Kunststad van het Jaar?

Vlissingen heeft zichzelf aangemeld als Kunststad van het Jaar 2008. Wie niet waagt, die niet wint, toch? De prijs is een nieuw initiatief van Kunstweek, die alles wat met beeldende kunst in Nederland te maken heeft degradeert tot verkiezingen en ranglijstjes. Leuk om te lezen misschien, wat zegt het nou uiteindelijk? Vlissingen - lees Leon Riekwell en zijn Buro Beeldende Kunst (deWillem3) - zet zich weliswaar onvermoeibaar in als het gaat om beeldende kunst en het realiseren van verrassende exposities en projecten, maar Kunststad van het Jaar?? Daarvoor bruist Vlissingen nog niet in de breedte, want heel veel meer dan Riekwell en de zijnen en Galerie Dumais is er toch echt niet. Nog niet, in elk geval, want wat niet is kan nog komen. De vestiging van Jan van Munster in en bij de Oost-Souburgse watertoren belooft bijvoorbeeld veel, maar de eerste tentoonstelling moet nog plaatsvinden. En, gemeente, hoe staat het eigenlijk met de ideeën voor een cultureel centrum op het Scheldeterrein?
Wat zou Middelburg, toch dé Zeeuwse kunststad, eigenlijk van de Vlissingse aanmelding denken?

100.000.000etc & Paalvast

Altijd de moeite waard, een bezoek aan de galerie van William Verstraeten in Middelburg, met die onmogelijke naam die meestal wordt afgekort tot Revolution 100.000.000etc Gallery. Een gouden greep is het aanpalende horeca-etablissement, dat altijd zorgt voor wat levendigheid en een bezoek extra aantrekkelijk maakt.
Momenteel hangt er, in de expositie The Blessed Mountain, van alles door elkaar, maar wel op een zorgvuldig gecomponeerde manier: werk van Zeeuwse kunstenaars zoals Wido Blokland, Michiel Paalvast en Verstraeten zelf naast dat van internationale grootheden zoals Damien Hirst, Dirk Braeckman en Jake & Dinos Chapman. Verrassend is vooral de inbreng van de jonge Paalvast, die een niet te stuiten ontwikkeling lijkt door te maken (foto: Open Lucht, 2008).



Van Verstraeten gaan we binnenkort nog meer horen, want hij is bezig op een bijzondee manier zijn 'handtekening' te zetten bij het Covra-gebouw (opslag radioactief afval) in Vlissingen-Oost, dat hij eerder al omtoverde tot een waar kunstwerk. Op 21 augustus wordt het resultaat onthuld.

Zilke in Hasselt

Een eerste tip van de sluier die het Zeeland Nazomerfestival nog omhult, wordt dezer dagen opgelicht in Hasselt (B), tijdens het bezoekenswaardige festival Theater op de Markt. Daar is de productie Zilke te zien, over enkele weken een van de vier locatievoorstellingen tijdens het Zeeuwse festival. Plaats van handeling zal dan stadspark de Hollandsche Hoeve in Goes zijn. In Hasselt wordt het opgevoerd op een binnenplaats in de stad zelf, omzoomd door een klooster.
Zilke is een wonderlijke productie, een aanvankelijk vrijwel niet te volgen verhaal over het meisje Zilke dat meerdere malen per dag sterft om door de dood weer tot leven te worden gewekt. Haar moeder exploiteert haar door Zilke te verheffen tot circusact. Geleidelijk wordt duidelijk hoezeer alles als metafoor kan worden gezien, zonder dat die tot in detail wordt ingevuld.
Het stuk is een mengeling van circus, parabel, musical, variété en wat al niet meer, met vooral prachtige muziek van Peter Vermeersch, uitgevoerd door zijn Flat Earth Society. De mooie Charlotte Vandermeersch overtuigt in de titelrol. Niet iedereen zal met Zilke uit de voeten kunnen, maar het Nazomerfestival staat in elk geval een opmerkelijke, gedurfde productie te wachten.
Het was mooi om in Hasselt te zien hoe de nonnen af en toe de gordijnen openschoven om te zien wat er op het plein gaande was, maar al snel dachten zij er het hunne van en gingen een voor een de lichten uit, zeker na de uiterst scabreuze scène van 'Patsy Andersuitgedraaid' en 'Greet Van Dieperin'.

De onzichtbare regisseur

De grote Zeeuwse festivals naderen weer: op dinsdag 26 augustus begint het Zeeland Nazomerfestival, op vrijdag 12 september Film by the Sea. Het filmfestival bracht vandaag met trots - en terecht - zijn openingsfilm naar buiten: Burn After Reading van de gebroeders Coen, met een ware sterrencast.
Vooruitlopend op het Nazomerfestival vandaag in Rotterdam Karst Woudstra geïnterviewd, die in Zeeland een van de vier locatievoorstellingen zal regisseren: Dodendans van August Strindberg, dat wordt opgevoerd in het Walcherse bunkerlandschap. Woudstra maakt min of meer zijn rentree in Nederland, maar dat is echt eenmalig, verzekert hij, want hij heeft bitter weinig op met het vaderlandse toneel.
Mooi is hoe Woudstra zijn taak opvat: de ideale regisseur is een onzichtbare regisseur:

,,Het moet juist een zichzelf wegcijferende figuur zijn. Het liefst wil je niet zien dat het stuk is geregisseerd. Veel collega’s willen echter juist, coûte que coûte, wel hun handtekening zetten en ontlenen daar ook een soort opwinding aan. Dat ligt zó ver buiten mijn interesse."

Het interview verschijnt vrijdag 22 augustus in de jaarlijkse ZNF-bijlage van de PZC.

