Album bewijst uitzonderlijk talent van Eva Auad

Vanavond is de officiële presentatie in, jawel, Paradiso in Amsterdam. Zaterdag volgt het eigen Zeeland, met een optreden in De Piek. Dat is een royaal welkom voor het titelloze debuutalbum van Eva Auad. En terecht, want de cd bevestigt wat menigeen die haar de afgelopen jaren heeft gevolgd al wist: de Vlissingse beschikt over een overdaad aan muzikaal talent.

Dat talent kwam enkele jaren geleden bovendrijven tijdens haar deelname aan Popaanzee, waar ze indruk maakte, maar waarbij ze ook duidelijk liet blijken dat ze als singer-songwriter haar eigen weg kiest en daarbij weinig concessies wil doen. Een 'vrije ziel', noemt ze zichzelf. Bij haar deelname aan The Voice of Holland (eind 2010) overdonderde ze de jury met haar auditie, maar liepen haar ambities spaak in het strakke format van het programma.

The Ploctones & Schaerer: grote klasse, klein publiek

Het eerste memorabele concert voor 2012 is, voor mij dan, al een feit. Gisteravond traden The Ploctones op in 't Beest in Goes. Dat is op zich al een waar genoegen, maar de tijdelijke samenwerking met de Zwitserse stemkunstenaar Andres Schaerer maakte er echt iets bijzonders van.

Over de klasse van The Ploctones - veruit de leukste Nederlandse band op het gebied van avontuurlijke jazz - blogde ik al vaker. Het viertal, met de teruggekeerde drummer Martijn Vink, voldeed opnieuw aan de verwachtingen.

Na een klein half uur zelf gespeeld te hebben, kwam gast Schaerer op het podium. Die verbaasde met de bijna onbegrensde mogelijkheden van zijn stem. Dat leverde onder meer fraaie scat-improvisaties op, imaginaire trompet/saxofoonduels met Efraim Trujillo en indrukwekkende human beatbox-demonstraties. En het paste allemaal wonderwel goed bij de muziek van The Ploctones.

Opvallend was wel de magere publieke opkomst. In Middelburg en Terneuzen trekken The Ploctones moeiteloos een volle zaal; in Goes enkele tientallen - enthousiaste - belangstellenden. 't Beest is ook niet de plek waar je dit soort concerten verwacht. Maar zoals Trujillo zei: ,,Zoals jullie klappen, voelt het alsof we in de Heineken Music Hall staan."

Moke in Goes: smeltende scepsis

Moke signeert na afloop van het optreden in Goes (meer foto's)

Voorafgaand aan het slotnummer bedankte, Moke-gitarist Phil Tilli het publiek. Hij noemde Goes 'het best bewaarde geheim van Nederland', prees de plaatselijke culinaire kwaliteiten, omschreef Zeeuwen als 'een mooi volk' en sloot af met de woorden: 'Moke houdt van Zeeland'.

De vraag is: houdt Zeeland ook van Moke? Aan de publieke belangstelling af te meten wel. Podium 't Beest in Goes was gisteravond, zoals dat heet, stijf uitverkocht. De zaal bleek zo overvol, dat je je zelfs afvroeg of de brandweernormen niet in het gedrang kwamen. Moke is dus populair, ook in Zeeland, ondanks de wat lauwe reactie op het onlangs verschenen album The Long And Dangerous Sea, na het sterke debuut Shorland (2007).

Toch reageerde het Goese publiek aanvankelijk wat afwachtend. Ik betrapte mezelf ook op enige scepsis. Bij Moke moet je blijkbaar iets overwinnen. Misschien komt het door de hele uitstraling van de band: de kleding, de bestudeerd-nonchalante coiffures, die malle Grolsch-reclame, de cool bedoelde blikken, de spots die bewust veelal van achteren op de groep schijnen waardoor de bandleden overkomen als duistere gestalten met halo's rond de hoofden. Moke oogt meer als een zorgvuldig bedachte act, een concept, dan als een organisch gegroeide band.

Toch moet die lichte weerstand het uiteindelijk afleggen tegen de muzikale kwaliteit. Moke is toch, eerst en vooral, een uitstekende band, die weet hoe je een goede show moet neerzetten, met de epische songs The Long Way en Lament als hoogtepunten. De zinderende uitvoering van Here Comes The Summer deed bij mij het laatste restje scepsis wegsmelten. Inderdaad, een 'oud' nummer, want het nieuwe werk overtuigt toch nog net wat minder. De assocatie met Echo & The Bunnymen is soms wel erg nadrukkelijk.

Na afloop nam het vijftal alle tijd om te signeren en fans te woord te staan. Geen pose, maar normale, vriendelijke jongens, blij met de aandacht en content met een geslaagd optreden. Net zoals dat dankwoordje van Phil Tilli - hoewel mogelijk bij elk optreden in diverse varianten herhaald - toch opvallend gemeend klonk.