Fijne frieten in Vlissingen

 

Vlissingse foto's en poëtische teksten smelten samen in deWillem3. Jan van den Berg drukte af, Sandra Burgers schreef. What you see is what you get, heet de expositie.

Wat je ziet: beelden van de binnenhaven in Vlissingen - de sluizen, de Timmerfabriek, de schepen, maar ook graffiti en verweerde viskotters - én zinnen zoals De boot gaat naar de klote en Als lange, fijne frieten/uit een stevige aardappel/perst de zon/ de ijzeren haven van Vlissingen/ door een raster van mastkabels.

Morgen kan een wonder geschieden als hetzelfde Vlissingen wordt verkozen tot Kunststad van het Jaar. Niets is immers onmogelijk. Met dank dan aan Leon Riekwell, want het zou toch vooral zijn verdienste zijn. Zou deWillem3 trouwens nog voorkomen in het nieuwe Kunstenplan van de provincie, dat morgen eindelijk de Abdij verlaat?

Update 1 november: Een mirakel op een haar na. Vlissingen is als tweede geëindigd.

Zeeuwse Boekenprijs

Vrijdag wordt-ie weer uitgereikt: de Zeeuwse Boekenprijs. Ook wel de Appels met Peren Bokaal genoemd, want het blijft een onmogelijke prijs. Als het onderwerp of de auteur ook maar iets met Zeeland van doen heeft, mag een boek meedingen.

En dus zitten bijvoorbeeld Jacques Hamelinks poëziebundel De Dame van de Tapisserie en Van Drees tot Bos, Arie van der Zwans beschrijving van de geschiedenis van de PvdA, dit jaar bij de vijf genomineerden. Prima boeken hoor - en op zich ook wel prijswaardig - maar ik krijg er toch geen Zeeuws gevoel bij.

Dat geldt wel voor de andere drie kandidaten. Maar ja, hoe beoordeel je het Zeeuws etymologisch woordenboek van Frans Debrabandere? Taalkundig zal het allemaal dik in orde zijn, maar het ligt niet op mijn nachtkastje.

Het academisch gehalte is toch al hoog dit jaar, want ook het proefschrift van Ruud Paesie over de (veelal Zeeuwse) illegale goederen- en slavenhandel in het begin van de achttiende eeuw (Lorrendrayen op Africa) staat op de kortlijst. Een boek dat zeker prijswaardig is, want Paesie is erin geslaagd wetenschap met leesbaarheid te combineren en heeft bovendien heel veel nieuwe informatie boven tafel gehaald.



De laatste kandidaat is Donkere palissaden van Pauline van Lynden. Een fraai boek over... paalhoofden. Verbazingwekkend hoe boeiend dat onderwerp kan zijn. Van Lynden vertelt er in woord en beeld veel over en de vormgeving is erg mooi. Het is misschien niet het diepgravendste boek van de vijf, maar in elk geval wel degene waar mijn hart naar uitgaat.

Maar, zoals de afgelopen jaren is gebleken, de koers van de jury van de Zeeuwse Boekenprijs laat zich nauwelijks voorspellen. Eén winnaar is al wel duidelijk, als de informatie op de website van het Zeeuws Tijdschrift actueel is: de publieksprijs (de Jan Bruijnsprijs) gaat naar Waèr a 't arte vol van is..., de Zeeuwse vertaling van het bijbelboek Hooglied. Met illustraties van Jopie Minnaard-Verheijke, die vanavond in Heinkenszand ook al Cultuurprijs Borsele in ontvangst nam.

Update 1 november: En de winnaar is... Pauline van Lynden.

Platte olifanten

Vorig jaar besloot beeldend kunstenaar Ben Sleeuwenhoek Middelburg (en Amsterdam) achter zich te laten en zich definitief in Berlijn te vestigen.

