Repetities '1953 De Musical' begonnen

Taart vandaag bij het begin van de repetities (foto: Wim Lanser)

Het voelt wat ongemakkelijk: een musical over de watersnoodramp. Toch gaat het gebeuren. Over een week of zeven - op 1 februari, uiteraard - gaat in Middelburg 1953 De Musical in première. Vandaag zijn in Sliedrecht de repetities begonnen.

De wandelende tak van Katinka Polderman

(foto: Willem de Roon)

Ze is bezig met de try-outs van haar derde programma, Polderman tuigt af. De uit 's-Heer Abtskerke afkomstige cabaretière Katinka Polderman blijft wat mij betreft onverminderd grappig, zo blijkt ook uit de reportage die het programma Vrw.zkt.Knst. gisteren over haar uitzond:

Een mooie Mooie Anna van Zeelandia

Wiek Hijmans en Ilse Uitterlinden in Mooie Anna (foto Lex de Meester)

Is het een monoloog of een dialoog van tekst en gitaarspel? In elk geval is het de muziektheatervoorstelling Mooie Anna, die afgelopen avond in theater De Mythe in Goes in première ging. Een fraaie productie - geschreven door Marjolein Bierens (Ik Zeeuws Meisje) en geregisseerd door Annechien Koerselman (Amanda) - vertelt het smartelijke levensverhaal van een Zeeuwse kruideniersdochter die ondanks het standsverschil trouwt met een rijke boerenzoon.

Zeeuwse Vrouwen

Mede door de ruime publiciteit waren de verwachtingen rond de voorstelling Zeeuwse Vrouwen van Theaterproductiehuis Zeelandia hooggespannen. Die worden behoorlijk waargemaakt. Knap zoals vier van de zeven losse verhalen uit het - voor de gelegenheid opnieuw uitgegeven - boek van Kees Slager met elkaar zijn verweven. Knap ook zoals met kleine gebaren of symbolische handelingen zonder woorden heel veel wordt gezegd.

De herkenbaarheid is de grote kracht van de voorstelling. Bij de première donderdag in Goes zag je veel bezoekers - vrouwen vooral - elkaar aanstoten of instemmend knikken, omdat ze iets van zichzelf, hun moeder of grootmoeder herkenden. In die zin zijn het universele verhalen, die samen een tijdsbeeld schetsen. Verhalen van sterke vrouwen, van grootse eenvoud, van bewonderenswaardige kracht en onverzettelijkheid. En dat af en toe toch ook weer gemengd met hedendaagse elementen, zoals Anouks Girl als openingsnummer.

Honderd minuten zonder pauze vergt overigens wel veel van de kijkers. De liedjes - hoe mooi ook gezongen - zouden juist aan kracht winnen als er alleen maar een couplet en/of refrein zou worden gebracht, in plaats van regelmatig compleet. En het spel van de vier actrices overtuigt, mij tenminste, vaak maar niet altijd. Dat neemt niet weg dat Zeelandia weer iets bijzonders tot stand heeft gebracht.



Nog te zien tot en met 4 april, in Zeeland en elders. Zie speellijst.

Kickbokstragedie

Gelokt door de titel Zeeuwse Nachten zag ik drie jaar geleden in de Cameleon, een charmant klein theater in Amsterdam, voor het eerst een voorstelling van het Volksoperahuis. Het werd een memorabele avond, want zelden werden zo creatief, met zo weinig middelen en met zo veel humor zulke grote thema's - de problemen van de multiculturele samenleving, de zoektocht naar de Nederlandse identiteit - aan de kaak gesteld.

De wijze waarop Rogier Schippers met niet meer dan een mutsje Zeeuws meisje neerzette, is een klassieker geworden in het Nederlandse theater. Zeeuwse Nachten groeide, volgens plan, uit tot een drieluik. Deel twee was goed, maar kon voor het gevoel net niet tippen aan de eerste episode. Het slotdeel, bewust helemaal over the top, was evenmin slecht maar toch duidelijk het minste in de rij. De verrassing was er al lang af, het stramien te zichtbaar.

Het Volksoperahuis is nu met een nieuwe trilogie begonnen, maar dan over religie: Kruistochten. Het eerste deel, De martelaar: een kickbokstragedie, was gisteravond te zien in 't Beest in Goes. Het is weer een onnavolgbaar verhaal: over Samir in Amsterdam-Noord, wiens moeder ernstig ziek is, wiens vader het leven liet bij 'een proefrit van de Noord-Zuidlijn' en wiens broer en kickboksheld Mohammed omkwam toen het slachtoffer van een tasjesroof wraak nam (een bijna rechtstreekse verwijzing naar de zaak-Germaine C). Samir lijkt uitverkoren om een martelaar voor zijn volk te worden. Zoiets.

Het stuk zit ingenieus in elkaar, met mooie (muziek)theatrale vondsten, en Schippers excelleert opnieuw, ditmaal vooral als moeder en engel. Knap gemaakt, knap gespeeld, maar toch ontbreekt nog de opwinding van Zeeuwse Nachten 1. Je voelt dat er meer in zit en misschien komt dat er later - de productie staat nog aan het begin van haar tournee - meer uit. Ook de muziek spreekt op een of andere manier minder aan dan in de vorige serie.

Neemt niet weg dat het Volksoperahuis met zijn thema's, aanpak en gedachtenkronkels altijd weet aan te zetten tot discussie, tot napraten en -denken. En dat is wat waard.

De martelaar is zaterdag 7 maart te zien in het Arsenaaltheater in Vlissingen.