gemaakt door Peter Verdurmen (foto’s) en Jan Jansen (tekst). Wie tijdens de Week - van woensdag 3 tot en met zaterdag 13 november - in een van de 25 deelnemende Zeeuwse boekwinkels voor ten minste 15 euro aan boeken besteedt, ontvangt Winter in Zeeland gratis.

Het boekje is niet alleen een ode aan de winter, maar het laat ook aan de hand van krantenverslagen, getuigenissen en persoonlijke herinneringen de kommer en kwel zien die winterweer soms met zich meebrengt.

De foto's komen deels uit archieven en zijn voor de rest afkomstig van Peter Verdurmen, die er in de winters van 2009 en 2010 regelmatig op uit trok om de Zeeuwse winter vast te leggen.

Het is trouwens een gemis dat de Week van het Zeeuwse Boek niet - zoals de landelijke Boekenweek - over een eigen website beschikt, met achtergrondinformatie, een lijst van de deelnemers en vooral een overzicht van alle activiteiten in het kader van de Week. Nu brengt iedereen, zoals De Koperen Tuin in Goes, zijn bijdrage op eigen wijze (al dan niet) onder de aandacht, wat een verbrokkeld beeld oplevert. Daar valt nog een wereld te winnen.

Douwe Eisenga steekt de grens over

2010-10-26T00:04:00.006+02:00

De faam van de Middelburgse componist Douwe Eisenga strekt zich steeds meer uit ruim over de Zeeuwse en Nederlandse grenzen. Hij heeft de jongste wapenfeiten op een rij gezet:

Twee weken geleden beleefde de compositie Theme I haar Engelse première in het Capstone Theatre in Liverpool, uitgevoerd door de Italiaanse pianist Francesco di Fiore.
Komende donderdag is de Amerikaanse première van het strijkkwartet Rose Road in de Panasci Chapel in Syracuse (NY). Het stuk wordt uitgevoerd door de Franse cellist Fabrice Bihan en leden van de Syracuse Symphony Orchestra.
Op Brilliant Classics - het grootste cd-label van Nederland met een wereldwijde distributie - verschijnt deze maand de 11-delige cd-box Minimal Piano Collection X-XX van Jeroen van Veen & Friends. Eisenga is vertegenwoordigd met vier stukken (City Lines, Les Chants Estivaux, Cloud Atlas, Theme from Wiek) met een gezamenlijk lengte van bijna 60 minuten.
Op verzoek van het Italiaanse ensemble Piccola Accademia degli Specchi bewerkte Eisenga de composities Cloud Atlas en Daily Music. Beide werken worden volgend jaar zeker vijf keer gespeeld in Italië.
De componist is in gesprek over deelname aan een Minimal Music Festival in Ferrol in Spanje in het voorjaar van 2011.

Een mooie reeks. En terechte internationale erkenning ook, want Eisenga maakt wat mij betreft muziek die het meer dan waard is om gehoord te worden. Luister/kijk bijvoorbeeld - ondanks de zeer matige geluidskwaliteit - naar de video van het eerste deel van City Lines, waarbij Eisenga geïnspireerd werd door Tubular Bells. Opvallend is vooral hoe een min of meer bekend volksliedje (Ain boer wol noar zien noaber tou) erin is verwerkt.

Smakelijk muziekfeest Beans & Fatback

2010-10-24T19:28:00.001+02:00

De roem was Beans & Fatback in Goes bepaald niet vooruitgesneld. Slechts enkele tientallen belangstellenden waren er gisteravond in 't Beest. Dat zijn er veel te weinig, want de band zorgde een waar muziekfeest.

Beans & Fatback is een project van Onno Smit (Lefties Soul Connection). Het verhaal erachter is dat hij een uitgebreide maaltijd kookte voor muzikanten die wilden meewerken. De gerechten die tijdens de opnamesessies werden bereid, zijn ook aan het album toegevoegd.

Smit moet een goede kok zijn, want een aantal gerenommeerde muzikanten werkt mee aan B&F. De muziek is een mengeling soul, blues, funk, country en pop, geworteld in de seventies. Maar het belangrijkste van alles: de band brengt de nummers met aanstekelijk enthousiasme, of de zaal nu vol is of niet. En die geestdrift slaat onvermijdelijk over op het publiek, dat met een glimlach naar huis gaat.

De Goese band Zaniac, met zangeres en toetsenist Anouk van de Sande als opvallende frontvrouw, verzorgde het voorprogramma en deed dat verdienstelijk.

Eva uit The Voice of Holland 'gewiept'

2010-10-23T14:16:00.002+02:00

Na haar auditie leek Eva Auad uit Vlissingen een van de grote favorieten in The Voice of Holland. Gisteravond, in 'The Battle' (video), moest ze het echter afleggen tegen Wiep Laurenssen. Beiden overtuigden niet echt ('twee bange hertjes', zoals Angela Groothuizen het omschreef) in You Oughta Know van Alanis Morissette.

De juryleden vonden het moeilijk om een winnaar te bepalen. Nick Schilder koos voor de 'muzikaliteit' van, Van Velzen en Jeroen van der Boom gaven op grond van tekstbeleving en timing de voorkeur aan haar concurrente. Hetzelfde deed, 'met diep respect voor beide dames', ook Angela Groothuizen.

,,Dit valt rauw op mijn dak", zei Eva na afloop. De Zeeuwse eer moet nu hoog worden gehouden door die andere Vlissingse kandidaat: Nigel Brown.

Een schrijver in het stadskantoor

2010-10-22T22:12:00.000+02:00

De voordracht van René Verhulst als burgemeester van Goes bevalt me wel. Niet zozeer wegens diens bestuurlijke capaciteiten - die zullen wel in orde zijn, mag ik aannemen - maar vanwege diens min of meer literaire bezigheden.

In de periode dat hij raadslid en later wethouder was in Utrecht, publiceerde hij vier romans, over allerlei verwikkelingen in het stadhuis van Nedersticht (lees: Utrecht). Het waren tot op zekere hoogte sleutelromans die een inkijkje gaven in het functioneren van het gemeentebestuur. Zeker het eerste boek, Achterkant Stadhuis (2000), trok - ook landelijk - de aandacht. Daarnaast is Verhulst een grote fan van de Bob Evers-serie. Hij schreef diverse verhalen in navolging van Willy van der Heide.

Een burgemeester die met liefde de pen hanteert: dat moet wel goed komen. Ik kijk nu al uit naar een sleutelroman over de Goese politiek.

Geslaagde meesterproef Patrick Le Duc

2010-10-21T01:04:00.008+02:00

(foto: Hans-Peter van Velthoven)

Eindelijk is-ie er: Square Moods, het album van Patrick Le Duc uit Goes. Het is, hoewel pas een debuutplaat, misschien wel het voornaamste Zeeuwse popalbum van dit jaar

Dat heeft alles te maken met de ontstaangeschiedenis. De muziek van Le Duc werd al in een vroeg stadium opgepikt door Paskal Jakobsen en Peter Slager van Bløf. Die besloten met hem de plaat op te nemen, die zij nu uitbrengen op hun eigen label Crazy Oyster Records.

Daarmee heeft het album al bij voorbaat een soort kwaliteitskeurmerk meegekregen. Die verwachtingen worden allerminst gelogenstraft, want Square Moods is een uitstekende plaat, beter zelfs nog dan de eerste optredens van Le Duc - hij toert moment in het voorprogamma van de clubtoer van Bløf - hebben doen vermoeden.

Dat is onder meer te danken aan de geluidskwaliteit: helder en weids, waarbij zeker het drumwerk van Martijn Bosman goed tot zijn recht komt. Guido Aalbers zorgde uiteindelijk voor een optimale eindmix.

Ook in andere opzichten is Square Moods goed verzorgd (mooi artwork bijvoorbeeld), maar vooral bewijst Le Duc zich als een getalenteerd songschrijver. Eigenlijk is er geen zwak nummer te vinden op het album. Alleen We Will Not Change From A Distance wil bij mij maar niet beklijven.

De invloed van Bløf is onmiskenbaar, temeer omdat de stem van Le Duc in sommige nummers wel wat weg heeft van die van Paskal Jakobsen. Toch is de plaat te veelzijdig - van het folky Cleansing Of The Sea tot het woest rockende Head On Fire - om te kunnen spreken van een Engelstalige variant van de Zeeuwse band. Er is meer sprake van een duidelijke overlap in voorbeelden en inspiratiebronnen, waaronder Radiohead, getuige de afsluitende cover High And Dry.

Bright Lights On The Radio is de voor de hand liggende single, maar ook nummers zoals het catchy Love Is A Size en het niet minder pakkende May We Be en Magic Whispers trekken de aandacht. Een aangename verrassing is de inbreng van Racoon-zanger Bart van der Weide, die verantwoordelijk is voor de scheurende mondharmonica op Head On Fire maar bovendien vocaal excelleert in het duet Sweet Things, dat een hoogtepunt op de plaat is geworden.

Alle factoren lijken aanwezig voor een landelijke doorbraak voor Patrick Le Duc - bovenmatig talent, een prijzenswaardige plaat, de steun van voorname factoren in de popwereld - maar de garantie ervoor kan niemand hem geven. De concurrentie is nu eenmaal groot. De vraag zal vooral zijn of hij zich daartussen met zijn muziek voldoende kan onderscheiden.

------------
Lees ook het interview met Patrick Le Duc in de PZC.

Akoestische versie van Bright Lights On The Radio:

Heather Nova in Middelburg

2010-10-20T19:55:00.001+02:00

Helaas moest ik het optreden van Heather Nova, gisteravond in de Stadsschouwburg in Middelburg, aan me voorbij laten gaan. Uit de reacties op bijvoorbeeld Twitter (zoals deze en deze) valt op te maken dat menigeen onder de indruk was. De - opmerkelijk goede - beelden op YouTube (zoals boven van de toegiften Out in New Mexico en, samen met support act Joy T Barnum, Singing you through) geven een aardige indruk van hoe het was.

Mooi en slim is het dat de zangeres - die ooit samenwerkte met Bløf - ervoor zorgt dat de complete geluidsopnamen van elk concert de volgende dag al op haar website kunnen worden gedownload. Tegen betaling, uiteraard.

Phons Bakx demonstreert het zoemhout

2010-10-19T19:49:00.001+02:00

Blijft een bijzondere man: Phons Bakx. De Middelburger, vooral bekend van de mondharp, publiceert een uitvoerige studie naar het zoemhout, of wel het snorrebot. Het is een oeroud instrument dat slechts een zoemtoon voortbrengt, maar waaraan allerlei (ook wrede) mythes over magische krachten zijn verbonden. Bakx vertelt er morgen uitgebreid over in een interview in de PZC.

Vrijdag presenteert hij zijn boek bij het Zeeuws Museum, inclusief uitleg, demonstraties en wereldkampioenschappen (!) zoemhoutslingeren. In de video demonstreert hij alvast de werking van het instrument.

Zeeland verklankt in Delta Suite

2010-10-18T23:50:00.001+02:00

Clazz Ensemble

Dezer dagen kreeg ik de cd Delta Suite van het Clazz Ensemble binnen. Het is een opvallende Zeeuwse productie, en niet alleen vanwege het in het oog springende ontwerp van Ramon de Nennie.

Het project begon met het idee componisten met een Zeeuwse achtergrond een nieuw stuk te laten componeren dat hun band met de provincie weerspiegelt. Deze werken werden door het veelzijdige Clazz Ensemble enkele malen uitgevoerd onder de overkoepelende titel Delta Suite.

