Zwigtman gaat multimediaal

Het nieuwe boek van de Middelburgse schrijfster Floortje Zwigtman komt eraan: Spiegeljongen, het slotdeel van de trilogie Een Groene Bloem, die ook Schijnbewegingen (2005) en Tegenspel (2007) omvat.

Het boek verschijnt op 9 februari, maar uitgeverij De Fontein voert de spanning alvast op met een wekelijkse voorpublicatie én een heuse vijfdelige filmtrailer. Multimediale boekpromotie dus. En zo hoort het ook.

Het eerste deel staat nu online:

Zwigtman heeft trouwens ook een eigen fan-Hyves.

According To You (2003-2010)

Het nieuwe jaar begint enigszins in mineur, met het aangekondigde muzikale verscheiden van According To You. En laat dat nou net een van de leukste, energiekste en talentrijkste Zeeuwse bands van de laatste jaren zijn. Deels onder de vleugels van Destine, zelf in 2009 enorm doorgebroken, leek er juist iets moois ontstaan.

Reden voor het uiteenvallen is, zoals zo vaak bij jonge bands uit de provincie, dat de vijf inmiddels zijn uitgewaaierd over het land en weinig gelegenheid hebben om samen muziek te maken. ,,We zijn allemaal druk bezig met nieuwe banen, stages en het afronden van studies. Dat we overal ergens anders wonen heeft ons ook niet bepaald geholpen."

Dat is jammer. Maar er volgt nog een afscheidsoptreden, op 27 maart in De Piek in Vlissingen, als special guest van Destine. En bij wijze van testament is de laatste single Fireproof nu op de website te beluisteren én te downloaden.

According To You was afgelopen seizoen een van de vierde deelnemers van het popcoachingsproject Popaanzee. Toch enigszins wrang dat een band uiteenvalt nadat er een jaar lang zoveel in is geïnvesteerd. Datzelfde gebeurde overigens een jaar eerder al met Sense Forward. Die groep gaf in oktober 2008 haar laatste optreden in combinatie met... According To You.

Freeks Zeeland

,,Zeeland is bovenal mijn provincie (...) Zeeland blijft de eerste verliefdheid.", zei Freek de Jonge. Gisteravond was bij de VPRO de 'Zeeuwse'  aflevering in zijn 'cabadocu'-serie Freeks Nederland, waarin hij op zoek gaat naar locaties uit zijn jeugd, om de 'lokale gevoelstemperatuur' te peilen.

De Jonge doet dat goed, niet sentimenteel, maar met een mooie mengeling van betrokkenheid en afstand. Waarheid en verzinsels liepen ook door elkaar. Eigen herinneringen worden vermengd met feiten en fantasie tot een nieuw, typisch Freek-verhaal, met als rode draad de aangenomen neef Raf.

De Ramp komt uiteraard uitgebreid aan bod, maar veel meer dan dat. Ook bijvoorbeeld de geschiedenis van Kamp Westkapelle (Koert Davidse maakte er een mooie documentaire over), hoewel De Jonge daar destijds zelf geen weet van had. ,,Er gaat veel geschiedenis aan je voorbij."

Ontroerend is het slot, als Rudy de Queljoe (Dragonfly, Brainbox, Massada, etc) op het podium komt. Samen spelen ze de Zeeland Blues:

De Mississippi van Zuid-Beveland

Is de Schelde met zijn Sas

Wij hoefden geen katoen te plukken

Wat bessen, als het zomer was

Temidden van de Zeeuwen

Ben ik opgegroeid in Goes

Te preuts voor het leven

Te blank voor de blues

De volledige uitzending is hier terug te kijken.

De beste albums van 2009

Aangezien iedere muziekliefhebber tegenwoordig in december met zijn jaartoptien komt, wil ik - net als vorig jaar - niet achterblijven. Daarom hier mijn lijstje met de beste albums van 2009. Opnieuw met een heel groot voorbehoud, want ik loop vaak een paar maanden achter, vooral als het om platen uit de independent-hoek gaat. Ik moet bijvoorbeeld nog The XX, Grizzly Bear, Animal Collective, The Horrors en The Low Anthem horen, om maar wat albums te noemen die nu veelvoudig opduiken in de eindejaarslijstjes van - al dan niet zelfbenoemde - kenners.

