Wim Hofman Heen & Weer

Er is eindelijk weer een nieuw kinderboek van Wim Hofman: Het Rijk van Heen en Weer. Het hoort bij de gelijknamige tentoonstelling in het Museum voor Communicatie, die vanaf zondag is te zien (en duurt tot en met 2012). Boek - een meesterwerkje, en zeker zo leuk voor volwassenen - en expositie grijpen heel mooi in elkaar en enkele tekeningen uit het boek komen ook terug in de tentoonstelling.

Zien dus. Maar vooral: lezen. En wie de mooie illustraties van Hofman van nabij wil bekijken, kan de komende weken ook terecht in de galerie van Joost Bakker, De Vier Gemeten in Middelburg.




(foto's RB)

Hans Dulfer op herhaling

Hans Dulfer op Scheldepop 2008, met links DJ Kikke en rechts Eric Barkman (foto RB)

Ha, Hans Dulfer in 2009 opnieuw op Scheldepop, zo heeft de organisatie net onthuld. Da's goed nieuws, want hoewel ik niet echt van 's mans muziek houd en Scheldepop nog met wat kinderziekten kampte, zag ik daar toch een van de beste optredens van dit jaar.

Bijna zeventig is hij al, heeft de hele wereld gezien, maar voelde zich absoluut niet te groot om op een beginnend festival in Zeeuws-Vlaanderen alles te geven. De publieke belangstelling was matig, het enthousiasme bij het publiek aanvankelijk niet overdadig, maar Dulfer ging net zo lang door totdat hij iedereen bij de kladden had en een soort collectieve extase tot stand had gebracht.

Dat zijn de écht grote jongens. Ik heb er met grote bewondering naar staan kijken, hoewel ik nog altijd geen plaat van hem zal opzetten. Naar verluidt bestaat de kans dat dochter Candy op 12 juli 2009 ook meekomt naar Terneuzen, al kan zij volgens mij wat podiumkunst betreft niet tippen aan haar vader.

Polderman kachelt door

In 2005 won de Zeeuwse cabaretière Katinka Polderman het Leids Cabaretfestival. Ik zag haar in die periode in 't Beest in Goes en vond het best aardig: ontwapenende lulligheid, geestige liedjes. Tegelijkertijd vroeg ik me toen af of hoe lang het leuk zou blijven en of ze in haar eentje ook een avondvullend programma zou kunnen brengen.

Vanavond - inmiddels drie jaar en honderdduizenden Pi-pa-pijpen-hits op YouTube verder - zag ik haar weer, in het Arsenaaltheater in Vlissingen, met haar nieuwe programma Polderman kachelt door. De twijfels van toen zijn wel weggenomen, want ze is behoorlijk overtuigend. Haar stijl is weinig veranderd: droogkomisch, licht chaotisch, vol ironie en zelfspot. Het lijkt nergens over te gaan, maar toch zegt ze tussen de regels door veel. De eenvoud is (net als de chaos) bedrieglijk, want het programma zit behoorlijk knap in elkaar.

Liefdesliedjes ontaarden door het vergeten van de naam van de minnaar ('het was iets met een V of een W'), een nummer als Hoe zou het zijn in Tanzania is even hilarisch als wrang en het terugkerende hedendaagse 'sprookje' over schlemiel Henk is uiteindelijk een rake typering van betuttelend Nederland. ,,Je kunt zeggen wat je wil over dit landje, maar de zaken zijn hier wel goed geregeld."

,,Het is een fase", zegt Polderman relativerend over elk hoogte- en dieptepunt in haar bestaan. Artistiek gezien is het in elk geval een rijke fase.

Bløf - de Jakhals Tapes

De officieuze clip van Vallende engel, de nieuwe single van Bløf, is online. De officiële - als die er is - kan nooit leuker zijn. Humor doet de band goed:

Culturele stoelendans

De culturele stoelendans in Zeeland lijkt goeddeels achter de rug: Rutger Wolfson van De Vleeshal naar Filmfestival Rotterdam, Lorenzo Benedetti van Duitsland naar De Vleeshal, Ruud van Meijel van Zeelandia/Zeeland Nazomerfestival naar Toneelgroep Oostpool, Henk Schoute (foto) van De Karavaan naar Zeelandia/Zeeland Nazomerfestival, Valentijn Byvanck van Zeeuws Museum naar Nationaal Historisch Museum, Ton Verbree tijdelijk naar Zeeuws Museum, Leo Hannewijk naar Filmfestival Breda maar ook aanblijvend bij Film by the Sea en Ruud Kuper van Film by the Sea naar Rijswijkse Schouwburg.

En wat is de voorlopige balans voor Zeeland? In elk geval nog geen garantie voor een duidelijk nieuwe impuls voor de cultuur in de provincie. Het driemanschap Wolfson-Byvanck-Van Meijel heeft met zijn prikkelende benadering veel tot stand gebracht, maar tegelijkertijd is het goed dat het trio op tijd plaats maakt voor nieuw, jong bloed.

Benedetti is ook nog jong, heeft volop inhoud, maar het is nog de vraag of hij niet te academisch is om echt wat in Zeeland los te maken. Schoute is reeds 54, met een schat aan ervaring in Noord-Holland, maar ook een onbekende in en voor Zeeland. De eerste indruk is zeker positief, al zal nog moeten blijken in hoeverre hij zijn - noodzakelijke - eigen stempel op het festival en het theaterproductiehuis kan drukken.

Het Zeeuws Museum doet het voorlopig met oud-burgemeester en mosselman Verbree, die de komende maanden op de winkel zal passen, in afwachting van een opvolger voor Byvanck. En bij Film by the Sea wordt alles eigenlijk weer zoals het tot dit jaar was.

