Posts tonen met het label Yohimbe Brothers. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Yohimbe Brothers. Alle posts tonen

woensdag 18 februari 2009

Yohimbe Brothers (+ Sister)


Je hebt heel veel goede muzikanten en veel heel goede muzikanten, maar als een band als de Yohimbe Brothers op het podium staat - zoals afgelopen avond in De Spot in Middelburg - dan weet je, vóel je, dat er ook zoiets bestaat als hors categorie.

Het openingsnummer, Invitation To A Situation, was meteen overweldigend. De bezieling, creativiteit en virtuositeit spatten ervan af. Niet vaak zag ik, zeker tijdens de eerste nummers, zoveel glimlachende gezichten in het publiek, als een onbewuste uiting van een mengeling van bewondering, vervoering en het besef van iets bijzonders getuige te zijn.

Je zou de Yohimbe Brothers oneerbiedig het hobbyproject van Living Colour-gitarist Vernon Reid (en DJ Logic) kunnen noemen, maar daarmee doe je het toch tekort. Eerder lijkt het erop dat hij juist hier zich muzikaal helemaal kan uitleven, samen met een reeks muzikanten die zich met hem kunnen meten. Het levert een zeldzame mix aan stijlen en citaten op, die moeiteloos in elkaar overlopen of tot een nieuwe eenheid worden gesmeed. Zodra je denkt de 'broers' (en één zuster) te doorgronden, slaan ze onverhoeds weer een totaal andere weg in.

Reid liet uiteraard, geholpen door een arsenaal aan effectapparatuur, horen wat hij kan op de snaren, zonder zich al te zeer in gefreak te verliezen. DJ Logic scratchte er lustig op lus, de flamboyante zangeres Maya Azucena zweepte het publiek op (We're all brothers and sisters), Taylor McFerrin toonde zich een vaardige rapper en beatboxer, toetsenist Leon Gruenbaum had vooral een dienende rol, Jared Michael Nickerson is een echte bassist - op de achtergrond, maar onmisbaar - en de klappen van drummer Don McKenzie kwamen aan als een heimachine.

Wat vooral opviel was het plezier óp het podium. Alsof daar geen muzikanten stonden die al overal ter wereld hebben gespeeld, maar een jonge regionale band die zich eindelijk aan het publiek mag presenteren.



De enige teleurstelling was de opkomst. Vernon Reid in Middelburg... je zou denken: dat is volle bak, dat is voor de deur vechten voor kaarten, maar de zaal was hooguit redelijk gevuld. Welke grootheden Willem Kniknie van Muziekpodium Zeeland ook hierheen haalt - en dat zijn er inmiddels al heel wat geweest - het blijft toch in Zeeland lastig om daar het bijbehorende publiek bij te vinden.

Update 20/2: Ook elders in het land maakten de YB deze week indruk.

woensdag 7 januari 2009

Kniknie & Reid


(Vernon Reid. foto Bill Douthart)

Zeker in de wat drukkere periodes stuurt directeur Willem Kniknie van Muziekpodium Zeeland meerdere malen per week berichten per rond. De boodschap is steevast dezelfde: 'zie toch wat voor bijzonders we nu weer in huis hebben; dit is uniek, niet te missen'.

En eigenlijk heeft hij altijd gelijk. Waar voorganger Ad van 't Veer sterk gehecht was - en is - aan bepaalde Xenakis- en andere stokpaardjes, is Kniknie niets te gek. Als het maar goed is. En zijn blik is daarbij zeer breed, van oude muziek tot extreme jazz.

Het zijn lang niet altijd omvangrijke doelgroepen die hij bedient, maar bijzonder en hoogstaand is het vrijwel altijd. De programmering die hij daarnaast voor het Jazzfestival Middelburg verzorgt - met afgelopen jaar grootheden als Maceo Parker, Archie Shepp en (God hebbe zijn ziel) Esbjörn Svensson - is ronduit indrukwekkend.

Ook de voorjaarsprogrammering 2009 van Muziekpodium Zeeland ziet er weer imposant uit. Vooral op gitaargebied beschikt Kniknie blijkbaar over benijdenswaardige contacten, want de klappers zitten - na bijvoorbeeld Marc Ribot en John Scofield - opnieuw in die hoek, met als onbetwiste uitschieter Vernon Reid. En dan heb je het wat mij betreft over een echte hoogheid. Voor wie hem niet kent: hij was de grondlegger van Living Colour. Om het geheugen op te frissen:



Dinsdag 17 februari zal Reid met de Yohimbe Brothers in De Spot in Middelburg optreden. Dat is al bij voorbaat een gedenkwaardige avond, zoals Kniknie er zonder twijfel meer in petto heeft.

Yohimbe Brothers - Psychopathia Mojosexualis (live)