Wat opvalt is het grote aantal excellente Nederlandse platen dat dit jaar verscheen. Ook in mijn lijst staan er een paar  (Moss, De Staat - Kyteman viel net buiten mijn toptien). En dan ken ik die van onder anderen Anne Soldaat, Johan en Coparck nog niet. De Zeeuwse inbreng was in 2009 ook niet verkeerd. Moss en Nuff Said - allebei geworteld in Zeeland - leverden fantastische albums af, maar ook die van Danny Vera (Pink Flamingo) en Bløf (April) waren allerminst verkeerd.

De lijst:

1. Muse - The Resistance
Muse overtreft zichzelf, ook in bombast, maar doet dat zo ongelooflijk meeslepend, dat ik er als een blok voor ben gevallen. Om met Eric Corton te spreken: ,,Het is kitsch, maar wel fantastische kitsch."

2. Moss - Never Be Scared/Don't Be A Hero
Marien Dorleijn en de zijnen overtuigden in één klap de vaderlandse muziekpers en vervolgens de rest van Nederland. Zie eerdere post.

3. Arctic Monkeys - Humbug
De opwinding van de eerste twee albums is wat geluwd. De schoonheid van Humbug, de derde van de Artic Monkeys, ontvouwt zich pas geleidelijk, maar slaat uiteindelijk onverbiddelijk toe. Alleen al de single, Crying Lightning, is goed voor (weer) een hoge notering in deze lijst.

4. Editors - In This Light On This Evening
De band van Tom Smith verdient de prijs voor de grootste muzikale ommezwaai van 2009: van gitaar naar synthesizer. Riskant, maar het pakte heel goed uit, wat mij betreft. En live zelfs nog beter. Papillon is wat mij betreft de song van het jaar.

5. Nuff Said - Supernatural
Tjonge, wat zijn die Zeeuwen toch goed. Op het podium én op de plaat. Zie mijn eerdere bespreking.

6. White Lies - To Lose My Life
Je houdt van ze of je verguist ze. Mij had het trio wel te pakken dit jaar, zeker na hun optreden in de tent van Pinkpop. Ik vrees een beetje dat het bij deze ene plaat blijft, maar het was in elk geval erg leuk zolang het duurde.

7. Wilco - Wilco
Heb wat moeten wennen aan deze band, maar niet zonder resultaat. Hun jongste plaat kon me ook weer zeer bekoren. Helaas nog altijd niet live gezien.

8. De Staat - Wait For Evolution
Ineens waren ze er, voor mijn gevoel, met die pakkende single The Fantastic Journey Of The Underground Man. De rest van het album bleek van een net zo hoog niveau. En op Pinkpop waren ze erg overtuigend.

9. Depeche Mode - Sounds Of The Universe
Als onvoorwaardelijke fan van (bijna) het eerste uur is het vooral geweldig dat de band nog steeds platen maakt. En die laten zich niet meer objectief beoordelen. SOTU is, dat hoor ik dan wel, zeker niet hun beste, maar allerminst Depeche Mode-onwaardig. En live zijn ze nog altijd ijzersterk.

10. Franz Ferdinand - Tonight
Dat debuut uit 2004 zullen ze wel niet meer overtreffen, maar Tonight is wat mij betreft een zeer verdienstelijke FF-plaat. Draai bijvoorbeeld Ulysses of No You Girls en je bent al snel verkocht.

Bettie Serveert stevige kost

Bestaan ze nog, vroegen sommigen zich misschien af. Wie Bettie Serveert gisteravond zag optreden, in De Spot in Middelburg, is geneigd te antwoorden: meer dan ooit. De band speelde ouderwets hard, maar vooral gedreven.