Nu de stukken ook digitaal voorbeeldig zijn vastgelegd en uitgebracht op het Zefir-label, wordt de veelzijdigheid ervan des te duidelijker. De muziek van Douwe Eisenga kan me altijd bekoren en zijn bijdrage Delta Dance, volgens de beproefde formule van repeterende thema's waarop steeds subtiel wordt gevarieerd, is daar geen uitzondering op. Het had zelfs langer mogen duren dan de ruim negen minuten die het nu in beslag neemt.

De inbreng van Dies le Duc bestaat uit elf delen: een bonte verzameling muziekstukken, een veelheid aan ideeën, soms nauwelijks uitgewerkt of bewust half strandend, maar altijd intrigerend. Als een rode draad keert het thema van Luctor et Emergo in vier stappen terug, van het letterlijk eentonige eerste deel tot en met het volgroeide laatste deel.

Erg geslaagd vind ik de zevendelige Babel Suite van Dick de Graaf, de bandleider van het Clazz Ensemble: dwingend, swingend, maar zeker niet voorspelbaar. Muziek die tot de verbeelding spreekt.

Eén vraag blijft onbeantwoord: wat is er gebeurd met Obsessive phenomena, het werk dat Friso van Wijck als vierde componist voor de Delta Suite schreef en dat ook enkele malen is uitgevoerd? In de uitgebreide documentatie bij de cd is er niets over terug te vinden.

Swaan pendelt tussen Starbucks en Piek

2010-10-17T18:08:00.001+02:00

Na het uiteenvallen van de internationale band Melou, streek de uit Groot-Abeele (Oost-Souburg) afkomstige Maarten Reijnierse neer in Barcelona en besloot zich aan een eigen project te wijden. Hij verzamelde enkele muzikanten om zich heen, maakte de opvallende EP Write Me Notes en noemde zichzelf - aangezien over de grens niemand die de naam Reijnierse fatsoenlijk kan uitspreken - voortaan Maarten Swaan. En ondertussen werkt hij, om rond te komen, bij Starbucks.

Dit weekend reisde hij speciaal op en neer om gisteravond in De Piek in Vlissingen het voorprogramma te verzorgen van Arthur Adam. Swaan voelde zich zichtbaar wat ongemakkelijk zonder band, maar bracht het - zichzelf begeleidend op toetsen of gitaar - er aardig van af. Hij verontschuldigde zich voor de wat sombere, melancholische karakter van veel nummers, maar dat is juist de kracht van zijn muziek. Het enige vrolijke, uptempo nummer viel daardoor bijna uit de toon.

Arthur Adam was een voor mij onbekende naam, maar bleek een aangename verrassing. Hij speelt samen met de Zeeuwse drummer Jaimy Quite en bassist Bart van Kuijk een, zoals hij zelf noemde, 'lappendeken aan stijlen', van blues tot pop en van country tot progrock. Dat maakt de muziek ook wat ongrijpbaar, maar het optreden in Vlissingen overtuigde, mede door de intensiteit en het spelplezier.

Het trio sleepte dan ook een toegift in de wacht, die Arthur Adam solo afsloot met zijn versie van Hallelujah. Het nummer mag dan inmiddels stukgezongen zijn door de vele zangcompetities op tv, de intense uitvoering in De Piek zorgde toch weer voor kippenvel.

Campagnes auteurs horen bij publieksprijs

2010-10-16T20:31:00.002+02:00

Zonder twijfel gaat de jury op 5 november een heel mooi boek met de Zeeuwse Boekenprijs 2010 bekronen, maar daarnaast is zeker zo spannend welke uitgave met de publieksprijs naar huis gaat. De verkiezing organiseert de PZC sinds vorig jaar en deze blijkt inmiddels behoorlijk te leven. De afgelopen drie weken werd er al zeker zo'n 1500 keer gestemd.

Vandaag is de nieuwe tussenstand bekendgemaakt. Nadat het jubileumboek van de Jachtclub Veere twee weken de ranglijst ruimschoots heeft aangevoerd, hebben Danker Jan Oreel en Jan Zwemer met hun Zeeland van Nehalennia tot Westerscheldetunnel. 2000 jaar geschiedenis in strip de afgelopen dagen een enorme opmars gemaakt. Met een voorlopige eerste plaats als resultaat.

Uiteraard spelen, al dan niet door de auteurs zelf geïnitieerde, campagnes een rol. Vorig jaar waren Marjon Sarneel en Gillian de Bart daar zeer bedreven in. Sarneel trok uiteindelijk aan het langste eind, dankzij een strak geregisseerde eindspurt.

Dergelijke acties zijn niet te voorkomen en in wezen is er ook niets mis mee. De publieksprijs is bedoeld om het - allerminst tegenvallende - aanbod van Zeeuwse boeken breed onder de aandacht te brengen en daarover enige discussie op te wekken. Dankzij de prijs komen ook titels bovendrijven die niet tot de keuze van de jury behoren en anders wellicht aan de aandacht van het publiek waren ontsnapt. Terecht of juist niet.

Stemmen kan nog tot 5 november op de PZC-website.

Peter Broderick raakt juiste snaar

2010-10-15T23:53:00.004+02:00

Mijn interesse was al gewekt door het interview dat onze PZC-medewerker René de Dreu met hem had. Enkele luistersessies - het album How They Are (2010) blijkt een klein meesterwerk - versterkten de nieuwsgierigheid alleen maar. En Peter Broderick stelde vanavond in Middelburg allerminst teleur. Sterker nog: het was een van de mooiste concerten die ik dit jaar heb gezien. Adembenemend soms.

Het is lastig om onder woorden te brengen wát het zo bijzonder maakte. Broderick is weliswaar vaardig op vele instrumenten (hij slaagde er zelfs in om tegelijk gitaar en piano te spelen), maar maakt desondanks geen virtuoze indruk. Hij heeft een aangename stem, maar is ook weer niet de állerbeste zanger. Zijn nummers zijn fraai, maar soms opmerkelijk sober.

Op een of andere manier weet de innemende Broderick - deels bijgestaan door Tsukimono, die ook een kort voorprogramma verzorgde - steeds precies de juiste snaar te raken en je mee te voeren naar een bijna poëtische wereld die je niet meer wil verlaten. En in een intieme ruimte zoals bij de galerie van William Verstraeten vanavond, lijkt alles op z'n plaats te vallen.

Broderick bevestigde daarmee ook de kracht van de Avonduren-formule, die in korte tijd al heeft geleid tot een serie memorabele optredens. Op 28 november volgt zelfs een compleet festival, waarvan de line-up deze week rond is gekomen: I Am Oak, T. Nile, De Tuinen, Idiot Glee, The Black Atlantic, Elephant Mica, Roland 9000 en DD/MM/YYYY.

Van Bløf-manager tot kunstenaar

2010-10-14T19:26:00.001+02:00

Frank van der Meijden: Three Wise Men

Eind 2008 stopte Frank van der Meijden als manager van popbands. De laatste elf jaar had hij Bløf onder zijn hoede. Na het hectische leven in de popmuziek heeft hij zich ontpopt als beeldend kunstenaar. Met allerlei tweedehands materialen die hij in de loop der tijd heeft verzameld, maakt Frank bijzondere objecten.

De eerste resultaten waren in juli te zien op een eendaagse expositie in Middelburg. Dat riep direct al veel bewonderende reacties op. Het heeft er onder meer toe geleid dat Frank volgend jaar april zal exposeren bij Galerie T in Middelburg. Inmiddels heeft hij ook een eigen website, Frame-Web, die alvast een goede indruk geeft van zijn werk.

Dorsvloer vol confetti - The Movie

2010-10-13T22:56:00.002+02:00

Een grote verrassing was het niet, het nieuws dat vandaag naar buiten kwam: de filmrechten van Dorsvloer vol confetti zijn verkocht. De Zeeuwse bestseller van Franca Treur lijkt dus te worden verfilmd. 'Lijkt', want lang niet alle gevallen waarin de filmrechten van een boek worden verhandeld leiden ook daadwerkelijk tot een film.

Column Film, de koper in dit geval, klinkt echter vastbesloten. Volgens Gijs van de Westelaken is het streven de film volgend jaar zomer te gaan opnemen. In - dat staat ook al vast - Zeeland. ,,Dit is een heel belangrijk project voor ons", aldus Van de Westelaken, die het plan voor verfilming al opvatte nog voordat het boek uitgroeide tot een literaire hit. Hij vond de roman vooral fascinerend omdat het nu eens een beeld schetste van een reformatorische jeugd dat niet verstikkend is.

Regisseur wordt Margien Rogaar. Geen heel bekende naam, wel iemand die een aantal mooie korte films en documentaires op haar naam heeft staan. Deze nieuwe film wordt echter wel haar meesterproef. Chris Westendorp heeft de lastige taak een scenario te destilleren uit het boek.

Hoe dan ook, wederom kan Zeeland zich als filmprovincie profileren. Het aantal voorname films dat de afgelopen jaren, geheel of gedeeltelijk, hier werd opgenomen, is inmiddels opmerkelijk. De Storm uiteraard, maar ook bijvoorbeeld Kan door huid heen (winnaar van drie Gouden Kalveren), Atlantis, de televisieserie Annie M.G., Spion van Oranje, Kapitein Rob en het Geheim van Professor Lupardi en documentaires zoals Zijn verloren land en onlangs nog Zeeuwse ridders.

Het is een omvangrijke oogst, wat mede kan worden toegeschreven aan Leo Hannewijk van Film by the Sea, die de Nederlandse filmwereld enthousiast heeft weten te maken voor Zeeland. Inclusief Gijs van de Westelaken, die Vlissingen regelmatig bezoekt. ,,Het is mijn favoriete filmfestival", zegt hij zelfs. Een première van de Dorsvloer-film bij Film by the Sea ligt wat hem betreft dan ook voor de hand.

Saxofonist op de grote Europese podia

2010-10-12T21:57:00.001+02:00

Dat gaat voortvarend met René Everts, de jonge Zeeuwse saxofonist. Hij speelt normaal in Capital Sentimental, maar is deze maand te vinden op grote podia in heel Europa.

Alles is het gevolg van een ontmoeting te Zeeland met de Amerikaanse psychedelische rockband Tweak Bird, die heeft geleid tot een blijvend contact. De band vroeg hem onlangs mee te gaan op hun intensieve tournee dwars door Europa. Tweak Bird deed op haar beurt weer een aantal shows - waaronder in Paradiso - met Black Mountain, dat de saxofonist vroeg ook bij hen mee te blazen.

Het is een bijzondere ervaring voor Everts, die er regelmatig verslag van doet op zijn weblog.

Reformatorische striproman van Sela©

2010-10-11T22:02:00.001+02:00

Slim bekeken van uitgeverij Prometheus. Met Franca Treurs roman Dorsvloer vol confetti scoorde ze een grote hit en dus is het niet onlogisch dat de uitgeverij ook interesse toonde in het nieuwe werk van Sela©: De weg naar Zoar. Deze graphic novel wordt vrijdag in De Drvkkery in Middelburg gepresenteerd.

De overeenkomsten zijn helder: beiden vrouw, groot talent, afkomstig uit Zeeland en - niet in de laatste plaats - opgegroeid in een reformatorisch milieu, waar ze inmiddels met enige afstand naar kunnen kijken. Prometheus lijkt dan ook te mikken op een herhaling van het 'Treur-effect'.

Toch is Op weg naar Zoar geen Dorsvloer vol confetti-in-stripvorm, want er zijn ook verschillen. In de roman van Franca Treur is het reformatorische milieu uiteindelijk toch decor, de omgeving waarin hoofdpersoon Katelijne een beslissende stap richting volwassenheid zet. In de beeldroman van Sela© staat het geloof zelf meer centraal, de krakende calvinistische zuil.

