Caesuur versus de vluchtigheid

Willy van Houtum en Hans Overvliet weten via Caesuur, de presentatieruimte in de Lange Noordstraat in Middelburg, al jaren te verrassen met bijzondere, uitdagende projecten op het gebied van beeldende kunst en aanpalende disciplines. Voor 2012 stelt Caesuur, naar aanleiding van een suggestie van kunstenaar Giel Louws, de schilderkunst centraal onder de noemer De schilder, het werk & het atelier. Zaterdagmiddag wordt de reeks ingeluid door een expositie van de jonge kunstenaar Niek Hendrix (1985) uit Tilburg.

Met het project keert Caesuur zich nadrukkelijk tegen de vluchtigheid, tegen de hypes, tegen het gebrek aan bezinning en verdieping. ,,Concentratie op één gelaagd object wordt door het misverstand van het multi-tasken in toenemende mate problematisch", zo staat in de toelichting. ,,Historisch bewustzijn, de etymologie van symbolen, culturele duiding – zelfs het bestaansrecht ervan: het staat allemaal onder grote druk. Vakbekwaamheid is een uitgehold begrip aan het worden. Het geconcentreerd en langdurig werken aan een consistent oeuvre wordt bijna een uitzonderlijke bezigheid."

Dit pleidooi voor hernieuwde toewijding en kwaliteit zet Caesuur kracht bij door het houden van debatten halverwege de looptijd van de exposities, onder leiding van Harmen Eijsenga, maar ook door nadrukkelijk samen te werken van kunstwerkplaats KipVis, kunsttijdschrift decreet en kunstcentrum deWillem3. Vanaf zaterdag (opening om 16.00 uur) zal blijken of de prijzenswaardige ambities ook kunnen worden waargemaakt.

(foto: werk van Niek Hendrix)

Fijne frieten in Vlissingen

 

Vlissingse foto's en poëtische teksten smelten samen in deWillem3. Jan van den Berg drukte af, Sandra Burgers schreef. What you see is what you get, heet de expositie.

Wat je ziet: beelden van de binnenhaven in Vlissingen - de sluizen, de Timmerfabriek, de schepen, maar ook graffiti en verweerde viskotters - én zinnen zoals De boot gaat naar de klote en Als lange, fijne frieten/uit een stevige aardappel/perst de zon/ de ijzeren haven van Vlissingen/ door een raster van mastkabels.

Morgen kan een wonder geschieden als hetzelfde Vlissingen wordt verkozen tot Kunststad van het Jaar. Niets is immers onmogelijk. Met dank dan aan Leon Riekwell, want het zou toch vooral zijn verdienste zijn. Zou deWillem3 trouwens nog voorkomen in het nieuwe Kunstenplan van de provincie, dat morgen eindelijk de Abdij verlaat?

Update 1 november: Een mirakel op een haar na. Vlissingen is als tweede geëindigd.

Platte olifanten

Vorig jaar besloot beeldend kunstenaar Ben Sleeuwenhoek Middelburg (en Amsterdam) achter zich te laten en zich definitief in Berlijn te vestigen.

Zelden een bescheidener mens ontmoet, vol overgave bezig met zijn werk. Werk dat in eerste instantie - letterlijk ook - weinig diepte lijkt te hebben, maar toch veelomvattend is. En belangrijker nog: je gaat je er als toeschouwers op den duur zeer aan hechten, wordt elke keer meer getroffen als je een werk van hem ziet.

Dankzij deWillem3 is hij weer even (tot en met 16 november) terug in Zeeland, met een expositie die vooral is bedoeld om een recente aankoop van de gemeente Vlissingen te laten zien: Sleeuwenhoeks 'vloerbeeld' All about the elephant. Twee silhouetten van olifanten, plat op de vloer en voorzien van gekleurde ballen, bij de een drie- en bij de ander tweedimensionaal.

Opnieuw werd ik geraakt. Het is een horizontaal schilderij, een onmiskenbare Sleeuwenhoek. De dieren, de ballen, het ontbreken van perspectief, de verwijzingen naar het circus, maar ook naar het boeddhisme. Eenvoudig maar toch veelzeggend, plat maar toch diepzinnig.

Virtuele kunstenaar

Een aardig spel met identiteit, een thema dat wel vaker aan bod komt in kunstcentrum deWillem3. Deze keer Axel King, een virtuele kunstenaar, vorig jaar gecreëerd door - als die tenminste wel echt bestaan - Leroy + Leroy en anderen. Een van Kings doelen is, zo schrijft hij op 'zijn'website, to become the first internationally acclaimed virtual artist with a crowd-sourced brain, entering real life. De zonnebril en een iPhone heeft hij al. En tijd van leven, in elk geval in Vlissingen nog tot medio november.