Bettie Serveert gaf een voorproefje van het komende album Pharmacy of Love, dat over vier weken uitkomt (check alvast de single Deny All). Na een ingetogen periode - met een theatertour, de semi-akoestische cd Bare Stripped Naked (2006) en onder meer een bijzonder optreden op het Zeeland Nazomerfestival in dat jaar - komt de band nu met het 'hardste album dat we ooit hebben gemaakt', zoals gitarist Peter Visser al heeft geroepen.

Dat lijken geen loze woorden, want het Zeeuwse publiek kreeg gisteren nauwelijks de tijd om op adem te komen. Alleen met de Moss-cover Previously Unreleased (luister naar het origineel), door Bettie Serveert Mossie gedoopt, haalde de band de voet enigszins van het gaspedaal. Voor de rest was het volle kracht vooruit, voortgestuwd door de woeste (tijdelijke?) drummer Joppe Molenaar, bekend van Voicst.

Pharmacy of Love kwam, na het inleidende Don't Touch That Dial, vrijwel integraal voorbij, afgewisseld met enkele oudere nummers zoals Wide Eyed Fools. Het klonk op z'n minst veelbelovend, dusdanig zelfs dat het associaties opriep met de plaat waar het allemaal mee begon: het succesvolle debuutalbum en meesterwerkje Palomine (1992). De twee nummers die van dat album werden gespeeld (Tom Boy en afsluiter Kid's Allright) pasten dan ook naadloos in de set.

Meer eigen foto's van het concert staan op de Flickr-pagina van dit blog.

Twitteraars ter plekke:

• @andrejoosse: Bohemes en Bettie Serveert waren top!
• @RJobse: Bettie Serveert was goeddd! En maar 2 oude hits, who cares.
• @RJobse: Gitarist Bettie Serveert schopte kont gisteravond. En pedalen.
• @Spotmiddelburg: geslaagde avond met Bettie Serveert, goeie harde show
• @3voor12zeeland: Bettie Serveert lost belofte in

Eén avond, drie bands

Een volle avond, gisteren in het Arsenaaltheater in Vlissingen, met drie Zeeuwse acts achter elkaar: Tuxedo Bandido, Patrick Le Duc en De Hobbyisten. Dat maakt een vergelijking tussen de drie - die ik allemaal al vaker zag optreden - onvermijdelijk.

Tuxedo Bandido was de eerste in de rij. Een jaar geleden maakte het trio eindelijk zijn podiumdebuut in De Piek: niet onverdienstelijk, al is het lastig de complexe studionummers naar het podium te vertalen. Nog altijd maakt de band er aan fraaie act van met veel oog voor details (bekijk bijvoorbeeld eens de bankbiljetten die worden rondgestrooid), maar het ontbreken van een echte drummer en de stukken op 'tape' tussendoor maken het tegelijk helaas ook weer wat statisch.

Patrick Le Duc maakte bij zijn live-debuut onlangs in De Spot een veelbelovende indruk. Het materiaal van zijn komende eerste album, Square Moods, klinkt ook op het tweede gehoor uitstekend. Muzikaal gezien zit het dan ook wel goed. Als podiumact - zeker tegenwoordig minstens zo belangrijk - is het vooralsnog minder overtuigend. Het vlamt niet altijd, er is nog te weinig contact met het publiek, de band oogt nog onvoldoende als een collectief. Het is, hopelijk, ook een kwestie van ervaring opdoen.

Het verschil met de slotact, De Hobbyisten, was groot. Toegegeven, de bezoekers waren vooral van hen gekomen, maar de energie en het plezier waarmee de vijf (en als gast Donald Joosse op trompet) op het podium stonden, maakten er vanaf het begin een feest van. Waar het publiek bij Tuxedo Bandido en Patrick Le Duc vooral achter in de zaal bleef hangen, haalde Hobbyisten-frontman Keegan ze met een paar woorden collectief naar voren. Hoe eenvoudig. En hoe effectief.