Kortom, nog geen gedurfde en spraakmakende benoemingen, nog geen duidelijk nieuw elan, nog geen zekere vernieuwing, nog geen reden voor euforie, maar tegelijk ook nog geen reden voor pessimisme. Wat niet is, kan nog komen.

Herman van Veen in sjoel

Een primeur voor Middelburg. Herman van Veen was vandaag, samen met gitariste Edith Leerkes, in de synagoge voor de allereerste opvoeringen van zijn programma Selma, dat een eerbetoon is aan het joodse meisje Selma Meerbaum-Eisinger (1924-1942).

Het is een zeer persoonlijk - Van Veen is pas onlangs gaan vertellen over zijn joodse wortels - en aangrijpend programma, waarbij hij het zelf ook herhaaldelijk te kwaad kreeg. Prachtig spel (en af en toe ook zang) ook van Leerkes.

Ik moest na de middagvoorstelling steeds denken aan de laatste woorden die Meerbaum in het werkkamp, op de drempel van de dood, noteerde:

Das ist das Schwerste: sich verschenken
und wissen daß man überflussig ist,
sich ganz zu geben und zu denken,
daß man wie Rauch ins Nichts verfließt.

En op de valreep schreef ze er nog een zinnetje bij: Ich habe keine Zeit zu Ende zu schreiben...

Tuxedo Bandido

Ergens begin 2005 lag er ineens een fraaie cd in de bus: A Splendid Idea, Compadre van een band die zich Tuxedo Bandito noemde. Boordevol samples, retro gitaargeluiden en Spaanstalige gimmicks. Het album bleek gemaakt door twee gedreven Zeeuwse jongens: Maxim Schipper en Stephan Schwencke, die er een complete act van hadden gemaakt, tot in de puntjes uitgewerkt. Tarantino meets Fun Lovin' Criminals.

Tot optreden kwam het, vanwege de complexiteit van de muziek, echter niet. Tot vanavond, want voor het eerst stond de groep - inmiddels taalkundig correcter Tuxedo Bandido geheten en versterkt met een bassist - op het podium en wel in De Piek in Vlissingen. De zaal liep ervoor vol.

Het plaatje klopte: gele Crime Scene Investigation-linten, plastic palmen en cactussen, de drie compadres in strakke pakken, fraaie videoprojecties op de achtergrond. Het optreden zelf duurde amper drie kwartier. Het klonk niet echt verkeerd, voor een debuutconcert dan. Maar je voelt dat er veel meer in zit, als er bijvoorbeeld ook een echte drummer bij zou komen en ze meer los zouden raken van het vele dat in de computer zit.


De muziek is toch, voor wie zich eraan overgeeft, behoorlijk onweerstaanbaar. Luister bijvoorbeeld eens naar de nieuwe single To The Max Again, gratis te downloaden op de website van de band.

Museum in Sas van Gent

Ineens is het er: een museum voor moderne (en minder moderne) kunst in... Sas van Gent. Het voormalige bankgebouw aan de Markt is grotendeels gewijd aan de Haagse kunstenaar Pieter van Goudzwaard, die daarmee net op tijd voor de vergetelheid wordt behoed, maar er is ook een zeer fraaie kunstcollectie te zien die teruggaat tot het begin van de zestiende eeuw. Voorlopig, totdat de brandweer bereid is een gebruiksvergunning af te geven, is het museum alleen op afspraak te bezoeken.

Beelden - zelfgemaakt - zeggen maar dan woorden:

Machinefabriek (niet) gered

Ik was niet bij het debat over de Machinefabriek. De collega's en concullega's wel. Ziehier hun bevindingen:





Min of meer zelfde verhaal, tegengestelde conclusie/boodschap/ kop. Nieuws is altijd manipuleerbaar. Mijn inschatting: uitstel van executie.

De tien beste albums van 2008 (o.v.)

Als ik me niet vergis komt de Volkskrant morgen reeds - het was toch pas november? - met haar eindejaarslijstjes van de kunstrecensenten. Dan ben ik toch vooral benieuwd naar de popscores. Behalve dan naar de nummer één, want wie goed heeft opgelet, weet al dat Fleet Foxes bij de Volkskrant de absolute favoriet is.

Om nog net even eerder te zijn (in de loop van december zijn we die overvloed aan lijstjes toch al beu) hier mijn poptoptien (-elf), voor wat het waard is:

01. Elbow - The Seldom Seen Kid
02. The Raconteurs - Consolers Of The Lonely
03. The Last Shadow Puppets - The Age Of The Understatement
04. Blood Red Shoes - Box Of Secrets
05. Vampire Weekend - Vampire Weekend
06. TV On The Radio - Dear Science
07. R.E.M. - Accelerate
08. Panic At The Disco - Pretty Odd
09. dEUS - Vantage Point
10. Voicst - A Tale Of Two Devils
11. Racoon - Before You Leave / Bløf - Oktober

De nummer 11 is - want Zeeland boven - natuurlijk gedeeltelijk symbolisch. En ex aequo veiligheidshalve, om maar geen keuze te hoeven maken. En de totale lijst zou er over een tijdje heel anders uit kunnen zien, want muziekvoorkeuren blijken altijd weer veranderlijk.

Bovendien, wie zich niet bij elke hype direct naar muziekdetailhandel of downloadindustrie spoedt, ontdekt sommige parels pas veel later. De jongste albums van Glasvegas, Snow Patrol, Fleet Foxes, zZz, The Killers, The Hold Steady, om er maar een paar van mijn to listen-lijstje te noemen - ik ken ze nog niet. En zodra de lijstenbrij losbarst, komen er nog veel meer bij.

Hier de fraaie video van One Day Like This van nr. 1 Elbow