![]() |
| Voormalig Scheldeterrein in Vlissingen (foto: Gerwin Filius) |
Posts tonen met het label Omroep Zeeland. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Omroep Zeeland. Alle posts tonen
zaterdag 25 september 2010
Schelde-documentaire op tv
zaterdag 10 oktober 2009
Johnny Beerens, bezeten eigenheimer
Een boek, een film en ook nog een dubbelexpositie op komst. Beeldend kunstenaar Johnny Beerens (Oostburg, 1966) wordt de komende tijd ruimschoots geëerd.
En volkomen terecht. Want Beerens is een van de belangrijkste en markantste beeldend kunstenaars in Zeeland. Van zijn werk - en van zijn gedrevenheid - ben ik telkens weer onder de indruk.
Wat precies de aanleiding is voor het eerbetoon, behalve dan de grote waarde van Beerens en zijn werk, is me niet duidelijk. En eigenlijk doet dat er niet toe. De Stichting Johan Hendrik van Dale heeft in elk geval het initiatief genomen tot het 'Beerens-project', zoals het wordt genoemd. Vanmiddag werd in het Belfort in Sluis een monografie over Beerens - veel foto's, tekst van Lo van Driel - gepresenteerd. Vanavond was bij Omroep Zeeland de documentaire Op de grens van land en zee van Rebecca van Wittene over hem te zien en in april 2010 volgen exposities in het Marie Tak van Poortvliet Museum in Domburg en de Zeeuwse Bibliotheek in Middelburg.
Het boek is prachtig en de documentaire zorgt voor een mooie twee-eenheid. Wat me telkens weer treft is de gedrevenheid van Beerens, die altijd bezig is met zijn werk en in de film 'een bezeten kunstenaar' wordt genoemd, en daarnaast volledig zijn eigen weg gaat ('ik ben een eigenheimer'). De laatste jaren maakt hij - hoe arbeidsintensief ook - ook zijn eigen papier, dat hij vermengt met allerlei materialen om het de juiste textuur en uitstraling te geven. Het papier is niet slechts de drager, maar een wezenlijk onderdeel van het beeld geworden.
,,Ik stel mezelf voor de opgave om schilderkunstig dingen te onderzoeken", zegt hij over zijn werkwijze. Die 'dingen' zijn dan vooral 'oerbeelden met een blijvende waarde', zoals basaltblokken, graanvelden, paalhoofden. Ogenschijnlijk saaie onderwerpen, maar in een schilderij van Beerens is altijd zoveel te zien, dat je er nooit op uitgekeken raakt.
En volkomen terecht. Want Beerens is een van de belangrijkste en markantste beeldend kunstenaars in Zeeland. Van zijn werk - en van zijn gedrevenheid - ben ik telkens weer onder de indruk.
Wat precies de aanleiding is voor het eerbetoon, behalve dan de grote waarde van Beerens en zijn werk, is me niet duidelijk. En eigenlijk doet dat er niet toe. De Stichting Johan Hendrik van Dale heeft in elk geval het initiatief genomen tot het 'Beerens-project', zoals het wordt genoemd. Vanmiddag werd in het Belfort in Sluis een monografie over Beerens - veel foto's, tekst van Lo van Driel - gepresenteerd. Vanavond was bij Omroep Zeeland de documentaire Op de grens van land en zee van Rebecca van Wittene over hem te zien en in april 2010 volgen exposities in het Marie Tak van Poortvliet Museum in Domburg en de Zeeuwse Bibliotheek in Middelburg.
Het boek is prachtig en de documentaire zorgt voor een mooie twee-eenheid. Wat me telkens weer treft is de gedrevenheid van Beerens, die altijd bezig is met zijn werk en in de film 'een bezeten kunstenaar' wordt genoemd, en daarnaast volledig zijn eigen weg gaat ('ik ben een eigenheimer'). De laatste jaren maakt hij - hoe arbeidsintensief ook - ook zijn eigen papier, dat hij vermengt met allerlei materialen om het de juiste textuur en uitstraling te geven. Het papier is niet slechts de drager, maar een wezenlijk onderdeel van het beeld geworden.
,,Ik stel mezelf voor de opgave om schilderkunstig dingen te onderzoeken", zegt hij over zijn werkwijze. Die 'dingen' zijn dan vooral 'oerbeelden met een blijvende waarde', zoals basaltblokken, graanvelden, paalhoofden. Ogenschijnlijk saaie onderwerpen, maar in een schilderij van Beerens is altijd zoveel te zien, dat je er nooit op uitgekeken raakt.
woensdag 24 december 2008
Huiskamerconcert Racoon

Begin oktober gaf Racoon een huiskamerconcert op een 'geheime locatie' in Middelburg. Omroep Zeeland zendt het vrijdag, tweede kerstdag, uit (vanaf 18.15 uur, elk heel uur herhaald tot de volgende morgen 11.00 uur).
Het is een fraaie registratie. Heel close gefilmd en dat versterkt het intieme karakter van het optreden. De band kwam toen net terug van enkele optredens in Duitsland ('danke schön', zegt zanger Bart van der Weide dan ook herhaaldelijk na een nummer) en is merkbaar ingespeeld.
Bovendien zijn al enkele dingen te horen (en te zien) die niet veel later in de theatertournee zouden opduiken, zoals de hilarische toegift bij Lucky All My Life, en Laugh About It dat wordt ingeleid met 'inspiratiebron' Blackbird van de Beatles. Mooi is ook hoe Brick van Ben Folds Five My Town en Close Your Eyes met elkaar verbindt.
In de aanloop naar de toegift eist Van der Weides zoontje Tim de hoofdrol voor zich op door hard 'Nog een liedje' te roepen. Als de zanger daarop zegt dat hij de volgende dag toch echt gewoon naar school moet, antwoordt de kleine: 'Mama heeft vrijgegeven'.
Kijken dus.

Labels:
Ben Folds Five,
Omroep Zeeland,
Racoon
Abonneren op:
Posts (Atom)