Zelden een bescheidener mens ontmoet, vol overgave bezig met zijn werk. Werk dat in eerste instantie - letterlijk ook - weinig diepte lijkt te hebben, maar toch veelomvattend is. En belangrijker nog: je gaat je er als toeschouwers op den duur zeer aan hechten, wordt elke keer meer getroffen als je een werk van hem ziet.

Dankzij deWillem3 is hij weer even (tot en met 16 november) terug in Zeeland, met een expositie die vooral is bedoeld om een recente aankoop van de gemeente Vlissingen te laten zien: Sleeuwenhoeks 'vloerbeeld' All about the elephant. Twee silhouetten van olifanten, plat op de vloer en voorzien van gekleurde ballen, bij de een drie- en bij de ander tweedimensionaal.

Opnieuw werd ik geraakt. Het is een horizontaal schilderij, een onmiskenbare Sleeuwenhoek. De dieren, de ballen, het ontbreken van perspectief, de verwijzingen naar het circus, maar ook naar het boeddhisme. Eenvoudig maar toch veelzeggend, plat maar toch diepzinnig.

Online: Kunst in Zeeland

Het lijkt erop - of ik moet het eerder over het hoofd hebben gezien - dat CBK Zeeland recent een digitale agenda voor beeldende kunst in Zeeland tot stand heeft weten te brengen, te vinden op een aparte website. Het CBK loopt er nog niet mee te koop, maar de site is inmiddels online en ziet er behoorlijk compleet en actueel uit. Een aanwinst dus. Het centrum is toch al bovenmatig actief op internet en dat levert een schat aan informatie en gegevens op, zoals de database van Zeeuwse kunstenaars. Die wordt ook, zo leert een steekproef, goed bijgehouden. Zou daar (nu spreekt even de scepticus) ook veel gebruik van worden gemaakt?

Update 3 november: De website wordt vrijdag 14 november officieel gelanceerd door gedeputeerde Harry van Waveren.

Virtuele kunstenaar

Een aardig spel met identiteit, een thema dat wel vaker aan bod komt in kunstcentrum deWillem3. Deze keer Axel King, een virtuele kunstenaar, vorig jaar gecreëerd door - als die tenminste wel echt bestaan - Leroy + Leroy en anderen. Een van Kings doelen is, zo schrijft hij op 'zijn'website, to become the first internationally acclaimed virtual artist with a crowd-sourced brain, entering real life. De zonnebril en een iPhone heeft hij al. En tijd van leven, in elk geval in Vlissingen nog tot medio november.

 

Willem Buijs (multimediaal)

Het is een klein experiment, bedoeld om op een wat andere manier - in beeld én geluid - te berichten over een expositie die wat mij betreft zeker de moeite waard is (zie ook de website van Revolution 100.000.000etc Gallery). De enige conclusie die ik op dit moment zelf kan trekken is dat het behoorlijk arbeidsintensief is, maar dat zal ook liggen aan mijn onervarenheid met het maken van dit soort bijdragen.

Graag hou ik me aanbevolen voor op- en aanmerkingen en andere reacties!

In de wolken

Zelfs op een vrije herfstmiddag, in de vernieuwde waterspeeltuin van de Hollandsche Hoeve, stuit je op kunst. Twee zoals altijd kleurrijke werken van Ineke Otte uit Goes - onlangs door het publiek gekozen tot de op acht na beste Kunstenaar van het Jaar - zijn er recent geplaatst. Titel, in beide gevallen: Wolk. Je kunt het mooi vinden of niet, markant en frappant is het wel. En de aantrekkingskracht op kinderen groot. Kunst als klimtoestel.

Racoon in De Mythe in Goes

(foto Rob Walbers)

Vanavond voor de derde keer dit jaar (na de clubtour in maart in het Arsenaaltheater in Vlissingen en in september het optreden bij het Zeeland Nazomerfestival) naar Racoon, deze keer in De Mythe in Goes. Heb ze inmiddels al vele malen gezien, maar deze keer overtrof de band toch al mijn verwachtingen.