Het verhaal krijgt, door de droom van hoofdpersoon Sela over de dreigende ondergang van de zuil, een bijna surrealistische lading. De beelden zijn soms behoorlijk heftig, zoals een beeld van Calvijn dat omver wordt gehaald, duidelijk geïnspireerd op wat er in 2003 gebeurde met het beeld van Saddam Hussein na de val van Bagdad.

Sela© heeft daarmee een gewaagd, en wat mij betreft geslaagd, boek gemaakt, dat vooral ook in beeld brengt wat doorgaans alleen maar onder woorden wordt gebracht. Na onder meer de Calvijn-glossy levert de kunstenares opnieuw een bijzonder en vermoedelijk ook spraakmakend project af.

Zie ook:
- Artikel in Reformatorisch Dagblad
- Tv-reportage Omroep Zeeland

Eerste EP Jay Minor & The Early Birds

2010-10-10T22:16:00.002+02:00

Gisteravond in De Spot in Middelburg gepresenteerd: de eerste EP van Jay Minor & The Early Birds. De zes nummers die erop staan - en die tijdelijk gratis zijn te downloaden - zijn het beluisteren waard.

Het kwartet was afgelopen seizoen een van de deelnemers aan Popaanzee, met Marien Dorleijn (Moss) als coach. Dorleijn is bescheiden over zijn rol, maar duidelijk is dat de pas 18-jarige Jay Minor muzikaal flink is gegroeid. Met The Early Birds heeft hij een band gevormd die hem goed ondersteunt. De zang van Janine van Osta kleurt mooi bij zijn eigen stem.

Op de EP laat Minor verschillende kanten van zijn muziek horen. Niet alleen het ingetogene, vaak aan Neil Young herinnerende werk, zoals Annemary en - wat mij betreft de mooiste track - Come to me - maar ook een behoorlijk stevig nummer als Colouring the world.

Nieuwe nummers Bløf rocken echt

2010-10-10T02:45:00.000+02:00

Bløf heeft amper Berlijn achter zich gelaten - na de opname van het nieuwe album - of de band stond gisteravond al op het podium van het Paard van Troje in Den Haag voor het begin van de clubtour. De nieuwe nummers die waren te horen, geven aan dat het écht een rockplaat gaat worden, want regelmatig ging de band flink tekeer. Zeker in Punt.

In totaal werden zes nummers gespeeld die (waarschijnlijk) ook op het album komen. Behalve Punt en Wijd open (dat al vaker live is gespeeld) waren dat Hou vol hou vast, We doen wat we kunnen ('Het enige echt kleine liedje op de plaat', aldus Paskal Jakobsen), Wat jij denkt en Beter. Het laatste nummer schreef Jakobsen, zo zei hij, aanvankelijk in het Engels voor VanVelzen, maar die zag het toch niet zitten.

Het uitverkochte Paard van Troje reageerde enthousiast op de nieuwe nummers, evenals op de rest van het ruim twee uur durende optreden. Bijzonder was onder meer de soloversie van Rijden door de nacht, als opening van de eerste toegift

Voorafgaand aan Bløf mocht Patrick Le Duc het voorprogramma verzorgen en hij deed dat, met zijn band, overtuigend. Over enkele dagen is zijn debuutalbum, tot stand gekomen in samenwerking met Peter Slager en Paskal Jakobsen, gereed. Ik ben heel benieuwd hoe het eindresultaat is geworden. Dat geldt, zeker na gisteravond, uiteraard ook voor de nieuwe Bløf-plaat, die in maart 2011 wordt verwacht.

Setlist Bløf:
01. De mooiste verliezers
02. Hart tegen hart
03. Mens
04. Oktober
05. Hou vol hou vast
06. Wij geloven nergens in
07. Donkerrood
08. Punt
09. De storm (Geef niet op)
10. Aanzoek zonder ringen
11. Wijd open
12. We doen wat we kunnen
13. Onmogelijk rood
14. Harder dan ik hebben kan
15. Wat jij denkt
16. Omarm
17. Blauwe Ruis
-----------------------
18. Rijden door de nacht (Paskal solo)
19. Beter
20. Holiday in Spain
-----------------------
21. Zaterdag
22. Aan de kust
23. Alles is liefde

Eva Auad scoort bij The Voice of Holland

2010-10-09T15:36:00.003+02:00

,,Heb je enig idee hoe goed dit was?", vroeg Roel van Velzen (VanVelzen) haar. ,,Wat een goede auditie!", viel Nick (van Simon) hem bij. Angela Groothuizen was zelfs 'flabbergasted'.

De Zeeuwse zangeres Eva Auad maakte gisteravond grote indruk in het populaire programma The Voice of Holland. Zij overtuigde de jury ogenschijnlijk moeiteloos met haar versie van Ain't No Sunshine en koos uiteindelijk Angela Groothuizen als coach.

Voor Eva Auad betekent dat een nieuwe kans op een landelijke doorbraak. Die leek er al aan te komen na haar deelname aan Popaanzee, toen ze met Frank van der Meijden (destijds nog manager van Bløf) een aantal sterke nummers opnam. Een serieus vervolg bleef echter uit. Goede kans dat het ditmaal anders loopt.

Update 23 oktober: Eva uit The Voice of Holland 'gewiept'

Nog vijf kandidaten Boekenprijs over

2010-10-08T23:55:00.004+02:00

Vijf boeken maken nog kans op de Zeeuwse Boekenprijs 2010, weten we sinds vanmiddag. Het is een shortlist waar maar weinig op af te dingen valt. Allemaal goede boeken, allemaal prijswaardig.

Het is vooral ook aardig om te kijken welke boeken van de longlist, de tien titels die drie weken geleden werden onthuld, het niet hebben gered. Ik vind het eigenlijk alleen jammer dat Wim Hofman de schifting niet heeft doorstaan. Bij poëzie blijft het toch lastig om een hele jury mee te krijgen.

De Historische Atlas van Walcheren heeft het ook niet tot de shortlist geschopt. Het boek leek me in elk geval een voor de hand liggende genomineerde voor de Jan Bruijnsprijs - het beste boek over een Zeeuws onderwerp - maar valt ook daar buiten de boot.

Zeeland - van Nehalennia tot Westerscheldetunnel van Jan Zwemer en Danker Jan Oreel is gelukkig wél kandidaat voor de Jan Bruijnsprijs, met als enige tegenstrever Dorsvloer vol confetti van Franca Treur. Die laatste titel is opvallend, omdat de bestseller ook een van de vijf genomineerden is voor de Zeeuwse Boekenprijs zelf. Dat zou erop kúnnen duiden dat Treur niet de Boekenprijs wint, maar toch wordt bekroond, met de Jan Bruijnsprijs.

Bij de bekendmaking van de genomineerden toonden de aanwezige juryleden zich niet héél enthousiast over Dorsvloer vol confetti. Paul van der Velde had het vooral over de 'enorme pr-campagne' achter de roman. ,,Daar staat of valt het succes van een boek tegenwoordig mee." Ton Brandenbarg probeerde dat nog wat te nuanceren. ,,Als het geen goed boek zou zijn, kun je leuren wat je wil maar dan lukt het toch niet."

De vijf genomineerden (en wat de juryleden erover zeiden):

Piet Meeuse: Het kraaien van de haan. Paul van der Velde: ,,Vorig jaar was Meeuse ook genomineerd, toen met Wind! Dat was een essaybundel. Dit is een totaal ander boek. Het is een fantastische reis door de tijd, om je vingers bij af te likken."
Floortje Zwigtman: Spiegeljongen. Antoinette Verbrugge: ,,Ik vond het jammer dat ik het uit had. Het was een van de pageturners, echt een meeslepend boek. Het laat zien wat het verschil is tussen echte liefde en behoefte hebben aan iemand en het toont de consequenties van wraak van jaloezie."
Antheun Janse: Een pion voor een dame. Ton Brandenbarg: ,,Een indrukwekkende studie en ook nog heel leesbaar. Je blijft het geboeid tot het eind lezen."
Marcel Metze: Veranderend getij. Antoinette Verbrugge: ,,Hier moet heel veel werk in hebben gezeten, heel veel onderzoek. In het boek zitten veel ingrediënten voor een mooie tv-serie, met ook wat romantiek erbij."
Franca Treur: Dorsvloer vol confetti.

De uitslag en prijsuitreiking zijn op vrijdag 5 november in Middelburg. Dan wordt ook de winnaar van de PZC Publieksprijs, waarvoor alle 44 ingezonden titels in aanmerking komen, bekendgemaakt. Stemmen kan tot die dag hier. De tussenstand is in de kolom hiernaast te vinden.

Zeeuwse Ridders denderen voort

2010-10-05T22:17:00.000+02:00

Roel en Sander Willemse in Zeeuwse Ridders.

Het succes van de ringrijdersfilm Zeeuwse Ridders tijdens Film by the Sea blijkt een flink staartje te krijgen, waarvan het einde nog niet in zicht is. Komend weekend zijn er vijf extra voorstellingen in CineCity, maar er is meer op komst.

Zo is de film van Jacomien Kodde onlangs ingezonden naar enkele internationale filmfestivals. ,,Er is inmiddels een Duits en Engels ondertitelde versie gemaakt en we verwachten dat de film toegelaten wordt bij enkele gerenommeerde buitenlandse festivals. Er is ook belangstelling getoond de film te vertonen bij Nederlandse gemeenschappen in Canada. De film blijkt een uitstekende Zeeland-promotiefilm te zijn”, aldus Leo Hannewijk, die Zeeuwse Ridders produceerde.

Hij ziet nog meer (commerciële) mogelijkheden. In november komt de film op dvd uit en bedrijven worden daar momenteel nadrukkelijk op gewezen. 'Wellicht wilt u deze prachtige Zeeuwse film aanbieden aan uw personeel of relaties. Een echte Zeeuwse parel in uw kerstpakket en een promotie voor Zeeland!'

Zeker, mooie verkooppraat, maar het doet niets af aan het artistieke welslagen van de film. Het zou mooi zijn als deze inderdaad internationale festivals bereikt, al is het maar om te weten komen hoe het buitenlandse publiek reageert op zo'n - welbeschouwd - curieuze folklore als het ringrijden.

Carina Dumais naar Mexico

2010-10-04T23:34:00.000+02:00

Een van de werken die Carina Dumais in Mexico zal exposeren.

Beeldend kunstenaar Carina Dumais uit Vlissingen vertrekt over een paar dagen naar Mexico, waar ze vanaf 29 oktober een grote expositie heeft in het Musea Galeria Teatro Del Peón Contreras in Merida.

De tentoonstelling (Dos Mundos getiteld) is voortgekomen uit Dumais' deelname aan de World Art Vision, een internationale tentoonstelling twee jaar geleden in Mexico. Ze werd toen door het Instituto de Cultura de Yucatán uitgenodigd voor een solo-expositie in Merida. Daar presenteert ze nieuwe werken die een relatie leggen tussen verleden en heden van de Maya-cultuur en de toekomst.

Dumais houdt sinds vandaag een blog bij over de reis, die tot medio december duurt.

Nieuwe lichting voor Popaanzee

2010-10-01T22:05:00.003+02:00

Tuxedo Bandido (foto: Micha Posthumus)

Wie de bands op Twitter volgt, kon al vermoeden dat Tuxedo Bandido en Capital Sentimental dit seizoen zijn geselecteerd voor het Zeeuwse bandcoachingsproject Popaanzee. De derde band - de namen zijn gisteren onthuld - is Volt Violin.

