Jan Mulder opent vanavond in de Sint Jacobspassage in Vlissingen de tijdelijke Galerie Verhagen. Er zijn zo'n veertig schilderijen te zien van Hans Verhagen, van begin jaren tachtig tot nu, zodat een mooie overzichtstentoonstelling is ontstaan. Geopend tot en met 17 juli De expositie is onderdeel van het Hans Verhagen Festival, waarmee Vlissingen de inmiddels 70-jarige dichter, beeldend kunstenaar, televisiemaker en P.C. Hooftprijs-laureaat eert. En terecht.
Morgen in de PZC een interview met Verhagen. ,,Zo’n prijs is uiteindelijk toch flauwekul allemaal", zegt hij daarin onder meer.
De rol van feestvarken ligt hem niet en ook het tamelijk sfeerloze zaaltje in het Letterkundig Museum in Den Haag draagt weinig goeds bij aan de stemming. Desondanks was het een memorabele bijeenkomst, de uitreiking van de P.C. Hooftprijs vanmiddag aan Hans Verhagen. En vooral omdat het Verhagen was. Zeeuw natuurlijk, maar ook - als non-conformist in de Nederlandse letteren - een gewaagde keuze, die niet helemaal strookt met het wat deftige imago van de prijs. Misschien scheelt het dat onder anderen Henny Vrienten dit jaar in de jury zat. (Lees het juryrapport hier.)
Het liefst had Verhagen gezien dat de organisatie 'een paar hele goeie dichters' had uitgenodigd voor de invulling van het programma, zei hij vorige week in een interview in Vrij Nederland ('Néé, riepen ze angstig - alsof ik de Mexicaanse griep binnen wilde halen'). Het werd nu onder meer een multimediale presentatie van Hans Keller, met diverse fragmenten - en dat deed zeker de omvangrijke Zeeuwse vertegenwoordiging goed - uit de film Trap naar zee (1975), over de Leeuwentrap in Vlissingen. Lantvanbelogte heeft beelden.
Op Verhagens verzoek trad Mark Lotterman (luister) met zijn band op, vier nummers lang. Bijzondere, soms verademende muziek. Een mini-popconcert - dat was waarschijnlijk nog niet vertoond tijdens de 57 voorgaande uitreikingen van de P.C. Hooftprijs. Lotterman en Verhagen hebben in het verleden samengewerkt, zoals in het nummer Mystiek Chicago (mp3).
En Verhagen, die bleef uiteraard zichzelf. Had ook geen dankwoord. Zei alleen met zogenaamd gebroken stem dat hij 'zo ontroerd' was, om vervolgens zijn jongste gedichten voor te lezen. Als bewijs van zijn onverminderde poëtische kracht. Zoals in '(ergens anders)':
(...)
Met al mijn lyrische geneeskracht heb ik nog geen enkel wezen van het sterfbed teruggebracht
Mooi weer spelen was alles wat ik deed en mijn lievelingen gaven evengoed de geest Ooit zullen haar ogen mij hebben gezocht maar ik moet ergens anders zijn geweest
Morgen krijgt hij in het Letterkundig Museum in Den Haag de P.C. Hooftprijs uitgereikt: Hans Verhagen (Vlissingen, 1939). De VPRO besteedt dezer dagen ruim aandacht aan hem. Op het digitale themakanaal Geschiedenis 24 zijn de fraaie tv-reportages te zien die hij tot eind jaren zeventig heeft gemaakt.
De VPRO zond bovendien gisteravond laat de documentaire Archeoloog van de emotie uit, waarin Hans Verhagen terugblikt op zijn televisiecarrière. Ook legt hij - gefilmd in zowel Amsterdam als Vlissingen - verbanden tussen poëzie en televisie.