Coldplay vs Depeche Mode

De prijs voor de meeste curieuze videoclip 2008 gaat naar... Coldplay! De band introduceert (?) het fenomeen video cover: een clip die nadrukkelijk verwijst naar een andere video. In dit geval gaat het om de clip bij Viva la Vida - overigens een even pompeus als niksig nummer, in my humble opinion - waarbij de grote Anton Corbijn een tweede clip heeft gefabriceerd die openlijk refereert aan Enjoy The Silence van mijn all time heroes (iedereen heeft recht op zijn afwijking) Depeche Mode, ook door Corbijn gemaakt.





De koningsmantel en kroon zijn zelfs dezelfde, zo is mijn indruk. Volgens Chris Martin en de zijnen is de video gemaakt 'out of love for Depeche Mode and the genius of Anton Corbijn'. Over het resultaat valt te twisten; mijn mening wordt sterk beïnvloed door de belabberde gehalte van het Coldplay-nummer. Aardig is zeker wel dat de video duidelijk in Nederland is opgenomen, inclusief Binnenhof, Madurodam en oranje vlaggetjes.

ZB Digitaal

Ook bloggen is een kunst, weet ik inmiddels. En elke vorm van kunst heeft haar voorhoede nodig, haar gangmakers. Zonder twijfel de beste Zeeuwse blog is ZB Digitaal van Edwin Mijnsbergen, met doorgaans meerdere posts per dag over digitale ontwikkelingen en de invloed daarvan op het bibliotheekwezen (ZB staat voor Zeeuwse Bibliotheek). De afgelopen maanden heeft hij me al - op zeer leesbare en onderhoudende wijze - op talloze relevante en leerzame zaken gewezen, zoals afgelopen weekend nog op An anthropological introduction to YouTube van Michael Wesch: een video van bijna een uur (een eeuwigheid in digitale termen; het enige vergelijkbare voorbeeld dat ik ken is The Last Lecture van de vorige week helaas overleden Randy Pausch), die ik niettemin uiterst geboeid heb uitgekeken. Checken dus. En voeg gelijk een RSS-feed van ZB Digitaal toe, niet voor niets in maart van dit jaar winnaar van een Dutch Bloggie.

Gedenken en spelen in Berlijn

De afgelopen dagen in Duitsland doorgebracht, waarvan een deel in Berlijn. De vorige keer dat ik er was, zal in 1983 of 1984 zijn geweest, toen de Muur er nog stond. Onvoorstelbaar wat er allemaal is gebeurd sindsdien en je voelt er op alle fronten het nieuwe elan. Geen wonder dat veel kunstenaars - ook uit Zeeland - er hun heil zoeken. Berlijn kan in elk geval gerust worden opgenomen in het groeiende rijtje wereldsteden waar ik me thuisvoel, net zoals in - bijvoorbeeld - San Francisco, New York en Ottawa.
Opmerkelijk is vooral het inmiddels drie jaar oude holocaustmonument, vlak bij de Brandenburger Tor: 2711 grijze betonnen blokken, zo groot als graven maar sterk variërend in hoogte. Indrukwekkend is het zeker, zo midden in de stad. Voor kinderen vormt het rasterachtige padenpatroon tussen de soms metershoge blokken een prachtig labyrint. Zo ontstaat een wonderlijke combinatie: een onontkoombaar monument dat uitnodigt tot zowel gedenken als spelen.

 
 

De houdbaarheidsdatum van dEUS

Eindelijk - beter later dan nooit - de nieuwe dEUS kunnen beluisteren. Ik heb altijd een wat stroeve 'relatie' met de band gehad. De meeste albums kwamen voor mijn gevoel pas geleidelijk tot bloei en daar nam ik niet altijd de tijd voor. Pocket Revolution, de vorige plaat, vond ik echter zeer de moeite waard.
Bijna twee jaar geleden speelden de Vlamingen op het Abdijplein in Middelburg tijdens het Zeeland Nazomerfestival: een sfeerrijke locatie op een beschaafd festival en dus zou je een ingetogen, akoestische set verwachten. Niets van dat alles. dEUS ging er vol tegenaan en gaf een overdonderend optreden. Sindsdien luister ik toch anders naar de cd's, met meer waardering dan ooit.
En nu is er dus Vantage Point. Onmiskenbaar dEUS, maar het merkwaardige is dat het bijna meteen een lekkere plaat is, met meeslepende nummers zoals When She Comes Down, Oh Your God en - de eerste single - The Architect. Het enthousiasme zorgt gelijk voor argwaan: hoe zit het met de houdbaarheidsdatum? Maar dat is een zorg voor later. Voorlopig genieten van een nummer (misschien wel het beste op de cd) als Slow, met een gastrol van Karin Dreijer Andersson van The Knife:

Ilse DeLange bij het kampvuur

 

Een regenachtige avond ergens bij Renesse. Ilse DeLange verzorgde vanavond een zogeheten Kampvuurconcert op een 'geheime locatie', voor een selecte groep Volkswagen-rijders. Een mooi optreden, goede sfeer ook, mede dankzij de immer ontwapenende opstelling en uitstraling van de zangeres. Ze stond echt met veel plezier te spelen in de tipi, terwijl het publiek bijna op haar schoot zat. Ze presenteerde - met een glansrol voor gitarist Arnold van Dongen - een mooie bloemlezing uit haar oeuvre, en ook John Hiatts Have A Little Faith In Me kwam voorbij. Alleen de (geïmproviseerde) toegift was wel erg zoet, maar haar eigen I Love You en - hoe krijg je het bij elkaar - Dolly Partons I Will Always Love You. Het was haar vergeven.

 

Spraakmaker

There's a new kid on the blog. En nu al spraakmakend, al is er nog niemand die dat weet. Maar daar komt verandering in. Mark my words.