Een mooi rijtje. Volt Violin won dit jaar de Zeeuwse Belofte en wordt alom gezien als zeer talentrijk. Capital Sentimental is al wat langer een van de opvallendste namen in de Zeeuwse popscene en Tuxedo Bandido kan bij mij al weinig verkeerd doen sinds hun debuutalbum A Splendid Idea, Compadre (2005), al denk ik dat het trio nog veel verder zou moeten kunnen komen.

Popaanzee heeft onlangs een nieuwe subsidie gekregen voor twee seizoenen. Dat geeft aan dat de landelijke fondsen het project, dat in 2007 begon, waarderen. Popaanzee heeft dan ook aardig wat naam weten te maken. De Zeeuwse popmuziek heeft een flinke kwaliteitsimpuls gekregen en door de optredens van de geselecteerde acts regelmatig te combineren met internationale namen zijn er diverse memorabele concerten geweest.

Toch is Popaanzee zeker niet zaligmakend gebleken. Geen van de vier deelnemers aan het eerste seizoen heeft - tot nu toe - bijvoorbeeld een sprong richting de top weten te maken. Sense Forward werd zelfs kort na afloop opgedoekt, terwijl Eva Auad, Headmode en Bluem ongetwijfeld op meer hadden gehoopt.

Ook van de vier van de lichting 2008 is een van de deelnemers (According To You) inmiddels ter ziele. De faam van Smout, GoFish en De Hobbyisten blijft vooralsnog beperkt tot eigen provincie, al kwamen De Hobbyisten dicht in de buurt bij een nationale stunt met de slimme WK-single Wij gaan door.

Hoever de deelnemers van het afgelopen jaar - Jay Minor, Marsha, Audiofungus en Vota Fonzie - het gaan schoppen, is nog even afwachten. Jay Minor presenteert volgende week in elk geval samen met Marien Dorleijn (Moss) een cd, terwijl Marsha onlangs de halve finale van de Grote Prijs van Nederland haalde.

Update 4 oktober: ook Audiofungus - Popaanzee-deelnemer in het afgelopen seizoen - stopt ermee.

Fremdkunst bij Fremdtunes

2010-09-29T10:30:00.001+02:00

Een beetje vreemd, maar wel lekker. De eerste release van Fremdtunes is een feit, een nieuw en deels in Zeeland geworteld label. Het resultaat is het beluisteren (bijvoorbeeld via de Fremdtunes-site of, zolang dat gaat, via de 3voor12-Luisterpaal) meer dan waard.

We kenden al Fremdkunst, een collectief van voornamelijk DJ's dat zich onderscheidt met bijzondere beats en soundscapes, die op het podium vaak worden gecombineerd met de inbreng van jazzmuzikanten. Initiatiefnemer is de Brabantse producer/DJ Mace (Rogier van Hout), in samenwerking met de Zeeuwse DJ's Optimus (Neels Smeekens) en Vindictiv (Chris Smith). De groep gaf in juni een bijzonder concert op festival Mundial in Tilburg, samen met percussionist Baba Sissoko en trompettist Eric Vloeimans.

Nu is er dus Fremdtunes, opgericht door Mace en Optimus. Hun eerste release is - dat lag voor de hand - B-beats & Soundscapes van Fremdkunst, een nieuwe versie van een demo uit 2007. Het is een album met 'futuristische en cinematografische soundscapes, superfunky beats, georkestreerde filmsnippets, soulvolle samples, scratches, vintage synthklanken en live gespeelde melodieën', zoals het label het zelf omschrijft. En daar is weinig aan gelogen. Het is verrassend gevarieerde muziek, waarin een veelheid aan muziekstijlen is terug te vinden. De plaat is gemasterd in Zeeland, door Budy Mokoginta.

Meer Fremdtunes-releases zijn onderweg.

(Te?) veel podiumkunst in Zeeland

2010-09-28T10:11:00.006+02:00

Voor dit blog wilde ik 'even' het Zeeuwse podiumaanbod van komende maand inventariseren. Dat bleek nog een hele klus te zijn, want als je alles op een rij zet, blijkt er nog veel meer te zijn dan ik in elk geval gedacht had. De lijst bevat al zo'n ~~160~~ 170 concerten en voorstellingen. Dan heb ik vast nog wel het een en ander, zoals concerten in horecagelegenheden, over het hoofd gezien.

160 podiumevenementen in één maand, in een gebied met net zoveel inwoners als Rotterdam-Zuid (zoals altijd wordt gezegd): dat logenstraft in elk geval elke suggestie dat er in Zeeland 'niks te doen' is. En het is niet alleen maar kwantiteit, want er zit - op elk gebied - ook genoeg fraais tussen.

Is het - zeker in het licht van de lopende bezuinigingsdiscussie - niet té veel? Je zou bijna zeggen van wel. Zeker op de vrijdagen en zaterdagen zijn er vaak tien dingen tegelijk, op zaterdag 23 oktober zelfs dertien. Het is niet erg waarschijnlijk dat ál die zalen vol zitten.

Zeeland heeft inmiddels ook wel erg veel podia en podiumpjes - meer dan twintig - gekregen, die zorgen voor een divers maar ook versplinterd en voor het publiek nogal eens onduidelijk aanbod. Zeker op Walcheren zit veel overlap in het muziekprogramma (met onder meer Muziekpodium Zeeland, Zeeuwse Concertzaal, Stichting Kamermuziek Zeeland, Stichting Incanto), zoals ook de provincie al heeft gesignaleerd.

Hoezeer het ook z'n charme heeft dat er 'overal wat te doen' is in Zeeland, is meer samenwerking - of in elk geval meer afstemming - gewenst. Om niet te zeggen: noodzakelijk.

Bløf in Berlijn

2010-09-27T19:07:00.007+02:00

Bløf is vandaag in Berlijn neergestreken voor de opnamen van het nieuwe album. Het Zeeuwse kwartet doet dat in de vermaarde Hansa-studio, waar ooit grootheden zoals U2, Depeche Mode en Snow Patrol hebben gebivakkeerd.

Het nieuwe album moet begin 2011 verschijnen. Voorlopig zijn er alleen titels van kandidaat-nummers bekend, met als uitzondering Wijd open, dat dit jaar op Concert at Sea voor het eerst was te horen. Tijdens de komende clubtour, vanaf 9 oktober, zal Bløf meer nieuw materiaal spelen.

Het culturele badwater

2010-09-27T11:28:00.002+02:00

(foto: Claire L. Evans/Flickr)

Donderdag staat het Zeeuwse cultuurdebat op het programma, waarbij het zal gaan over de ingrijpende bezuinigingen die de sector boven het hoofd hangen (zie ook het Dossier Kaalslag). Aangezien er vooral direct betrokkenen uit het wereldje aanwezig zullen zijn, is de kans groot dat de bijeenkomst uitdraait op een voorspelbaar collectief pleidooi voor het belang - en dus het behoud - van cultuur.

Het probleem is echter de 'buitenwereld'. Buiten de sector zelf is er weinig draagvlak te vinden. Recente internetpolls van PZC en Zeelandnet laten zien dat rond de tachtig procent van de mensen het prima vindt als er op cultuur wordt bezuinigd. Veel liever daarop dan bijvoorbeeld op gezondheidszorg, zo is de teneur. Cultuur is immers 'elitair', een verwijt dat in Zeeland bijvoorbeeld het Nazomerfestival en Film by the Sea regelmatig treft.

Terecht of niet, cultuur wordt maar al te vaak vereenzelvigd met dergelijke, inderdaad wat prestigieuze evenementen, terwijl het overgrote deel van het aanbod daar weinig mee van doen heeft. Cultuurgeld gaat juist in belangrijke mate naar bijvoorbeeld bibliotheken, muziekonderwijs, cultuureducatie, amateurkunst, musea en het behoud van cultureel erfgoed - allemaal zaken waarvan het maar de vraag is of vier op de vijf Zeeuwen daar ook op wil bezuinigen.

Wat ontbreekt - Ton Brandenbarg heeft daar ook op gewezen - is een integrale visie. Wat is er in Zeeland, wat kost het allemaal en wat moet hoe dan ook overeind blijven? Pas dan kunnen echte afwegingen worden gemaakt. Nu is er alleen een soort algemene norm (-20 procent), waardoor iedereen wordt getroffen. Aangezien veel organisaties al kwetsbaar zijn, kan de schade daardoor onevenredig groot zijn. Bovendien moeten zaken ook in samenhang worden bekeken: het muziekonderwijs is gebaat bij professionele gezelschappen (zoals Het Zeeuws Orkest) maar ook omgekeerd, om maar een voorbeeld te noemen.

Dat er gekort gaat worden, lijkt onvermijdelijk en kan in sommige gevallen ook een heilzaam effect hebben (bezuinigen maakt ook creatief). Toch blijft de vraag wat de operatie per saldo oplevert. Het aandeel 'hoge kunsten' is, financieel gezien, relatief klein. De provincie Zeeland steekt bijvoorbeeld jaarlijks 1,5 miljoen euro in allerlei festivals en instanties zoals Het Zeeuws Orkest. Dat is een half procent van de totale begroting. Landelijk gaat nog geen procent van het rijksgeld naar cultuur in brede zin. De winst door cultuurbezuinigingen is dus beperkt, terwijl de risico's groot zijn. Wat eenmaal om zeep is geholpen, komt niet snel meer terug. Er ligt een kwetsbaar kind in dat culturele badwater.

Vader en zoon De Nooijer & Jane

2010-09-26T20:53:00.006+02:00

Paul en Menno de Nooijer hebben weer iets bijzonders tot stand gebracht: Jane, samen met de in Goes geboren componist Jorrit Tamminga en de musici Erik Bosgraaf en Ishar Elias. Komende woensdag en donderdag is de multimediale voorstelling te zien in het kader van het Nederlands Film Festival in Utrecht, vrijdag 8 oktober volgt de Grote Kerk in Veere, bij Muziekpodium Zeeland.

Menno de Nooijer en Jorrit Tamminga waren gisteravond laat te gast in de talkshow (vanaf 53'50) van het Nederlands Film Festival, gepresenteerd door Claudia de Breij. Ze probeerden daar uit te leggen wat Jane precies is. Dat viel niet mee. Zoals vaak bij vader en zoon De Nooijer gaat het om een 'zinnenprikkelend oerwoud van multimediale indrukken', dat zich lastig in woorden laat vatten.

Gebruikmakend van moderne technieken verbeeldt Jane de relatie tussen man en vrouw. In een inventieve mix van poëtisch film- en videobeeld, theater en live-muziek, wordt het verhaal verteld van de hedendaagse Tarzan die meer en meer in verwarring raakt over zijn rol binnen de veranderende man-vrouw verhoudingen, zo wordt de voorstelling ook wel omschreven.

De beelden die in Utrecht werden vertoond - en waarvan op de Jane-website nog veel meer te zien zijn - geven een betere indruk. Het De Nooijer-idioom - surrealistisch, soms absurdistisch en met gebruik van onder meer de stop-motion-techniek - is onmiskenbaar. Ze maken nieuwsgierig naar de voorstelling zelf.

Schelde-documentaire op tv

2010-09-25T15:52:00.004+02:00

Voormalig Scheldeterrein in Vlissingen (foto: Gerwin Filius)

Naast Zeeuwse Ridders zorgde De Schelde - Vergeten trots deze maand voor Zeeuws succes tijdens Film by the Sea. Deze mooie documentaire van Margot Schotel eindigde als zevende in de 'Filmbarometer'. Voor wie de film heeft gemist: vanavond om 18.30 uur wordt deze uitgezonden via Omroep Zeeland en daarna om de twee uur herhaald. Online kijken kan ook.