De Hobbyisten zag onlangs twee bandleden vertrekken. Hun opvolgers, bassist Michelo Celestijn en het Goese gitaartalent Rob Commandeur, werden gisteren gepresenteerd. Zij bleken, met hun spel en enthousiaste uitstraling, uitstekende vervangers te zijn. De band lijkt, ook gezien (gehoord) het deels nieuwe materiaal, klaar voor een volgende stap omhoog.

In de toegift ging de House of Pain-klassieker Jump Around op herhaling:

Franca Treur: terug naar Meliskerke

Netwerk besteedde gisteravond aandacht aan de Zeeuwse roman Dorsvloer vol confetti van Franca Treur. Interessante reportage, hoewel de insteek uitgesproken niet-literair is, terwijl Treur juist - zo zei ze ook in een interview met de PZC - de werkelijkheid wilde overstijgen.

Nu wordt toch weer één-op-één een relatie gelegd met haar eigen reformatorische jeugd en met haar geboortedorp Meliskerke. Enigszins begrijpelijk, maar het belangrijkste lijkt te worden vergeten: Dorsvloer vol confetti is vooral een erg mooie, sprankelend geschreven roman.

Op de website van Netwerk is meer te vinden. Ook Omroep Zeeland zond gisteravond, in het programma De Kunstkeet, een reportage over Franca Treur uit.

Moke in Goes: smeltende scepsis

Moke signeert na afloop van het optreden in Goes (meer foto's)

Voorafgaand aan het slotnummer bedankte, Moke-gitarist Phil Tilli het publiek. Hij noemde Goes 'het best bewaarde geheim van Nederland', prees de plaatselijke culinaire kwaliteiten, omschreef Zeeuwen als 'een mooi volk' en sloot af met de woorden: 'Moke houdt van Zeeland'.

De vraag is: houdt Zeeland ook van Moke? Aan de publieke belangstelling af te meten wel. Podium 't Beest in Goes was gisteravond, zoals dat heet, stijf uitverkocht. De zaal bleek zo overvol, dat je je zelfs afvroeg of de brandweernormen niet in het gedrang kwamen. Moke is dus populair, ook in Zeeland, ondanks de wat lauwe reactie op het onlangs verschenen album The Long And Dangerous Sea, na het sterke debuut Shorland (2007).

Toch reageerde het Goese publiek aanvankelijk wat afwachtend. Ik betrapte mezelf ook op enige scepsis. Bij Moke moet je blijkbaar iets overwinnen. Misschien komt het door de hele uitstraling van de band: de kleding, de bestudeerd-nonchalante coiffures, die malle Grolsch-reclame, de cool bedoelde blikken, de spots die bewust veelal van achteren op de groep schijnen waardoor de bandleden overkomen als duistere gestalten met halo's rond de hoofden. Moke oogt meer als een zorgvuldig bedachte act, een concept, dan als een organisch gegroeide band.

Toch moet die lichte weerstand het uiteindelijk afleggen tegen de muzikale kwaliteit. Moke is toch, eerst en vooral, een uitstekende band, die weet hoe je een goede show moet neerzetten, met de epische songs The Long Way en Lament als hoogtepunten. De zinderende uitvoering van Here Comes The Summer deed bij mij het laatste restje scepsis wegsmelten. Inderdaad, een 'oud' nummer, want het nieuwe werk overtuigt toch nog net wat minder. De assocatie met Echo & The Bunnymen is soms wel erg nadrukkelijk.

Na afloop nam het vijftal alle tijd om te signeren en fans te woord te staan. Geen pose, maar normale, vriendelijke jongens, blij met de aandacht en content met een geslaagd optreden. Net zoals dat dankwoordje van Phil Tilli - hoewel mogelijk bij elk optreden in diverse varianten herhaald - toch opvallend gemeend klonk.