Je verwacht in het theater rustige, 'uitgeklede' versies van de bekende liedjes. Die waren er óók, maar veel nummers klonken vooral ánders, soms zelfs steviger dan op de plaat (zoals de nieuwe single Before You Leave), maar vooral verrassend, zoals de versies van Happy Family, Start A War (een 'Paolo Conte-uitvoering', zoals Bart van der Weide het zelf noemde), My Town (lees: Goes) en het sluitstuk Thinking Of You. Er werd zelfs een gloednieuw nummer gespeeld: Rudest Behaviour, meen ik dat-ie heet. En dat klonk niet verkeerd.

Maar wat me vooral trof was het rijkelijk citeren uit de muziekgeschiedenis, waarmee Racoon haar schatplichtigheid bewees aan diverse grootheden. Het begon al met het intro: Teardrop van Massive Attack. Later 'onthulde' gitarist Dennis Huige dat hij de riff van Laugh About It regelrecht heeft ontleend aan Blackbird van The Beatles, dat ook wordt uitgevoerd. Net voor de pauze was er een adembenemende uitvoering van Hallelujah, in de versie van Jeff Buckley. Na de pauze zong en speelde het viertal, dat opnieuw was aangevuld met toetsenist Manu van Os, enkele nummers gezamenlijk rond één microfoon op bluegrass-achtige wijze, waaronder de klassieker Man Of Constant Sorrow.

Zelden klonk Racoon zo geïnspireerd en overtuigend.

Setlist:
1. Teardrop
2. Run Out
3. Good And Ugly
4. Never Alone
5. Whatever Song
6. Blackbird
7. Laugh About It
8. Mrs. Angel
9. Brother
10. Clean Again
11. Happy Family
12. Hallelujah

(pauze)

13. Man Of Constant Sorrow
14. Lucky All My Life
15. Walk Away
16. Before You Leave
17. Lose Another Day
18. Rudest Behaviour (?)
19. Start A War
20. Love You More
21. My Town
22. Close Your Eyes

(toegift)
23. Bedroom Floor
24. Thinking Of You

Zeeland Leest (?)

Vanmiddag in de Goese bibliotheek in de rij voor een exemplaar van Twee vrouwen van Harry Mulisch, want ja, gratis is toch voor niks. Past ook wel mooi in deze tijden van financiële en economische perikelen: van staatswege wordt, ter leeringhe ende vermaeck, kosteloos lectuur verstrekt. Een boek over damesliefde weliswaar, maar wat geeft het.

Wel jammer van het wederom spuuglelijke omslag, met een tekst die ook nog eens doorloopt over de volgende vijf pagina's. De hele uitgave oogt, geheel in stijl, wat recessie-achtig. Bovendien kun je je afvragen waarom juist een 33 jaar oude roman nu opeens in ruim een miljoenvoud over het land moet worden verspreid.

Dit alles gebeurt in het kader van de campagne Nederland Leest 2008. De bedoeling is dat lezers met elkaar in gesprek gaan over het boek, bijvoorbeeld via de digitale leesclub van de PZC. Het zal niet direct storm lopen, maar wie weet wat het oplevert.

Hugo Kaagman

 
Een van de mooiste bijdragen aan de kunstroute in het Zuiderzeemuseum (zie vorige post) is wel die van Hugo Kaagman. Hij heeft een muren van de huizen in het museum volledig beschilderd met Delftsblauwe motieven.

Het lijkt in eerste instantie een zuiver nostalgisch tafereel, tot je eens goed kijkt en behalve de gevels, klederdrachten en tulpen ook allerlei eigentijdsere en minder pittoreske zaken aantreft, zoals elektriciteitsmasten, wulpse dames en stripfiguren.

Het doet deugd om tussen al die stereotiepe beelden uit de Oud- en Nieuwhollandse cultuur toch ook weer een Zuid-Bevelandse dracht aan te treffen.