Stemmen voor Zeeuwse Boekenprijs

2010-09-25T11:37:00.001+02:00

Er kan weer gestemd worden. De komende zes weken kan het publiek het beste Zeeuwse boek van het afgelopen seizoen (juli 2009-juni 2010) kiezen. Vorig jaar leverde dat een spannende strijd op, waarbij Marjon Sarneel uiteindelijk als winnaar van de PZC Publieksprijs uit de bus kwam. Stemmen kan hier.

De winnaar wordt vrijdag 5 november in Middelburg bekendgemaakt. Dan wordt ook onthuld wie de juryprijs, de Zeeuwse Boekenprijs 2010, wint. De jury heeft al een longlist van tien kandidaten opgesteld. Binnenkort, op 8 oktober, wordt die teruggebracht tot een shortlist met vijf of zes titels.

Eerste single Patrick Le Duc

2010-09-24T23:05:00.003+02:00

Patrick Le Duc (2e van rechts) en zijn band:
Kai Liebrand, Angelo de Rijke en Edwin van der Vurgt (vlnr).
(foto: Hans-Peter van Velthoven)

Héél overtuigend was de uitvoering vanochtend bij Giel Beelen op 3FM nog niet, maar de presentatie van de eerste single van Patrick Le Duc is wel een feit. Bright Light On The Radio heet-ie en het is de voorbode van het debuutalbum dat op 9 oktober uitkomt.

De Goese singer-songwriter weet de ogen nadrukkelijk op zich gericht, omdat Paskal Jakobsen en Peter Slager nauw bij het project zijn betrokken en het album daarmee al bij voorbaat een Bløf-keurmerk draagt. Bovendien verzorgt Le Duc ook het voorprogramma van de najaarsclubtour van Bløf, die op 9 oktober in Den Haag begint.

The Mad Trist & Team William

2010-02-21T19:30:00.009+01:00

Een jaar geleden trad De Staat op in De Piek in Vlissingen. Dat was aan de vooravond van de hype die rond de band losbarstte, met optredens op grote festivals zoals Pinkpop. Volgens menige kenner kan hetzelfde gebeuren met The Mad Trist, dat gisteravond op het Vlissingse podium was te zien.

De vergelijking ligt ook de voor de hand. Beide bands bewegen zich in dezelfde naar de stonerrock zwemende muzikale hoek, waarbij met name Queens Of The Stone Age tot vervelens toe als referentiepunt wordt aangehaald. Bovendien produceerde De Staat-frontman Torre Florim Pay the piper, het vorige maand verschenen debuutalbum van The Mad Trist.

De roem was het Maastrichtse kwartet in Vlissingen slechts in beperkte mate vooruitgesneld, want De Piek - toch bescheiden in omvang - liep maar halfvol. De hoge verwachtingen bleken ook enigszins te moeten worden getemperd. De band speelde op zich een strakke set, stevig ingezet met My mouth a whistle en vol verrassende wendingen. Maar hoe inventief ook, een echte klik met de zaal wilde maar niet ontstaan. Daarvoor is het materiaal misschien nog te onbekend.

Bovendien kondigde zanger/gitarist Arthur von Berg al na 35 minuten het laatste nummer aan. Dat was weliswaar het fraaie en breed uitgesponnen Won’t that look good on you, maar het bleef een (te) kort concert.

Wat The Mad Trist ook niet in de kaart speelde - wat dat betreft waren er wel overeenkomsten met het concert van El Pino & The Volunteers, twee weken geleden - was het heerlijke voorprogramma. Team William, in het eigen Vlaanderen al populair, nam met haar pakkende nummers en meer dan plezante optreden binnen de kortste keren het publiek voor zich in. Niet in de laatste plaats dankzij de strapatsen van toetsenist Arne Sunaert.

Moss overvleugelt Lily Allen

2010-02-12T21:28:00.000+01:00

Bij de 'gangconcerten' in het ochtendradioprogramma van Giel Beelen gebeuren regelmatig mooie dingen. Artiesten die - het is nog vroeg - wat ingetogen, akoestische versies van hun nummers brengen. En vaak ook verrassende covers, wat meestal het leukste is.

Danny Vera verraste drie weken geleden met zijn versie van Rihanna's Russian Roulette. Maar wat Moss vanochtend deed met Lily Allens 22 sloeg wat mij betreft alles. De band van de Zeeuwse frontman Marien Dorleijn ging all the way en transformeerde het huppelhitje in een onweerstaanbaar, dampend en galmend rocknummer. Lily, eat your heart out.

Nóg een bewijs, na dat memorabele optreden in Middelburg, dat Moss van uitzonderlijke klasse is.

Een treurig interview

2010-02-10T22:03:00.000+01:00

Tenenkrommend interview met de - van oorsprong - Zeeuwse schrijfster Franca Treur gisteravond in het EO-televisieprogramma Moraalridders.

Andries Knevel en Tijs van den Brink maakten de klassieke fout de schrijfster en de hoofdpersoon van haar veelgeprezen roman Dorsvloer vol confetti (tiende druk inmiddels!) te vereenzelvigen. Treur moest meteen rechtzetten dat ze Meliskerke zou hebben beschreven (de naam van het dorp wordt nergens genoemd) en dat de Katelijne uit het boek van haar geloof valt (not). Daar ging dus Knevels theorie dat het boek vooral populair zou zijn doordat veel mensen die 'afscheid hebben genomen van het christelijk geloof' daarvoor 'een legitimatie achteraf' zoeken.

Treur had zelf een veel plausibelere verklaring. ,,Misschien is het gewoon een goed boek. Dat kan toch ook?" Maar dat ging er bij de beide Moraalridders niet in. Hun interview mondde uit in een laatste poging de schrijfster alsnog op het rechte pad te krijgen. Die bleef er echter bij dat 'God in de hoofden van de mensen zit' en dat het bestaan van een almachtig opperwezen 'niet zo aannemelijk' is. Knevel & Van den Brink toonden vooral onbegrip, maar zagen uiteindelijk het heilloze van hun missie in. ,,Je geeft weinig hoop", concludeerden de ondervragers, verbijsterd over zoveel ongeloof.

Over literatuur ging het eigenlijk nauwelijks.

Floortje Zwigtman - Spiegeljongen

2010-02-09T23:19:00.001+01:00

Sinds vandaag ligt het boek officieel in de winkels: Spiegeljongen van de Middelburgse schrijfster Floortje Zwigtman. Het is het slotdeel van het drieluik Een groene bloem, waaraan ze bijna tien jaar heeft gewerkt. Eerder verschenen de delen Schijnbewegingen (2005) en Tegenspel (2007).

Destijds was ik bij het eerste deel al onder de indruk van het sprankelende taalgebruik. Het tweede deel beklijfde toch net iets minder, waarschijnlijk ook doordat de verrassing er inmiddels wat af was. Spiegeljongen heeft me echter weer behoorlijk aangegrepen en mag met recht een apotheose worden genoemd.

Dat neemt niet weg dat de schrijfster veel van haar lezers vergt. De eerste twee episodes waren al lijvig; het slotduik overtreft dat nog eens met ruim 600 pagina's. Dan de veelheid aan personages, zoveel dat de lijst met dramatis personae geen overbodige luxe is. Bovendien kost het, bij elk deel weer, tijd en enig doorzettingsvermogen om 'erin te komen'. Maar het is een inspanning die beloond wordt.

Een groene bloem speelt zich - 1600 pagina's lang - af in 1895 en is het verhaal van Adrian Mayfield, een 16-jarige jongen die op zoek naar geld en liefde in de Londense wereld van prostitutie, travestieten en herenliefde beland, een wereld waarin ook schrijver Oscar Wilde figureert. Hij wordt uiteindelijk hopeloos verliefd op kunstschilder Vincent Farley. Die relatie strandt aan het slot van het tweede deel, mede onder invloed van Farleys familie en diens eigen twijfels.

Het lot van Adrian staat centraal in deel 3. In hoeverre slaagt hij erin zijn (homoseksuele) hart te volgen in een tijd waarin dat volstrekt taboe was? De grote kracht van het boek is dat Zwigtman die vertwijfeling in al haar facetten weergeeft. Spiegeljongen is vooral een psychologische roman, die de lezer meeneemt in de gedachtenwereld van een jongen die zijn eigen identiteit zoekt.

Het is een odyssee die hij bijna moet bekopen. Een waar hoogtepunt is het intense deel waarin tot in de kleinste details wordt beschreven hoe Adrian wordt gemolesteerd, meer dood dan levend in het ziekenhuis belandt en langzaam maar zeker zichzelf hervindt. Of beter: vindt.

Hoe het Vincent Farley verder vergaat, raakt wat op de achtergrond. Zwigtman heeft dat mooi opgelost door te eindigen met een lange brief van Vincent, die een aantal zaken in het juiste perspectief zet. Het is een waardige kroon op wat als als een bijzondere literaire prestatie mag worden beschouwd.

Afgelopen zaterdag vertelde Zwigtman in de PZC in een uitgebreid interview over de trilogie:

Rue Royale krijgt zaal stil

2010-02-06T13:32:00.000+01:00

Het opvallendste aan het optreden van El Pino & The Volunteers, gisteravond in De Spot, was... het voorprogramma. Het Amerikaans-Britse duo Rue Royale kreeg iets voor elkaar wat je helaas zelden nog meemaakt in de popzalen: een muisstil publiek.

Weinig bezoekers zullen eerder van Brookln Dekker en Ruth Dekker hebben gehoord, maar hun soms bijna verstilde muziek pakte onmiddellijk, door de intensiteit, de zuivere stemmen die prachtig bij elkaar kleuren en de ontwapenende uitstraling ('Sorry, we hebben geen setlist'). De zaal werd er stil van en na afloop gingen er heel wat cd's van de hand.

El Pino & The Volunteers deden het - al wilde de vonk niet echt overslaan naar de zaal - allerminst slecht. Sterke nummers, keer op keer onverwachte muzikale wendingen, goede zang, mooie climax op het eind. Het was een genoegen om dat mee te maken, maar na afloop domineerde toch de herinnering aan Rue Royale.

Update 9 februari: zie ook het verslag van Gijs Kamphuis op 3voor12 Zeeland.

Spin bijna uitgesponnen

2010-02-05T10:01:00.000+01:00

Geschokte reacties gisteravond op Facebook en Twitter, nadat Bart Gabriëlse van de Middelburgse muziekzaak Spin had aangekondigd dat hij op 15 mei de winkel sluit. Reden: 'te weinig carrière perspectieven'.

Hoe jammer ook, echt verrassend is het niet. Wie nu nog een cd- en lp-specialzaak begint, gaat daarmee dwars tegen de digitale tijdgeest in. Dat is alleen maar te prijzen en Gabriëlse heeft al menig muziekliefhebber, ook via zijn PZC-videoblog Bart Beveelt Aan, op het spoor van minder voor de hand liggende acts gezet. Maar de doelgroep blijft beperkt en van sympathie kan uiteindelijk niemand leven.

Wat we vooral dreigen te gaan missen is dat Bart de afgelopen jaren ook acts die de moeite waard waren naar Zeeland heeft, voor een optreden in zijn eigen zaak of elders in Middelburg. Over de optredens van bijvoorbeeld Tiny Vipers en Bowersbirds wordt nog regelmatig gesproken, vorig jaar november was er een verrassingsconcert met de Amerikaanse groep Sleepy Sun en het had niet veel gescheeld of Bart had Patrick Watson naar Middelburg weten te halen.

Hopelijk blijft hij in die richting actief. Zelf houdt hij het er voorlopig op dat hij na medio mei iets 'in de culturele sector' wil gaan doen.

Crappydog

2010-02-03T22:43:00.000+01:00

Zeker, Erik Vandenberge (1970) wordt er - om hemzelf te citeren - niet jonger op. Maar wél steeds beter. De afgelopen jaren maakte de Zeeuwse singer-songwriter met minimale middelen diverse memorabele albums. Inmiddels heeft hij een band geformeerd, Crappydog, die het opvallend goed doet.