Onaards goed album Nuff Said

Net op het moment dat ik me begon af te vragen of Nuff Said nog met een nieuwe plaat zou komen - de vorige (Ebony & Ivory) was alweer van 2006 - ligt er nu Supernatural.
Het album wordt zaterdag officieel gepresenteerd in Amsterdam, maar Zeeland had afgelopen weekeinde feitelijk al de primeur met de pre release party in De Spot in Middelburg.

Ik ben altijd wel gecharmeerd geweest van de muziek van de in Zeeland gewortelde band, maar Supernatural overtreft wat mij betreft ruimschoots wat het trio tot nu heeft gedaan. Onder het dozijn zeer gevarieerde nummers op het album zit geen enkele zwakke broeder. Opener Lake Hotel zet onmiddellijk de toon en laat horen wat de voornaamste (bovennatuurlijke?) kracht van Nuff Said is: een pakkend, maar relatief onschuldig couplet als opmaat naar een onweerstaanbaar, soms zelf overdonderend refrein, dat het hele nummer in een nieuw licht zet. Rock And Roll is er ook zo'n mooi voorbeeld van.

Hoogtepunten? Heb je even? Het verfijnde These Three Chords bijvoorbeeld, het ijzersterke titelnummer, het catchy Happiness, het reeds genoemde Rock And Roll, het melancholische Miss The Rain, de afsluitende Pixies-imitatie Wrecking Ball - kiezen is lastig. En dat allemaal in een glasheldere productie, maar dat zijn we inmiddels gewend bij alles waar drummer Willy Berrevoets betrokken is.

Het optreden in De Spot maakte duidelijk dat de nummers ook live meer dan overeind blijven. Ze werden met verve gebracht. Buitengewoon knap trouwens hoe Nuff Said met minimale middelen - gitaar, bas, basisdrumstel - een heel breed en gelaagd geluid weet neer te zetten. Dat is vooral te danken aan zanger en gitaarvirtuoos Marijn Slager, die met ogenschijnlijk gemak de onwaarschijnlijkste geluiden uit zijn instrument weet te toveren.

Hierbij nog wat beelden van het Spot-optreden, waarbij ook het aloude prijsnummer Lekker Dieng voorbij kwam.

Daniel Wayenberg & Bob Beamon

Deze maand werd hij tachtig jaar: pianist Daniel Wayenberg. Momenteel maakt hij een uitgebreide jubileumtournee door het land, die hem zondag naar de Stadsschouwburg Middelburg brengt.

Mede dankzij zijn biograaf, Ben Daeter uit Middelburg, kon ik Wayenberg vorige week interviewen op kasteel Oudegein, waar hij zo'n twee maanden logeert.

Eerlijk is eerlijk: vooraf wist ik niet zo heel veel van Wayenberg. Het boek van Daeter - een aangepast en geactualiseerde versie verschijnt begin volgend jaar - deed me pas goed beseffen wat voor een grootheid Wayenberg is. Altijd geleefd voor de muziek, podiumdebuut op zijn zevende, eind jaren veertig vliegtuigcrash overleefd, over de hele wereld concerten gegeven en nog altijd onverminderd actief en gedreven.

Wayenberg speelde op zijn tijdelijke residentie aanvankelijk de rol van mopperkont. Het concert van de vorige avond, in IJsselstein, was - als we hem moesten geloven - een ware catastrofe geweest. Hij had gefaald en dat had nooit mogen gebeuren. Het schijnt een bekende act van hem te zijn, een uiting van al dan niet valse bescheidenheid. Waarschijnlijk was het juist een excellent recital.

Tegelijkertijd illustreert het dat hij meer dan zijn 'kunstje' doet. Hij wil nog steeds beter worden, zichzelf overtreffen. Hij trok een vergelijking met atleet Bob Beamon, die in 1968 eenmalig ver boven zichzelf (en de rest) uitsteeg. Naar zo'n moment blijft hij nog steeds streven.

Mooi, markant figuur, die Wayenberg

Het interview staat komende donderdag in de PZC.

Een dag voor onze afspraak was de pianist te gast bij Omroep Max (vanaf ongeveer 8.00):