Eind vorig jaar verscheen het album Sure Ain't Getting Any Younger, dat landelijk enthousiast is opgepikt. Veel tv-zenders en radiostations besteedden er aandacht aan. De recensies waren ook - terecht - bovenal positief.

Dat is een mooie erkenning voor Vandenberge, die met zijn gedrevenheid, weerbarstigheid en puurheid toch een verademing is binnen de vercommercialiseerde muziekwereld.

Zangtalent

2010-02-01T23:31:00.000+01:00

Bij de kerstmusical van de Bisschop Ernstschool in Goes, vorige maand, maakte hij - zo zag ik met eigen ogen - al indruk met zijn uitvoering van De kerstezel. Gisteren won hij in Terneuzen de Zeeuwse finale van Kinderen voor Kinderen. Het gaat snel dus met Skip Gys. Weer zo'n zangtalent uit Zeeland. En met een naam die je onthoudt.

Klomppop: goed bezig

2010-01-31T22:00:00.000+01:00

Klomppop onthulde vandaag de eerste vijf namen voor het festival van dit jaar. Een mooi rijtje, met als voornaamste act Moke, recent nog te zien in 't Beest in Goes. Met het strikken van Caro Emerald en Go Back To The Zoo laat de organisatie blijken dat ze goed inspeelt op wat sterk in opkomst is en wat in de periode tot mei alleen maar aan populariteit zal winnen.

Vooral Caro Emerald is zich als een publiekstrekker aan het ontwikkelen. Haar nostalgische klinkende mengeling van stijlen zoals jazz en mambo is voor menigeen behoorlijk onweerstaanbaar. Dat gold zeker voor het nummer Back It Up, maar ook de huidige single A Night Like This staat niet voor niets hoog in de hitlijsten.

Go Back To The Zoo is misschien nog wat minder bekend, maar wordt wel gezien als een van de Nederlandse acts die het dit jaar gaan maken. Een album komt eraan. De single Electric is een mooie voorbode:

Verder heeft Klomppop Circle J als afsluiter aangekondigd en bovendien de komst van Saint Jude, een wat mysterieuze Britse band, die best lekkere muziek maakt en al eens heeft samengespeeld met Ron Wood, dus dat lijkt wel goed te zitten.

Wat opvalt is dat het relatief kleine Klomppop wat programmering betreft zeker niet hoeft onder te doen voor het Bevrijdingsfestival, dat de laatste jaren toch behoorlijk is gedevalueerd en het ook dit jaar zonder een echt grote publiekstrekker moet stellen. Krimpende budgetten en hogere vraagprijzen van de artiesten worden in Vlissingen steevast als verklaringen genoemd, maar daar lijkt men in Ovezande in elk geval wat minder last van te hebben. Maar ook bijvoorbeeld Graauwrock, op dezelfde dag als Klomppop (13 mei, Hemelvaartsdag), slaagt erin een grote naam als Clouseau te strikken.

Russische roulette van Danny Vera

2010-01-22T21:02:00.000+01:00

's Avonds speel je in een verpleeghuis in Zierikzee, de volgende dag ben je in alle vroegte te gast in het ochtendprogramma van Giel Beelen op 3FM. Danny Vera draait er zijn hand voor niet om. Hij wil, waar dan ook, laten horen wat hij kan en zijn jongste album Pink Flamingo onder de aandacht brengen.

En dat lukt hem aardig. Vooral door zijn wekelijkse verschijning in het tv-programma Voetbal International en het nummer Heading For The City, dat veelvuldig te horen is onder de tv-commercial van Royal Club, groeit zijn landelijke bekendheid gestaag.

Dat nummer speelde hij vanochtend uiteraard bij Giel Beelen, maar ook een verrassende cover van Rihanna's Russian Roulette. Misschien wat sentimenteel, zeker op de vroege morgen, maar toch heel bijzonder. Mooi trompetje ook:

Er zit overigens weer een groot optreden van Danny in Zeeland aan te komen. Op 5 mei speelt hij op het Bevrijdingsfestival in Vlissingen.

Ploctones: ongehoord inventief

2010-01-21T12:01:00.000+01:00

Foto: Govert Driessen

De timing was onbedoeld perfect. Een paar dagen nadat bekend werd dat gitarist Anton Goudsmit de Boy Edgar Prijs ontvangt (en dus kan worden toegevoegd aan de inmiddels indrukwekkende lijst met laureaten), speelde hij gisteravond met zijn band de Ploctones in 't Schuttershof in Middelburg, op uitnodiging van Muziekpodium Zeeland.

,,Waar komen jullie ineens allemaal vandaan", vroeg Goudsmit aan het begin van het concert verbaasd. Middelburg, zo zei hij, leek uitgestorven, maar de zaal stond vol, overvol bijna. Toch is het ook niet zo verwonderlijk, gezien de aandacht voor Goudsmit en de prijs én gezien het feit dat de Ploctones bekend staat als een van de beste jazzformaties in Nederland.

Het kwartet maakte de niet geringe verwachtingen moeiteloos waar. Virtuoos, inventief, ongehoord, ongeremd, onnavolgbaar, opzwepend, wars van ongeschreven muzikale wetten en scheidslijnen tussen genres. De 'onnavolgbare' Martijn Vink met zijn heerlijke drumsolo's, Jeroen Vierdag die mooie zwoegde op zijn bassnaren, Efraïm Trujillo die een veelheid aan klanken en stemmingen aan zijn saxofoon ontlokte en Goudsmit zelf die - net als bij New Cool Collective - met zijn spel én mimiek iedereen voor zich inneemt. Zoals trouwens ook van Trujillo het spelplezier afspat.

De band speelde vooral eigen werk, voornamelijk van het jongste album 050, maar ook bijvoorbeeld Time Remembered van Bill Evans. Een hoogtepunt blijft Goudsmits Pig's Eye Popsuckle, een lieflijk nummer dat ineens een woeste uitbarsting kent. Heel mooi was ook het ingetogen Ernesto, dat Trujillo en Goudsmit zonder hun kompanen speelden.

Voor wie het heeft gemist: de Ploctones zijn donderdag 15 april opnieuw in Zeeland, maar dan in Porgy en Bess in Terneuzen.

Op de video het slot van het nummer Rrrita:

N.B. Lantvanbelogte was er ook.

John Mayer op Brouwersdam?

2010-01-19T12:48:00.001+01:00

Binnen een paar weken moet de line-up van de vijfde editie van Concert at Sea duidelijk worden. Eén act staat al vast: mede-initiatiefnemer Bløf, dat opnieuw op zijn eigen festival zal optreden. De rest is nog speculeren, maar ook dat is een aardige bezigheid.

Een grote publiekstrekker, zoals vorig jaar Marco Borsato (video), is opnieuw noodzakelijk om tienduizenden mensen eind juni naar de Brouwersdam te lokken. Binnen Nederland blijven eigenlijk nog maar twee namen over die daarvoor in aanmerking komen en die nog niet eerder op het festival waren te zien: Anouk en Guus Meeuwis. Ook de publiekspoll op Hyves wijst dat uit. De kans dat Meeuwis ja zegt lijkt me groter dan bij Anouk.

Acda & De Munnik zie ook nog wel eens komen en volgens mij maakt Waylon eveneens een goede kans, evenals Alain Clark. Andere mogelijke kandidaten, al doordenkend: Kane, Wouter Hamel, Marike Jager, Moss (persoonlijke tip), J.B. Meijers, Moke, Sabrina Starke. Verder is het heel goed denkbaar dat, uit Zeeland, Patrick Le Duc te zien zal zijn. Paskal Jakobsen en Peter Slager van Bløf hebben zich niet voor niets achter hem geschaard en geholpen bij zijn debuutplaat, die binnenkort verschijnt.

Hopelijk niet dit jaar: VanVelzen, Racoon en Ilse DeLange. Allemaal niets mis mee, maar ze stonden al herhaaldelijk op Concert at Sea en een derde keer in vijf jaar is wel erg veel van het goede.

De organisatie van het festival is ook weer op zoek naar een internationale artiest. De Hyves-poll geeft al aan in welke richting wordt gekeken. Maria Mena was vorig jaar een gouden greep en is nu wéér populair. John Mayer scoort vooralsnog het hoogst en dat zou een mooie naam zijn. Bovendien hebben de mannen van Bløf hem vorige week waarschijnlijk ontmoet bij De Wereld Draait Door. Wellicht dat daar wat stekken zijn gestoken.

Verrassende namen op het keuzelijstje: Joe Jackson, Pink, Madness, UB40, Fun Lovin' Crimimals. Ik zie ze nog niet zo snel naar de Brouwersdam komen, maar wie weet...

Concert at Sea heeft zich aangesloten bij de campagne Weet waar je koopt en waarschuwt dus nadrukkelijk voor handelaren die tickets tegen woekerprijzen verkopen. Bij Ticket For Sale kost een dagkaart bijvoorbeeld 65 euro, terwijl het festival zelf 30 euro rekent (weekendkaart 50 euro). En dat terwijl het evenement voorlopig nog niet is uitverkocht.

Update 22 januari 2010: Komst K's Choice bevestigd.

Begin theatertournee Bløf

2010-01-15T01:55:00.000+01:00

Het is eigenlijk niets voor Bløf. Terwijl de vier toch als perfectionisten bekend staan, waren ze gisteravond in de Stadsschouwburg Middelburg bij het begin van hun nieuwe theatertournee merkbaar niet optimaal voorbereid. Zanger Paskal Jakobsen erkende dat meteen, maar had - eerder deze week vader geworden van een zoon - een goed excuus. ,,Het is allemaal de schuld van Sem."

Inderdaad verliep lang niet alles vlekkeloos en werd het concert ineens omgedoopt tot 'try-out', maar de band is professioneel en ervaren genoeg om foutjes en kleine uitglijders vaardig en met een glimlach op te vangen (het vergeten deel uit Dansen Aan Zee vlak voor de pauze werd bijvoorbeeld na de pauze alsnog gespeeld). En bovendien, een wat minder geprepareerd Bløf is nog altijd bovengemiddeld goed.

Het is inmiddels de zesde theatertournee die het kwartet onderneemt. De band blijft zichzelf trouw. Dat betekent dat de muziek echt centraal staat. Het decor, met oosterse lampions als blikvangers, is bescheiden maar smaakvol. Er worden nauwelijks theatrale fratsen uitgehaald. Enige uitzondering is het mini-drumstel - waarvan Jakobsen zegt dat hij die alvast voor zijn zoontje heeft gekocht - die tijdens de toegift het podium wordt opgereden voor een hilarische polka-versie van Twee Koude Handen.

Twee Koude Handen is wel zo'n nummer dat zo'n theatertournee opnieuw de moeite waard maakt: een ouder Bløf-liedje dat enigszins in je herinnering is weggezakt om nu ineens in nauwelijks herkenbare vorm op te duiken. Er waren, naast vaste waarden zoals Dansen Aan Zee en Holiday In Spain, gisteren meer van dat soort momenten. Aloude stampers zoals Eén Dag Op De Grens en Bijna Waar Ik Zijn Moet reïncarneerden in ingetogen gedaanten, zonder iets van hun zeggingskracht te verliezen. Integendeel vaak.

De setlijst was een fraaie, 25-delige bloemlezing uit het repertoire vanaf Liefs Uit Londen (1997, het begin van het landelijke succes) tot en met de jongste hit, De Storm. Een van de opvallendste keuzes was Het Geeft Niet, een nauwelijks bekend Bløf-nummer dat in deze wat bluesy versie echter opvallend sterk klonk.

Net als recent tijdens de twee concerten van de band in de Heineken Music Hall (toen als duet met Wende Snijders), was Jacques Brels Laat Me Niet Alleen een hoogtepunt. Bløf putte nog meer, en met succes, uit andermans werk. Zeer verrassend was Ongerijmd, Gilbert O'Sullivans Nothing Rhymed maar dan in de vertaling van Jan Rot.

Het concert kreeg een waardige afsluiting met Het Is Laat. Het nummer is ook al ruim tien jaar oud, maar Paskal Jakobsen zong het ondanks - of misschien wel dankzij - de versevadervermoeidheid intenser dan ooit.

-------------
Bløf eerder deze week in De Wereld Draait Door over hun theatertournee:

Moss imponeert ook op podium

2010-01-10T18:18:00.000+01:00

Marien Dorleijn stond niet op de lijst van Bijzondere Zeeuwen van 2009 die vrijdag door commissaris van de koningin Karla Peijs in het zonnetje werden gezet. Toch zou hij er allerminst op hebben misstaan. Met zijn band Moss leverde de uit Middelburg afkomstige zanger/gitarist een van de beste en meestgeprezen albums van het jaar af: Never be scared/don’t be a hero. Sindsdien hoort Moss tot de eredivisie van de Nederlandse pop. En dus waren de verwachtingen hooggespannen voor het optreden van afgelopen gisteravond in De Spot (FOTO'S).

Het was al even geleden - ruim twee jaar - dat Dorleijn en de zijnen in Zeeland was te zien waren. Hij verontschuldigde zich daar zelfs even voor, in woord én muziek, in de vorm van I apologise. Het verschil tussen Moss anno 2007 en anno 2010 bleek groot te zijn. Toen ging het om een enigszins bedeesde singer-songwriter die ondersteund door andere muzikanten zijn fraaie, ingetogen nummers speelde. Nu stond er in De Spot een hechte band die regelmatig overdonderend mooie muziek maakt, met een frontman die elke schroom van zich lijkt te hebben afgeworpen.

Veelzeggend is de groep nauwelijks nog nummers (enige uitzondering: See no evil) van het debuutalbum The long way back (2007) speelde. Niet omdat die plaat niet goed is, maar omdat Moss sindsdien zoveel is gegroeid. De band klinkt, mede door de versterking met gitarist Michiel Stam, nu aanzienlijk krachtiger en gelaagder.

Never be scared... kwam vrijwel integraal voorbij. Hoe ingenieus de nummers op de plaat ook zijn, Moss wist ze op het podium zelfs nog een extra dimensie te geven. Hoogtepunt was een twaalfminutenversie van Silent hill, dat na een kalm Riders on the storm-achtig intro geleidelijk ontaardde in een apocalyptische climax.

Daarnaast liet Moss horen niet stil te blijven staan bij het huidige succes. Er wordt gewerkt aan nieuw materiaal, voor een album dat eind dit jaar wordt opgenomen. Middelburg kreeg de primeur van het nummer Everything dies in your heart, al moest het verstilde pareltje Previously unreleased, dat inmiddels is gecoverd door Bettie Serveert, daarvoor wijken.

Het einde van het concert kwam voor menigeen wat abrupt. De band waagde zich - gewoontegetrouw, overigens - niet aan een toegift, hoewel daar volgens het publiek alle aanleiding toe was.

Voordat Moss los kon gaan, mocht de Zeeuws-Vlaamse groep Bluem het publiek opwarmen. Het kwartet liet, als voorbode van de komende EP Chronicironic, opvallend veel nieuw werk horen. Dat klonk wat rauwer en volwassener dan hun bekende nummers en maakte in elk geval nieuwsgierig.

Subsidievreters?

2010-01-10T17:45:00.000+01:00

(De bezoekers van de nieuwjaarsreceptie werden verrast met een soort flashmob van jonge dansers)

Verder heb ik weinig met nieuwjaarsrecpties, maar de gezamenlijke ontvangst van De Vleeshal, Theaterproductiehuis Zeelandia en Zeeuws Museum sla ik niet graag over. Vrijwel iedereen die in Zeeland iets voorstelt op cultuurgebied - of méént voor te stellen - is daar te vinden. In een paar uur ben je weer helemaal op de hoogte van wat er speelt.

De gastheren en -dame braken vrijdag wel met een traditie. Het houden van toespraken was jarenlang taboe, maar nu werd er wel degelijk gesproken. Want met het oog op dreigende bezuinigingen wezen Marjan Ruiter en Henk Schoute op het maatschappelijke en economische belang van kunst en cultuur en probeerden de regelmatig geventileerde opvatting dat zij alleen maar 'subsidievreters' zouden zijn, te weerleggen.

Opvallend was verder hoezeer Lorenzo Benedetti zijn eigen Vleeshal de hemel in prees. Goed te verstaan was het allemaal niet, maar ik meende zelfs onder meer een vergelijking met de Tate Gallery in Londen te horen. ,,Middelburg staat op de kaart op internationaal niveau: Europees en wereldwijd." Nu ja, in elk geval geen last van bescheidenheid.

De drie uitnodigende partijen staan overigens allemaal aan de vooravond van een jubileum: tiende editie Zeeland Nazomerfestival, twintig jaar Stichting Beeldende Kunst Middelburg (waaronder de Vleeshal valt) en vijftig jaar Zeeuws Museum (wordt vooral in 2011 gevierd).

Zwigtman gaat multimediaal

2010-01-05T22:42:00.000+01:00

Het nieuwe boek van de Middelburgse schrijfster Floortje Zwigtman komt eraan: Spiegeljongen, het slotdeel van de trilogie Een Groene Bloem, die ook Schijnbewegingen (2005) en Tegenspel (2007) omvat.

Het boek verschijnt op 9 februari, maar uitgeverij De Fontein voert de spanning alvast op met een wekelijkse voorpublicatie én een heuse vijfdelige filmtrailer. Multimediale boekpromotie dus. En zo hoort het ook.

Het eerste deel staat nu online:

Zwigtman heeft trouwens ook een eigen fan-Hyves.

According To You (2003-2010)

2010-01-03T11:23:00.000+01:00

Het nieuwe jaar begint enigszins in mineur, met het aangekondigde muzikale verscheiden van According To You. En laat dat nou net een van de leukste, energiekste en talentrijkste Zeeuwse bands van de laatste jaren zijn. Deels onder de vleugels van Destine, zelf in 2009 enorm doorgebroken, leek er juist iets moois ontstaan.

Reden voor het uiteenvallen is, zoals zo vaak bij jonge bands uit de provincie, dat de vijf inmiddels zijn uitgewaaierd over het land en weinig gelegenheid hebben om samen muziek te maken. ,,We zijn allemaal druk bezig met nieuwe banen, stages en het afronden van studies. Dat we overal ergens anders wonen heeft ons ook niet bepaald geholpen."

Dat is jammer. Maar er volgt nog een afscheidsoptreden, op 27 maart in De Piek in Vlissingen, als special guest van Destine. En bij wijze van testament is de laatste single Fireproof nu op de website te beluisteren én te downloaden.

According To You was afgelopen seizoen een van de vierde deelnemers van het popcoachingsproject Popaanzee. Toch enigszins wrang dat een band uiteenvalt nadat er een jaar lang zoveel in is geïnvesteerd. Datzelfde gebeurde overigens een jaar eerder al met Sense Forward. Die groep gaf in oktober 2008 haar laatste optreden in combinatie met... According To You.

Freeks Zeeland

2009-12-28T10:26:00.000+01:00

,,Zeeland is bovenal mijn provincie (...) Zeeland blijft de eerste verliefdheid.", zei Freek de Jonge. Gisteravond was bij de VPRO de 'Zeeuwse' aflevering in zijn 'cabadocu'-serie Freeks Nederland, waarin hij op zoek gaat naar locaties uit zijn jeugd, om de 'lokale gevoelstemperatuur' te peilen.

De Jonge doet dat goed, niet sentimenteel, maar met een mooie mengeling van betrokkenheid en afstand. Waarheid en verzinsels liepen ook door elkaar. Eigen herinneringen worden vermengd met feiten en fantasie tot een nieuw, typisch Freek-verhaal, met als rode draad de aangenomen neef Raf.

De Ramp komt uiteraard uitgebreid aan bod, maar veel meer dan dat. Ook bijvoorbeeld de geschiedenis van Kamp Westkapelle (Koert Davidse maakte er een mooie documentaire over), hoewel De Jonge daar destijds zelf geen weet van had. ,,Er gaat veel geschiedenis aan je voorbij."

Ontroerend is het slot, als Rudy de Queljoe (Dragonfly, Brainbox, Massada, etc) op het podium komt. Samen spelen ze de Zeeland Blues:

De Mississippi van Zuid-Beveland

Is de Schelde met zijn Sas

Wij hoefden geen katoen te plukken

Wat bessen, als het zomer was

Temidden van de Zeeuwen

Ben ik opgegroeid in Goes

Te preuts voor het leven

Te blank voor de blues

De volledige uitzending is hier terug te kijken.

De beste albums van 2009

2009-12-17T18:32:00.000+01:00

Aangezien iedere muziekliefhebber tegenwoordig in december met zijn jaartoptien komt, wil ik - net als vorig jaar - niet achterblijven. Daarom hier mijn lijstje met de beste albums van 2009. Opnieuw met een heel groot voorbehoud, want ik loop vaak een paar maanden achter, vooral als het om platen uit de independent-hoek gaat. Ik moet bijvoorbeeld nog The XX, Grizzly Bear, Animal Collective, The Horrors en The Low Anthem horen, om maar wat albums te noemen die nu veelvoudig opduiken in de eindejaarslijstjes van - al dan niet zelfbenoemde - kenners.

Wat opvalt is het grote aantal excellente Nederlandse platen dat dit jaar verscheen. Ook in mijn lijst staan er een paar (Moss, De Staat - Kyteman viel net buiten mijn toptien). En dan ken ik die van onder anderen Anne Soldaat, Johan en Coparck nog niet. De Zeeuwse inbreng was in 2009 ook niet verkeerd. Moss en Nuff Said - allebei geworteld in Zeeland - leverden fantastische albums af, maar ook die van Danny Vera (Pink Flamingo) en Bløf (April) waren allerminst verkeerd.

De lijst:

1. Muse - The Resistance
Muse overtreft zichzelf, ook in bombast, maar doet dat zo ongelooflijk meeslepend, dat ik er als een blok voor ben gevallen. Om met Eric Corton te spreken: ,,Het is kitsch, maar wel fantastische kitsch."

2. Moss - Never Be Scared/Don't Be A Hero
Marien Dorleijn en de zijnen overtuigden in één klap de vaderlandse muziekpers en vervolgens de rest van Nederland. Zie eerdere post.

3. Arctic Monkeys - Humbug
De opwinding van de eerste twee albums is wat geluwd. De schoonheid van Humbug, de derde van de Artic Monkeys, ontvouwt zich pas geleidelijk, maar slaat uiteindelijk onverbiddelijk toe. Alleen al de single, Crying Lightning, is goed voor (weer) een hoge notering in deze lijst.

4. Editors - In This Light On This Evening
De band van Tom Smith verdient de prijs voor de grootste muzikale ommezwaai van 2009: van gitaar naar synthesizer. Riskant, maar het pakte heel goed uit, wat mij betreft. En live zelfs nog beter. Papillon is wat mij betreft de song van het jaar.

5. Nuff Said - Supernatural
Tjonge, wat zijn die Zeeuwen toch goed. Op het podium én op de plaat. Zie mijn eerdere bespreking.

6. White Lies - To Lose My Life
Je houdt van ze of je verguist ze. Mij had het trio wel te pakken dit jaar, zeker na hun optreden in de tent van Pinkpop. Ik vrees een beetje dat het bij deze ene plaat blijft, maar het was in elk geval erg leuk zolang het duurde.

7. Wilco - Wilco
Heb wat moeten wennen aan deze band, maar niet zonder resultaat. Hun jongste plaat kon me ook weer zeer bekoren. Helaas nog altijd niet live gezien.

8. De Staat - Wait For Evolution
Ineens waren ze er, voor mijn gevoel, met die pakkende single The Fantastic Journey Of The Underground Man. De rest van het album bleek van een net zo hoog niveau. En op Pinkpop waren ze erg overtuigend.

9. Depeche Mode - Sounds Of The Universe
Als onvoorwaardelijke fan van (bijna) het eerste uur is het vooral geweldig dat de band nog steeds platen maakt. En die laten zich niet meer objectief beoordelen. SOTU is, dat hoor ik dan wel, zeker niet hun beste, maar allerminst Depeche Mode-onwaardig. En live zijn ze nog altijd ijzersterk.

10. Franz Ferdinand - Tonight
Dat debuut uit 2004 zullen ze wel niet meer overtreffen, maar Tonight is wat mij betreft een zeer verdienstelijke FF-plaat. Draai bijvoorbeeld Ulysses of No You Girls en je bent al snel verkocht.

Bettie Serveert stevige kost

2009-12-13T18:00:00.000+01:00

Bestaan ze nog, vroegen sommigen zich misschien af. Wie Bettie Serveert gisteravond zag optreden, in De Spot in Middelburg, is geneigd te antwoorden: meer dan ooit. De band speelde ouderwets hard, maar vooral gedreven.

Bettie Serveert gaf een voorproefje van het komende album Pharmacy of Love, dat over vier weken uitkomt (check alvast de single Deny All). Na een ingetogen periode - met een theatertour, de semi-akoestische cd Bare Stripped Naked (2006) en onder meer een bijzonder optreden op het Zeeland Nazomerfestival in dat jaar - komt de band nu met het 'hardste album dat we ooit hebben gemaakt', zoals gitarist Peter Visser al heeft geroepen.

Dat lijken geen loze woorden, want het Zeeuwse publiek kreeg gisteren nauwelijks de tijd om op adem te komen. Alleen met de Moss-cover Previously Unreleased (luister naar het origineel), door Bettie Serveert Mossie gedoopt, haalde de band de voet enigszins van het gaspedaal. Voor de rest was het volle kracht vooruit, voortgestuwd door de woeste (tijdelijke?) drummer Joppe Molenaar, bekend van Voicst.

Pharmacy of Love kwam, na het inleidende Don't Touch That Dial, vrijwel integraal voorbij, afgewisseld met enkele oudere nummers zoals Wide Eyed Fools. Het klonk op z'n minst veelbelovend, dusdanig zelfs dat het associaties opriep met de plaat waar het allemaal mee begon: het succesvolle debuutalbum en meesterwerkje Palomine (1992). De twee nummers die van dat album werden gespeeld (Tom Boy en afsluiter Kid's Allright) pasten dan ook naadloos in de set.

Meer eigen foto's van het concert staan op de Flickr-pagina van dit blog.

Twitteraars ter plekke:

@andrejoosse: Bohemes en Bettie Serveert waren top!
@RJobse: Bettie Serveert was goeddd! En maar 2 oude hits, who cares.
@RJobse: Gitarist Bettie Serveert schopte kont gisteravond. En pedalen.
@Spotmiddelburg: geslaagde avond met Bettie Serveert, goeie harde show
@3voor12zeeland: Bettie Serveert lost belofte in

Eén avond, drie bands

2009-12-12T15:16:00.000+01:00

Een volle avond, gisteren in het Arsenaaltheater in Vlissingen, met drie Zeeuwse acts achter elkaar: Tuxedo Bandido, Patrick Le Duc en De Hobbyisten. Dat maakt een vergelijking tussen de drie - die ik allemaal al vaker zag optreden - onvermijdelijk.

Tuxedo Bandido was de eerste in de rij. Een jaar geleden maakte het trio eindelijk zijn podiumdebuut in De Piek: niet onverdienstelijk, al is het lastig de complexe studionummers naar het podium te vertalen. Nog altijd maakt de band er aan fraaie act van met veel oog voor details (bekijk bijvoorbeeld eens de bankbiljetten die worden rondgestrooid), maar het ontbreken van een echte drummer en de stukken op 'tape' tussendoor maken het tegelijk helaas ook weer wat statisch.

Patrick Le Duc maakte bij zijn live-debuut onlangs in De Spot een veelbelovende indruk. Het materiaal van zijn komende eerste album, Square Moods, klinkt ook op het tweede gehoor uitstekend. Muzikaal gezien zit het dan ook wel goed. Als podiumact - zeker tegenwoordig minstens zo belangrijk - is het vooralsnog minder overtuigend. Het vlamt niet altijd, er is nog te weinig contact met het publiek, de band oogt nog onvoldoende als een collectief. Het is, hopelijk, ook een kwestie van ervaring opdoen.

Het verschil met de slotact, De Hobbyisten, was groot. Toegegeven, de bezoekers waren vooral van hen gekomen, maar de energie en het plezier waarmee de vijf (en als gast Donald Joosse op trompet) op het podium stonden, maakten er vanaf het begin een feest van. Waar het publiek bij Tuxedo Bandido en Patrick Le Duc vooral achter in de zaal bleef hangen, haalde Hobbyisten-frontman Keegan ze met een paar woorden collectief naar voren. Hoe eenvoudig. En hoe effectief.

De Hobbyisten zag onlangs twee bandleden vertrekken. Hun opvolgers, bassist Michelo Celestijn en het Goese gitaartalent Rob Commandeur, werden gisteren gepresenteerd. Zij bleken, met hun spel en enthousiaste uitstraling, uitstekende vervangers te zijn. De band lijkt, ook gezien (gehoord) het deels nieuwe materiaal, klaar voor een volgende stap omhoog.

In de toegift ging de House of Pain-klassieker Jump Around op herhaling:

Franca Treur: terug naar Meliskerke

2009-12-04T23:13:00.000+01:00

Netwerk besteedde gisteravond aandacht aan de Zeeuwse roman Dorsvloer vol confetti van Franca Treur. Interessante reportage, hoewel de insteek uitgesproken niet-literair is, terwijl Treur juist - zo zei ze ook in een interview met de PZC - de werkelijkheid wilde overstijgen.

Nu wordt toch weer één-op-één een relatie gelegd met haar eigen reformatorische jeugd en met haar geboortedorp Meliskerke. Enigszins begrijpelijk, maar het belangrijkste lijkt te worden vergeten: Dorsvloer vol confetti is vooral een erg mooie, sprankelend geschreven roman.

Op de website van Netwerk is meer te vinden. Ook Omroep Zeeland zond gisteravond, in het programma De Kunstkeet, een reportage over Franca Treur uit.

Moke in Goes: smeltende scepsis

2009-11-15T20:12:00.000+01:00

Moke signeert na afloop van het optreden in Goes (meer foto's)

Voorafgaand aan het slotnummer bedankte, Moke-gitarist Phil Tilli het publiek. Hij noemde Goes 'het best bewaarde geheim van Nederland', prees de plaatselijke culinaire kwaliteiten, omschreef Zeeuwen als 'een mooi volk' en sloot af met de woorden: 'Moke houdt van Zeeland'.

De vraag is: houdt Zeeland ook van Moke? Aan de publieke belangstelling af te meten wel. Podium 't Beest in Goes was gisteravond, zoals dat heet, stijf uitverkocht. De zaal bleek zo overvol, dat je je zelfs afvroeg of de brandweernormen niet in het gedrang kwamen. Moke is dus populair, ook in Zeeland, ondanks de wat lauwe reactie op het onlangs verschenen album The Long And Dangerous Sea, na het sterke debuut Shorland (2007).

Toch reageerde het Goese publiek aanvankelijk wat afwachtend. Ik betrapte mezelf ook op enige scepsis. Bij Moke moet je blijkbaar iets overwinnen. Misschien komt het door de hele uitstraling van de band: de kleding, de bestudeerd-nonchalante coiffures, die malle Grolsch-reclame, de cool bedoelde blikken, de spots die bewust veelal van achteren op de groep schijnen waardoor de bandleden overkomen als duistere gestalten met halo's rond de hoofden. Moke oogt meer als een zorgvuldig bedachte act, een concept, dan als een organisch gegroeide band.

Toch moet die lichte weerstand het uiteindelijk afleggen tegen de muzikale kwaliteit. Moke is toch, eerst en vooral, een uitstekende band, die weet hoe je een goede show moet neerzetten, met de epische songs The Long Way en Lament als hoogtepunten. De zinderende uitvoering van Here Comes The Summer deed bij mij het laatste restje scepsis wegsmelten. Inderdaad, een 'oud' nummer, want het nieuwe werk overtuigt toch nog net wat minder. De assocatie met Echo & The Bunnymen is soms wel erg nadrukkelijk.

Na afloop nam het vijftal alle tijd om te signeren en fans te woord te staan. Geen pose, maar normale, vriendelijke jongens, blij met de aandacht en content met een geslaagd optreden. Net zoals dat dankwoordje van Phil Tilli - hoewel mogelijk bij elk optreden in diverse varianten herhaald - toch opvallend gemeend klonk.

Onaards goed album Nuff Said

2009-11-05T22:30:00.000+01:00

Net op het moment dat ik me begon af te vragen of Nuff Said nog met een nieuwe plaat zou komen - de vorige (Ebony & Ivory) was alweer van 2006 - ligt er nu Supernatural.
Het album wordt zaterdag officieel gepresenteerd in Amsterdam, maar Zeeland had afgelopen weekeinde feitelijk al de primeur met de pre release party in De Spot in Middelburg.

Ik ben altijd wel gecharmeerd geweest van de muziek van de in Zeeland gewortelde band, maar Supernatural overtreft wat mij betreft ruimschoots wat het trio tot nu heeft gedaan. Onder het dozijn zeer gevarieerde nummers op het album zit geen enkele zwakke broeder. Opener Lake Hotel zet onmiddellijk de toon en laat horen wat de voornaamste (bovennatuurlijke?) kracht van Nuff Said is: een pakkend, maar relatief onschuldig couplet als opmaat naar een onweerstaanbaar, soms zelf overdonderend refrein, dat het hele nummer in een nieuw licht zet. Rock And Roll is er ook zo'n mooi voorbeeld van.

Hoogtepunten? Heb je even? Het verfijnde These Three Chords bijvoorbeeld, het ijzersterke titelnummer, het catchy Happiness, het reeds genoemde Rock And Roll, het melancholische Miss The Rain, de afsluitende Pixies-imitatie Wrecking Ball - kiezen is lastig. En dat allemaal in een glasheldere productie, maar dat zijn we inmiddels gewend bij alles waar drummer Willy Berrevoets betrokken is.

Het optreden in De Spot maakte duidelijk dat de nummers ook live meer dan overeind blijven. Ze werden met verve gebracht. Buitengewoon knap trouwens hoe Nuff Said met minimale middelen - gitaar, bas, basisdrumstel - een heel breed en gelaagd geluid weet neer te zetten. Dat is vooral te danken aan zanger en gitaarvirtuoos Marijn Slager, die met ogenschijnlijk gemak de onwaarschijnlijkste geluiden uit zijn instrument weet te toveren.

Hierbij nog wat beelden van het Spot-optreden, waarbij ook het aloude prijsnummer Lekker Dieng voorbij kwam.